Dwa tygodnie temu mój własny asystent AI wymyślił fundusz, który nie istnieje. Pisaliśmy program szkolenia dla gmin, w rubryce „skąd gmina weźmie pieniądze” pojawił się „Fundusz Ochrony Ludności” i brzmiało to tak dobrze, że przeszło przez dwie wersje dokumentu. Wyłapaliśmy to dopiero na wydruku ustawy: słowo „fundusz” występuje w niej w zupełnie innym znaczeniu. Opowiem o tym dokładniej niżej, bo ten błąd jest najlepszym argumentem za całym tekstem.
Bo tekst jest o art. 4 AI Act, czyli o obowiązku „kompetencji w zakresie AI”, i o tym, że dotyczy on nie tylko banków i korporacji, ale też firmy na 12 osób, która ma Copilota w Wordzie, i urzędu gminy, w którym pracownica wkleja pismo do ChatGPT na telefonie. Obowiązek działa od 2 lutego 2025. Od 2 sierpnia 2026 pilnują go krajowe organy nadzoru, a polska Komisja Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji od 28 października, czyli za dziesięć dni, dostaje prawo do kontroli i kar. Dobra wiadomość: żaden certyfikat nie jest wymagany. Zła: „u nas nikt AI nie używa” przestało być prawdą w większości firm i urzędów, które znam.
Spis treści
- Kogo naprawdę dotyczy artykuł 4?
- Co zmienił lipcowy Omnibus, a czego nie zmienił?
- Co Komisja Europejska uznaje za „kompetencje AI”?
- Jak zrobiłem to u siebie, zanim poszedłem z tym do gmin
- Program dla gmin: trzy dokumenty zamiast certyfikatu
- Błąd, który wyłapała weryfikacja na tekście ustawy
- Jak udokumentować kompetencje AI w jedno popołudnie?
- Trzy zdania, które słyszę najczęściej
- Słownik pojęć
Kogo naprawdę dotyczy artykuł 4?
AI Act, czyli rozporządzenie (UE) 2024/1689, rozróżnia dwie role. Dostawca to ten, kto system AI buduje i wprowadza na rynek. Podmiot stosujący to każdy, kto go używa w ramach swojej działalności. I tu jest sedno: art. 4 nakłada obowiązek na obie role. Nie musisz niczego budować. Wystarczy, że twoi ludzie używają.
Najprostsza analogia, jaką znam, to BHP. Nie jesteś producentem wiertarki, a i tak masz obowiązek przeszkolić pracownika, zanim da mu ją do ręki. Producent odpowiada za to, żeby wiertarka nie raziła prądem. Ty odpowiadasz za to, żeby człowiek wiedział, że nie wierci się w ścianie bez sprawdzenia, gdzie biegnie kabel. Z AI jest identycznie. OpenAI czy Microsoft odpowiadają za model. Ty odpowiadasz za to, żeby księgowa wiedziała, że model potrafi z pełnym przekonaniem podać nieistniejący przepis.
Kogo to wyłącza? Osoby prywatne używające AI poza działalnością zawodową. Wszystko inne, co ma NIP albo REGON, wchodzi: jednoosobowa działalność z asystentem, sklep internetowy z chatbotem, kancelaria, warsztat, który pisze oferty z pomocą Gemini. I administracja publiczna, bo urząd gminy jest podmiotem stosującym dokładnie tak samo jak firma. Nawet jeśli jedynym „systemem AI” jest Copilot wbudowany w pakiet biurowy, który urząd kupił w zeszłym roku razem z licencją.
Zatrzymaj się na chwilę przy tym ostatnim zdaniu, bo o nie rozbija się większość rozmów, jakie prowadzę. Właściciel firmy albo sekretarz gminy mówi mi, że u nich nikt AI nie używa. Potem schodzimy piętro niżej i okazuje się, że w Gmailu sugestie odpowiedzi pisze Gemini, tłumaczenia pism robi DeepL, a dwie osoby mają prywatne konto ChatGPT, do którego wklejają fragmenty korespondencji, bo „tak szybciej”. Obowiązek nie pyta, czy coś kupiłeś. Pyta, czy ktoś u ciebie tego używa w pracy.
Co zmienił lipcowy Omnibus, a czego nie zmienił?
Stan prawny sprawdziłem przed pisaniem, bo w tym roku zmieniał się dwa razy i w internecie wisi mnóstwo tekstów opartych na wersji sprzed zmian. Chronologia wygląda tak:
- 2 lutego 2025 zaczął obowiązywać art. 4. Pierwotne brzmienie mówiło, że dostawcy i podmioty stosujące „zapewniają wystarczający poziom kompetencji w zakresie AI” swojego personelu.
- 19 listopada 2025 Komisja Europejska zaproponowała w pakiecie Digital Omnibus, żeby ten obowiązek zdjąć z firm i przenieść na państwa członkowskie, jako zadanie promowania kompetencji. Część komentatorów ogłosiła wtedy, że art. 4 „znika”.
- 27 lipca 2026 weszło w życie rozporządzenie (UE) 2026/1744, czyli przyjęty Omnibus. Obowiązek nie zniknął. Został przy dostawcach i podmiotach stosujących, zmieniła się jego treść: masz „podejmować środki wspierające rozwój kompetencji AI” personelu, ale nie musisz gwarantować żadnego konkretnego poziomu wiedzy u konkretnej osoby. Słowo „wystarczający” wypadło.
- Tego samego dnia ogłoszono w Dzienniku Ustaw polską ustawę z 3 lipca 2026 o systemach sztucznej inteligencji (Dz.U. 2026 poz. 1003). Powołuje ona Komisję Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji. Przepisy o kontrolach, postępowaniach i karach pieniężnych wchodzą w życie 28 października 2026.
- 2 sierpnia 2026 krajowe organy nadzoru rynku zaczęły nadzorować i egzekwować art. 4.
Różnica między „zapewnić wystarczający poziom” a „podejmować środki wspierające rozwój” wygląda na kosmetykę prawniczą, ale dla małej firmy to duża ulga. Przed Omnibusem można było się spierać, czy pracownik po twoim szkoleniu „wie wystarczająco”. Dziś obowiązek dotyczy tego, co zrobiłeś ty, nie tego, co zostało w głowie pracownika. Masz działać i mieć na to dowód. Nie musisz nikogo egzaminować.
Czy za brak szkolenia jest kara?
Uczciwie: art. 4 nie ma własnej pozycji w katalogu kar z art. 99 AI Act, gdzie są te głośne kwoty do 35 mln euro. Komisja Europejska pisze, że sankcje za naruszenie art. 4 mogą nakładać organy krajowe na podstawie przepisów krajowych, że mają być proporcjonalne i że są bardziej prawdopodobne, gdy dojdzie do incydentu spowodowanego brakiem przeszkolenia. Polska ustawa daje Komisji prawo do kontroli, a skargę na naruszenie AI Act może złożyć każdy: były pracownik, konkurent, mieszkaniec gminy.
Czyli realne ryzyko nie wygląda tak, że ktoś zapuka i wlepi mandat za brak zaświadczenia. Wygląda tak: pracownik wkleja do publicznego chatbota dane klientów albo mieszkańców, ktoś to zgłasza, przychodzi pytanie „jakie środki podjęliście, żeby personel wiedział, czego nie wolno” i ty nie masz nic na papierze. Wtedy brak dokumentacji z art. 4 dokleja się do sprawy z RODO, a w gminie jeszcze do przepisów o ochronie informacji. Pisałem już, jak zarząd odpowiada osobiście przy NIS2. Tutaj mechanizm jest łagodniejszy, ale logika ta sama: nie karzą cię za brak papieru, karzą za incydent, a papier decyduje, czy wyglądasz na firmę, która próbowała, czy taką, której było wszystko jedno.
Co Komisja Europejska uznaje za „kompetencje AI”?
Komisja prowadzi stronę z pytaniami i odpowiedziami o art. 4 i to jest jedyne miejsce, z którego warto brać interpretację, bo firmy szkoleniowe mają interes w tym, żeby obowiązek wyglądał groźniej, niż jest. Wynotowałem z niej to, co dla małej organizacji najważniejsze.
Nie ma wymogu certyfikatu. Cytuję sens: wystarczy wewnętrzny rejestr szkoleń lub innych działań. Nie ma obowiązku mierzenia wiedzy pracowników, nie ma obowiązkowych programów, nie trzeba powoływać pełnomocnika ds. AI ani komitetu. Nie ma wymagań branżowych.
Jest za to jedno zdanie, które psuje najprostszą ścieżkę na skróty: samo odesłanie pracowników do instrukcji obsługi narzędzia nie wystarcza. Komisja pisze wprost, że to może być nieskuteczne i potrzebne są dalsze działania. Czyli mail „zapoznajcie się z regulaminem ChatGPT” to za mało.
Minimum, jakie Komisja opisuje, to cztery rzeczy:
- ogólne zrozumienie, czym jest AI w twojej organizacji i do czego jest używana,
- świadomość roli: jesteś dostawcą czy podmiotem stosującym,
- znajomość ryzyka konkretnych systemów, których używacie,
- działania dobrane do wiedzy ludzi i kontekstu użycia, a nie jeden slajd dla wszystkich.
Jest też przykład, który Komisja podaje sama i który pasuje do większości moich klientów: pracownicy używający ChatGPT do pisania tekstów reklamowych lub tłumaczeń powinni być poinformowani o konkretnych ryzykach, na przykład o halucynacjach. Tyle. Nie kurs, nie egzamin. Poinformowani, w sposób, który da się potem wykazać.
Tłumaczę to klientom tak: model językowy to bardzo pracowity stażysta, który przeczytał cały internet, nigdy nie przyznaje, że czegoś nie wie, i nie ma pojęcia, że pracuje w twojej firmie. Art. 4 wymaga od ciebie tylko tego, żeby ludzie, którzy mu zlecają zadania, wiedzieli o tych trzech cechach. I żeby było widać, że im o tym powiedziałeś.
Czego art. 4 od ciebie nie wymaga
Warto to powiedzieć osobno, bo oferty szkoleniowe potrafią to zaciemniać. Nie wymaga szkolenia z konkretnej liczby godzin. Nie wymaga zewnętrznego trenera. Nie wymaga testu na końcu. Nie wymaga odnawiania co rok. Jeśli zrobisz dwugodzinne spotkanie we własnym zespole, spiszesz program, zbierzesz podpisy na liście i wpiszesz, kiedy wrócicie do tematu, masz więcej, niż Komisja opisuje jako minimum. Wszystko ponad to jest twoim wyborem. U siebie i w programie dla gmin ten wybór zrobiliśmy świadomie, o czym za chwilę.
Jak zrobiłem to u siebie, zanim poszedłem z tym do gmin
Zasada w mojej firmie jest prosta: nie polecam klientom niczego, czego nie przetestowałem na sobie. Z art. 4 było o tyle ciekawie, że idea4me używa AI intensywniej niż większość firm, które obsługuję. Mamy własne agenty do poczty, do analiz, do pisania, i jednocześnie pracujemy na danych klientów, których nie mamy prawa nigdzie wynieść. Czyli ryzyko z art. 4 mieliśmy większe niż przeciętna firma na dziesięć osób, a dokumentacji na początku zero.
Pierwsza rzecz, jaką zrobiłem, nie była szkoleniem, tylko spisem narzędzi. Okazało się, że narzędzi AI, których „nie używamy”, mamy kilkanaście: od modeli w chmurze, przez te uruchomione na własnym serwerze, po funkcje wbudowane w przeglądarkę i pakiet biurowy. Przy każdym dopisałem, gdzie dane są przetwarzane i co wolno tam wkleić. Ten spis sam w sobie załatwił połowę obowiązku, bo dopiero przy nim dało się sensownie rozmawiać o ryzyku. Nie da się przeszkolić ludzi z „AI”. Da się przeszkolić z konkretnych pięciu narzędzi, które leżą na biurku.
Druga rzecz to reguły, a nie wiedza. Nie uczyłem nikogo, jak działa sieć neuronowa. Spisałem, czego do chmury nie wklejamy nigdy: danych osobowych klientów, umów, haseł, cudzych dokumentów z metadanymi. I co robimy zamiast tego: anonimizujemy albo używamy modelu lokalnego, który stoi u nas i z którego nic nie wychodzi. O tym, dlaczego akurat tak, pisałem w tekście o bezpieczeństwie danych firmy przy pracy z AI. Tamten wpis zaczyna się od mojego własnego błędu, więc nie udaję, że reguły powstały z teorii.
Trzecia rzecz, i to jest ta, której nie znajdziesz w żadnym poradniku: błędy agentów mają u nas swój rejestr. Każde zmyślenie, każdy źle podany termin, każdy przypadek, gdy automat zrobił coś „na pewno” i okazało się inaczej, trafia do pliku jako reguła, nie jako opis zdarzenia. „Przy każdej kwocie podawaj datę źródła” zamiast „Alex pomylił cennik”. Rejestr wchodzi potem do instrukcji agentów. Z punktu widzenia art. 4 to jest dokumentacja kompetencji w najczystszej postaci, bo pokazuje, że organizacja nie tylko wiedziała o ryzyku, ale uczyła się na nim z datami.
Ile to kosztowało? Jedno popołudnie na spis i reguły, dwie godziny spotkania, kilka godzin na rejestr, który i tak chciałem mieć. Szczerze? Najtrudniejsze było przyznanie, ile narzędzi mieliśmy bez żadnych zasad. To nie jest komfortowe odkrycie dla kogoś, kto wdraża AI u innych.
Program dla gmin: trzy dokumenty zamiast certyfikatu
Na początku października przygotowaliśmy program szkolenia dla gmin „AI w ochronie ludności i zarządzaniu kryzysowym”. Impulsem był mail firmy, która sprzedaje samorządom szkolenia z obronności. Pomyślałem, że oni sprzedają procedury, a nikt nie mówi gminom, jak te procedury udźwignąć trzema osobami w referacie, używając AI tak, żeby nie wpaść w RODO i art. 4 naraz.
Gmina ma dziś dwa nakładające się obowiązki. Ustawa z 5 grudnia 2024 o ochronie ludności i obronie cywilnej (Dz.U. 2024 poz. 1907), w mocy od stycznia 2025, zrobiła z wójta organ ochrony ludności (art. 9), nakazała szkolić kadrę nie rzadziej niż raz w roku (art. 49) i przeprowadzać ćwiczenia co najmniej raz w roku (art. 53). Do tego dochodzi art. 4 AI Act, bo urzędnicy już piszą plany i komunikaty z pomocą chatbotów, tylko nikt im nie powiedział, czego nie wolno tam wkleić. A w gminie „czego nie wolno” to nie tylko PESEL mieszkańca. To lokalizacje budowli ochronnych, plany ewakuacji z nazwiskami, zasoby OSP, hasła do systemów.
Zamiast certyfikatu, którego nikt nie wymaga, program oddaje gminie trzy dokumenty, które da się położyć na stole przy kontroli.
Regulamin AI jako zarządzenie wójta
Nie „polityka AI” w stylu korporacyjnym, tylko zwykłe zarządzenie na podstawie ustawy o samorządzie gminnym, osiem paragrafów. Definiuje, co jest narzędziem AI (włącznie z funkcjami w pakiecie biurowym, bo to najczęstsza luka), mówi, że decyzję i odpowiedzialność za treść ponosi pracownik, a nie model, i że treść wygenerowana przez AI nie jest podstawą rozstrzygnięcia bez weryfikacji. Jest paragraf o szkoleniach z art. 4 i paragraf o tym, że w czasie zdarzenia kryzysowego używa się tylko narzędzi dostępnych bez internetu albo stojących w urzędzie. Bo gdy nie ma prądu, nie ma też chmury.
Rejestr narzędzi AI
Tabela: narzędzie, dostawca, gdzie przetwarza dane, do czego wolno, kto odpowiada, data zatwierdzenia przez inspektora ochrony danych. Pracownik używa tylko tego, co jest w rejestrze. To ten sam spis, który zrobiłem u siebie, tylko z podpisem IOD. W gminie rejestr ma jeszcze jedną funkcję: kończy dyskusję „a czy mogę użyć tego nowego”. Nie ma w rejestrze, nie używasz, chcesz, zgłoś.
Czego nie wklejać, czyli checklista przy biurku
Osiem pytań do wydruku, zaczynających się od „czy w tekście są nazwiska, adresy, PESEL” i kończących na „coś poszło nie tak, zgłoś IOD dziś, nie jutro”. Do tego lista obecności z zakresem szkolenia i wzór zaświadczenia, które opisuje, co dokładnie było przerabiane. Wszystko przechowywane pięć lat.
Tu muszę być uczciwy w dwóch miejscach. Po pierwsze, nasze szkolenie nie zastępuje szkoleń statutowych z ochrony ludności, które ustawa zastrzega dla uczelni i ośrodków służb (art. 50 i 51). Jest warstwą AI nałożoną na obowiązki gminy, nie zamiennikiem. Po drugie, zapis „szkolenie przed pierwszym użyciem i nie rzadziej niż raz na 12 miesięcy” w regulaminie to nasz standard, nie wymóg AI Act. Ustawa nie mówi „co rok”. My tak ustawiliśmy, bo narzędzia zmieniają się szybciej niż przepisy i rejestr sprzed roku jest zwykle nieaktualny. Gmina może ten zapis zmienić i nadal będzie zgodna z art. 4.
Błąd, który wyłapała weryfikacja na tekście ustawy
Teraz obiecana historia. Pierwsza wersja programu powstała szybko, w jeden wieczór, w dużej części z pomocą mojego agenta, który dostał kontekst, maila od firmy szkoleniowej i polecenie: rozpisz program i podstawy prawne. Wyszło dobrze. Artykuły ustawy o ochronie ludności, obowiązki wójta, terminy szkoleń, ćwiczenia, i na końcu w sekcji o finansowaniu: „Fundusz Ochrony Ludności, budżet szkoleniowy, środki na cyberbezpieczeństwo”.
Brzmi jak coś, co istnieje, prawda? Mnie też tak brzmiało. Przeszło przez wersję roboczą i przez wersję z poprawkami. Dopiero gdy zgodnie z naszą zasadą (każda podstawa prawna w ofercie musi być sprawdzona na tekście źródłowym, nie na streszczeniu) pobraliśmy tekst ustawy z Dziennika Ustaw i przeszukaliśmy go pod kątem każdego powołanego artykułu, okazało się, że żadnego „Funduszu Ochrony Ludności” w niej nie ma. Finansowanie idzie przez Program Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej (art. 7), a ustawa gwarantuje na te zadania corocznie nie mniej niż 0,3 proc. PKB (art. 155). Pieniądze w systemie są. Fundusz o tej nazwie nie.
Skąd się wziął? Model złożył go z klocków, które widział setki razy: „fundusz” plus „ochrony ludności” plus kontekst finansowania. To jest podręcznikowa halucynacja, o której piszę w tekście o 49 halucynacjach, które halucynacjami nie były, tyle że ta akurat halucynacją była. I gdyby poszła w ofercie do gminy, to sekretarz albo skarbnik, który zna ustawę, skreśliłby nas po pierwszym akapicie. Słusznie.
Dlaczego o tym piszę w artykule o art. 4? Bo to jest dokładnie to, o czym mówi ten przepis. Nie o tym, że AI jest groźna i trzeba się jej bać. O tym, że organizacja, która jej używa, musi mieć ludzi i procedury, które wiedzą, gdzie model zmyśla najchętniej (nazwy własne, numery przepisów, kwoty, daty) i mają nawyk sprawdzania przy źródle. U nas ten nawyk jest zapisany jako reguła w rejestrze i tym razem zadziałał. Błąd kosztował godzinę weryfikacji. Bez niej kosztowałby wiarygodność u pierwszego klienta.
Jak udokumentować kompetencje AI w jedno popołudnie?
Dla firmy na 5 - 50 osób i dla małego urzędu kolejność jest ta sama. Robiłem to u siebie i w tym porządku jest to w programie dla gmin.
- Spisz narzędzia. Wszystkie, także wbudowane: asystent w pakiecie biurowym, sugestie w poczcie, tłumacz, chatbot na stronie, prywatne konta, które ludzie przyznają, że mają. Przy każdym: gdzie dane, co wolno wkleić. Godzina, jeśli zapytasz ludzi wprost, a nie zgadujesz.
- Nazwij swoją rolę. W 99 przypadkach na 100 jesteś podmiotem stosującym. Jedno zdanie w dokumencie. Jeśli coś sprzedajesz jako „nasze AI”, sprawdź, czy nie jesteś dostawcą, bo wtedy obowiązków jest więcej.
- Opisz ryzyko w trzech punktach. Zmyślenia, wyciek danych przez wklejenie, decyzja podjęta na podstawie niesprawdzonej treści. Dopasuj do stanowisk: księgowa ma inne ryzyko niż osoba od marketingu.
- Zrób spotkanie, 90 minut. Pokaż na żywo, jak model zmyśla przepis albo kwotę. To działa lepiej niż godzina teorii. Przejdź listę „czego nie wklejamy” na waszych przykładach. Wytłumacz, gdzie jest model lokalny albo narzędzie zatwierdzone, jeśli macie.
- Zbierz podpisy. Lista obecności z datą, programem i podpisem prowadzącego. To jest twój „wewnętrzny rejestr”, o którym pisze Komisja.
- Wpisz datę powrotu do tematu. Niekoniecznie za rok, ale wpisz. Dokument bez daty następnego przeglądu wygląda przy kontroli na jednorazową akcję.
W teczce zostają cztery kartki: rejestr narzędzi, reguły, program spotkania z listą obecności, data przeglądu. Tyle. Jeśli ktoś oferuje ci za to kilkudniowy kurs z certyfikatem, pytaj, co w jego ofercie wynika z art. 4, a co z jego cennika.
I jedna rzecz, której w tych krokach nie ma, a powinna być w głowie: dokumentacja nie jest celem. Celem jest, żeby w twojej firmie nikt nie wysłał klientowi oferty z nieistniejącym funduszem. Papier tylko dowodzi, że o to zadbałeś.
Trzy zdania, które słyszę najczęściej
„AI Act jest dla korporacji.” Wysokie ryzyko, ocena zgodności, nadzór człowieka nad systemem, to tak, dotyczy głównie dużych i specyficznych zastosowań, i część z tego Omnibus odsunął na grudzień 2027 i sierpień 2028. Ale art. 4 nie ma progu wielkości. Obowiązuje firmę na trzy osoby tak samo jak bank. Różnica jest w skali środków, nie w tym, czy trzeba je podjąć.
„My nie używamy AI.” Sprawdź, zanim to powiesz. Dla mnie to zdanie jest sygnałem, że nie ma spisu narzędzi, nie że narzędzi nie ma. Odkąd robię taki spis z klientami na pierwszym spotkaniu, nie trafiłem jeszcze na firmę, w której wyszło zero.
„Kupię certyfikat i mam spokój.” Certyfikat niczego nie potwierdza w świetle art. 4, bo przepis nie mówi o certyfikatach. Potwierdza, że zapłaciłeś. Jeśli po kursie ludzie dalej wklejają dane klientów do publicznego chatbota, to przy incydencie certyfikat na ścianie będzie wyglądał gorzej niż jego brak, bo pokaże, że wiedziałeś i nic z tym nie zrobiłeś.
Jest jeszcze czwarte zdanie, którego nikt nie mówi na głos, a które widzę w oczach: „to kolejny papier dla papieru”. Rozumiem. Ale tym razem papier opisuje coś, co i tak powinieneś mieć, niezależnie od Brukseli: wiedzę, które narzędzia twoi ludzie używają i czego im do nich nie wolno wkleić. Art. 4 po prostu każe to spisać.
Słownik pojęć
- AI Act - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689 w sprawie sztucznej inteligencji. Obowiązuje bezpośrednio w całej Unii, bez przepisywania do prawa polskiego; polska ustawa tylko organizuje nadzór.
- Art. 4 AI Act (kompetencje w zakresie AI) - obowiązek dostawców i podmiotów stosujących, by podejmować środki wspierające rozwój kompetencji AI u personelu i osób działających w ich imieniu. Stosowany od 2 lutego 2025, w brzmieniu zmienionym od 27 lipca 2026.
- Podmiot stosujący (deployer) - każdy, kto używa systemu AI w działalności zawodowej lub publicznej. Firma z Copilotem, urząd gminy z ChatGPT, kancelaria z asystentem do pism.
- Dostawca - ten, kto system AI buduje i wprowadza na rynek pod własną nazwą. Ma więcej obowiązków niż podmiot stosujący.
- Digital Omnibus on AI - rozporządzenie (UE) 2026/1744 zmieniające AI Act, w mocy od 27 lipca 2026. Zmieniło brzmienie art. 4 i przesunęło terminy dla systemów wysokiego ryzyka.
- KRiBSI - Komisja Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji, polski organ nadzoru nad AI Act powołany ustawą z 3 lipca 2026 (Dz.U. 2026 poz. 1003). Kontrole i kary od 28 października 2026.
- Halucynacja - treść wygenerowana przez model językowy, która brzmi wiarygodnie, a jest nieprawdziwa. Najczęściej dotyczy nazw własnych, numerów przepisów, kwot i dat.
- Rejestr narzędzi AI - wewnętrzna lista narzędzi dopuszczonych w organizacji, z miejscem przetwarzania danych i zakresem dozwolonych zastosowań. Nie wymaga go żaden przepis, ale bez niego nie da się sensownie wykonać art. 4.
Jeśli chcesz wiedzieć, czy twoja teczka by się obroniła
Jeśli prowadzisz firmę albo urząd i po przeczytaniu tego tekstu nie jesteś pewien, co u ciebie jest na papierze, a co tylko „wszyscy wiedzą”, napisz do mnie na [email protected]. Najczęściej kończy się na jednym spotkaniu i czterech kartkach, które opisałem wyżej. Czasem na szkoleniu dla całego urzędu, z regulaminem i rejestrem, które zostają u was. A czasem na tym, że mówię: macie wszystko, nic nie kupujcie.
Więcej o tym, jak wygląda współpraca ze mną, od pierwszej rozmowy po wdrożenie.
własnej firmie cybulski.ai JC


