W połowie września siedziałem nad jednym produktem z naszego małego sklepu: ochraniaczem na stopę dla bramkarza w hokeju na trawie. Cennik hurtowy dostawcy z 1 września podawał 12,50 euro za sztukę. Faktura z 9 września za ten sam ochraniacz mówiła co innego: 10,00 euro ceny katalogowej, minus 15% rabatu, czyli 8,50 euro zapłacone. Cennik był o 47% wyższy od tego, co realnie wyszło z naszego konta. A w panelu, z którego liczyliśmy marżę, stała jeszcze trzecia liczba, wpisana kiedyś ręcznie - 46,57 zł.
Gdybym wtedy przyjął cenniki jako koszt zakupu, a była to najprostsza droga, przez najbliższy rok podejmowałbym decyzje cenowe na liczbach, które nie istnieją. Prowadzę agencję AI i automatyzacji dla MŚP, a razem ze wspólnikiem ten sklep ze sprzętem do hokeja na trawie. Wszystko, co radzę klientom w handlu, najpierw sprawdzam na tym sklepie. Ten tekst jest o tym, jak liczymy, ile kosztuje nas jedna sztuka towaru: z faktury, a nie z cennika, po kursie z konkretnego dnia, z transportem i cłem rozłożonym sensownie, i bez żadnej średniej. Wyszło to bardziej pracochłonne, niż zakładałem, ale po raz pierwszy wiem, na czym ten sklep zarabia.
Spis treści
- Skąd się bierze cena zakupu, której nikt nie zapłacił?
- Po jakim kursie przeliczyć euro na złote?
- Ile kosztuje transport jednej naklejki?
- Co z cłem, kiedy towar przyjeżdża spoza Unii?
- Dlaczego nie liczymy średniej?
- Jak wycenić towar, który już leży na półce?
- Gdzie w tym wszystkim pracuje AI?
- Na czym się przejechałem
- Czy mały sklep naprawdę tego potrzebuje?
- Słownik pojęć
Skąd się bierze cena zakupu, której nikt nie zapłacił?
Z wygody. Cennik dostawcy jest pod ręką: przychodzi w arkuszu, ma wszystkie produkty, jest uporządkowany. Faktura przychodzi jako PDF, czasem w obcym języku, pozycje są opisane kodami katalogowymi, rabat stoi w osobnej kolumnie albo tylko w podsumowaniu na dole. Kiedy zakładasz produkt w sklepie, wpisujesz cenę zakupu z tego, co masz otwarte. Prawie zawsze jest to cennik.
Problem w tym, że cennik to deklaracja, a faktura to fakt. Cennik nie zna twojego rabatu za wielkość zamówienia, promocji na koniec sezonu ani tego, że handlowiec dorzucił 15% po rozmowie przy pierwszym zamówieniu. U nas różnice szły w obie strony, ale przeważnie w górę: cennik zawyżał koszt. Taki błąd jest zdradliwy. Zaniżony koszt boli szybko, bo sprzedajesz ze stratą i w końcu ktoś to zauważy. Zawyżony koszt nie boli wcale. Firma po prostu myśli, że zarabia mniej, niż zarabia, więc nie obniża ceny, kiedy mogłaby, nie wchodzi w promocję, która by się opłaciła, i rezygnuje z produktów, które w rzeczywistości są dobre.
Na tym jednym ochraniaczu wyglądało to tak. Ręcznie wpisany koszt 46,57 zł, prawdziwy (z faktury, kursu i transportu - o tym za chwilę) 40,28 zł. Różnica 6,29 zł na sztuce, przy dostawie 30 sztuk to 188,70 zł. Niewiele. Ale przy cenie sprzedaży 99 zł marża wychodziła 53% zamiast 59%. Sześć punktów procentowych na jednym produkcie, tylko dlatego, że ktoś przepisał liczbę z niewłaściwego dokumentu.
Sprawdziłem jeszcze program księgowy, bo wydawało się oczywiste, że tam ceny zakupu muszą być. Nie było. Wydatki są zaksięgowane jako pojedyncze kwoty za całą fakturę, bez rozbicia na pozycje towarowe. Księgowość wie, ile zapłaciliśmy dostawcy. Nie wie, ile z tego przypada na jeden ochraniacz. Ceny jednostkowe istniały u nas wyłącznie na fakturach w plikach PDF. Jeśli prowadzisz sklep, sprawdź to u siebie. Pewnie jest tak samo.
Od tamtej pory obowiązuje u nas jedna zasada, bez wyjątków: koszt zakupu bierzemy tylko z faktury. Jeśli kiedyś trzeba będzie na szybko wpisać cenę z cennika, partia dostaje oznaczenie „cennik”, a marża liczona z takiej partii jest widocznie orientacyjna. Nikt nie pomyli jej z prawdziwą.
Po jakim kursie przeliczyć euro na złote?
Kupujemy głównie w euro i funtach, więc każda faktura wymaga przeliczenia. Pytanie „po jakim kursie” brzmi banalnie, dopóki nie zobaczysz, ile jest możliwych odpowiedzi. Kurs z dnia zamówienia. Z dnia przelewu. Z dnia, w którym towar dojechał. Kurs banku, który obciążył kartę. Kurs z dzisiaj, bo akurat otwierasz arkusz.
Przyjęliśmy jedną regułę: średni kurs NBP z tabeli A z ostatniego dnia roboczego przed datą wystawienia faktury. To ta sama logika, której księgowi używają przy przeliczaniu kosztów w walucie. Jeśli twoje biuro rachunkowe stosuje u ciebie inną datę, na przykład z powodu tego, jak rozlicza nabycia wewnątrzwspólnotowe, ustal to z nim raz i trzymaj się tego wszędzie. Ważniejsze od tego, która to reguła, jest to, żeby była jedna i żeby system jej pilnował, a nie człowiek.
Do każdej przeliczonej dostawy zapisujemy nie tylko kurs, ale też numer tabeli NBP i jej datę. Brzmi jak biurokracja. Przydało się po tygodniu. Przy pierwszym przeliczeniu ochraniaczy system wziął datę dostawy (11 września) zamiast daty wystawienia faktury (9 września). Kurs poszedł więc z 10 września: 4,3180 z tabeli 176/A. Prawidłowy był z 8 września: 4,3155 z tabeli 174/A. Różnica na sztuce to dwa grosze, ale gdyby nie zapisany numer tabeli, nikt by tego nie wychwycił, bo obie liczby wyglądają wiarygodnie. Teraz każdy koszt w magazynie da się odtworzyć: która faktura, który kurs, która tabela, z którego dnia.
Ślad audytowy działa trochę jak paragon w portfelu. Do niczego ci się nie przyda, dopóki nie chcesz czegoś zwrócić.
Ile kosztuje transport jednej naklejki?
Na fakturze od dostawcy prawie zawsze jest pozycja „transport”, „postage” albo „delivery”. Ta kwota jest kosztem zakupu towaru - bez niej towaru by u nas nie było. Trzeba ją więc rozłożyć na produkty. Pytanie, jak.
Pierwszy odruch to podzielić po sztukach. Zapłaciliśmy 25 euro za transport 30 ochraniaczy, więc na każdy przypada 0,83 euro. Przy dostawie jednego produktu to działa. Przy mieszanej dostawie zaczyna się absurd: w jednej paczce przychodzi kij za 500 zł i naklejka na kij za 2 zł. Podział po sztukach obciąża naklejkę tym samym kosztem transportu co kij. Naklejka nagle „kosztuje” kilka złotych więcej, niż wynosi jej cena sprzedaży, a kij wydaje się tańszy, niż jest.
Dlatego domyślnie dzielimy proporcjonalnie do wartości pozycji. Produkt, który stanowi 40% wartości faktury, dostaje 40% transportu. Przełącznik na podział po sztukach jest w systemie, ale używamy go tylko wtedy, gdy wszystkie pozycje mają podobną cenę.
Druga rzecz, mniej oczywista: najpierw przeliczyć na złote, potem dzielić. Pierwsza wersja robiła odwrotnie. Dzieliła 25 euro przez 30 sztuk, zaokrąglała do 0,83 euro i dopiero to mnożyła przez kurs. Wychodziło 3,58 zł na sztukę zamiast 3,60 zł. Dwa grosze. Na trzydziestu sztukach to 60 groszy, które znikały z kosztu. Przy kilku tysiącach sztuk rocznie to już kwota, której nie da się wyjaśnić księgowej inaczej niż „zaokrąglenia”. Teraz cała kwota transportu idzie najpierw na złote, a zaokrąglenie dzieje się raz, na samym końcu.
Na ochraniaczu wyszło ostatecznie: towar 36,68 zł plus transport 3,60 zł daje 40,28 zł za sztukę. I to jest pierwsza liczba w tym sklepie, przy której mogę powiedzieć, skąd się wzięła, co do grosza.
Co z cłem, kiedy towar przyjeżdża spoza Unii?
Tu zaczyna się prawdziwa zabawa. Część sprzętu kupujemy w Wielkiej Brytanii, a od brexitu każda taka dostawa przechodzi przez odprawę celną. We wrześniu przyjechało w ten sposób 516 piłek.
Koszt tej dostawy składał się z czterech części, i tylko trzy z nich są kosztem:
- towar i transport z faktury dostawcy - 3 780 funtów za piłki plus 230 funtów za kuriera, przeliczone po kursie NBP 5,0756 (tabela 179/A z 15 września, faktura z 16 września), razem 20 353,16 zł
- cło - 548 zł, czyli 2,7% wartości towaru
- opłata za odprawę dla firmy kurierskiej - 164,12 zł brutto, do kosztu idzie netto: 133,43 zł
- VAT importowy - 4 789 zł, który nie jest kosztem, bo jako czynny podatnik VAT odliczamy go na podstawie zgłoszenia celnego
Koszt całej partii wyszedł 21 035,04 zł. Kontrolnie, ręcznie, suma składników daje 21 034,59 zł. 45 groszy różnicy to zaokrąglenia na pojedynczych sztukach i tak ma być: system zaokrągla koszt każdej piłki do grosza, a 516 piłek to 516 zaokrągleń. Gdyby różnica była w złotych, a nie w groszach, coś byłoby źle.
Najdroższa piłka meczowa kosztuje nas po tym wszystkim 69,56 zł, najtańsza treningowa 15,31 zł. Cło i odprawa rozkładają się na nie tak jak transport: według wartości. Droga piłka meczowa dźwiga więcej cła niż tania halowa, co zresztą zgadza się z tym, jak cło jest naliczane.
Gdzie łatwo się pomylić przy imporcie
Kurier pobrał od nas przy odprawie jedną kwotę: 5 501,12 zł. Pierwsza pokusa była taka, żeby wpisać ją jako „cło” i mieć z głowy. To byłby błąd na prawie pięć tysięcy złotych, bo w tej kwocie siedzi cło, VAT importowy i opłaty kuriera brutto razem. Gdybyśmy całość doliczyli do kosztu piłek, każda z nich wyglądałaby o jedną czwartą drożej, niż jest.
Kwoty cła i VAT rozdzielnie są na wydruku zgłoszenia celnego, w polach oznaczonych kodami (u nas A00 dla cła i B00 dla VAT). Sam dokument przyjęcia, który przychodzi od agencji, kwot nie ma. Trzeba wiedzieć, gdzie patrzeć, i to wiedzę zamieniliśmy na procedurę spisaną krok po kroku, żeby przy kolejnej dostawie nie trzeba było dochodzić do tego od zera.
Druga pułapka: kurs. Na zgłoszeniu celnym stoi kurs celny, inny niż kurs NBP, którego używamy do kosztu. Oba są prawdziwe, każdy służy do czegoś innego. Do wyceny magazynu bierzemy kurs NBP z daty faktury dostawcy, tak samo jak przy dostawach z Unii, żeby wszystkie partie w magazynie były liczone jedną miarą.
Trzecia, bardziej techniczna: cło nie mogło być zaszyte w kodzie jako wyjątek „dla tej jednej dostawy”. Uznałem, że ma być zwykłym rodzajem pozycji kosztowej, tak jak transport. System, czytając dokumenty z odprawy, sam rozpoznaje linię jako cło, odprawę albo VAT importowy, a człowiek tylko to potwierdza. Następna dostawa z Wielkiej Brytanii przejdzie przez ten sam proces bez mojej pomocy.
Dlaczego nie liczymy średniej?
Większość programów magazynowych liczy koszt towaru średnią ważoną: wrzucasz nową dostawę, program uśrednia jej cenę z tym, co już leży, i od tej pory każda sztuka kosztuje tyle samo. Wygodne. Kiedy budowaliśmy wycenę, mój asystent AI też od razu to zaproponował, bo tak robi się najczęściej.
Odmówiłem. Powód nie był estetyczny. Wiemy dokładnie, po ile kupiliśmy daną partię i ile w niej było sztuk. Następna partia ma inną cenę i to też wiemy. Uśrednianie niczego tu nie dodaje, tylko gubi informację, którą już mamy. To trochę jak z prognozą pogody na cały tydzień w jednej liczbie: „średnio 14 stopni” jest prawdą, ale nie powie ci, w który dzień wziąć kurtkę.
Przyjęliśmy więc FIFO: pierwsze przyszło, pierwsze wyszło. Każda dostawa zakłada osobną partię z własnym kosztem. Sprzedaż zdejmuje towar z najstarszej partii, a kiedy ta się skończy, z następnej. Koszt sprzedanej sztuki zapisuje się w momencie sprzedaży i zostaje zamrożony. Nikt go później nie przeliczy „przy okazji”.
Jak to wygląda na jednej sprzedaży
Weźmy ochraniacze. Mamy 30 sztuk z pierwszej dostawy po 40,28 zł i 20 sztuk z drugiej, powiedzmy po 45,90 zł, bo euro podrożało. Klub zamawia 35 sztuk.
FIFO bierze najpierw całą starszą partię: 30 sztuk po 40,28 zł, czyli 1 208,40 zł. Brakujące 5 sztuk bierze z nowszej: 5 po 45,90 zł, czyli 229,50 zł. Koszt własny tej sprzedaży to 1 437,90 zł. Przy cenie 99 zł za sztukę zarobek wynosi 2 027,10 zł. I od tej chwili system wie, że następna sprzedana sztuka będzie kosztować już 45,90 zł, bo starsza partia się skończyła. To jest liczba, której potrzebujesz, zanim dasz komuś rabat.
Druga rzecz, której średnia by nie wyłapała: ta sama sztuka sprzedana po różnych cenach. Na kasie na turnieju można zmienić cenę jednej pozycji przed wydrukiem paragonu. Jeden ochraniacz poszedł za 99 zł, drugi ze zniżką za 79 zł. Koszt obu to 40,28 zł, zarobek odpowiednio 58,72 zł i 38,72 zł. System liczy każdą pozycję zamówienia osobno, z jej własną ceną, bez grupowania po produkcie. Jedna z pierwszych wersji brała najwyższą cenę z zamówienia i w takim przypadku zawyżała marżę. Asystent poprawił to na średnią ważoną. Znowu odmówiłem, z tego samego powodu: znamy obie ceny.
Jak wycenić towar, który już leży na półce?
Wycena od dziś to jedno. Sklep działał jednak przed wprowadzeniem FIFO, a na półkach leżało prawie dwa tysiące sztuk z pierwszego, sierpniowego zatowarowania. Bez kosztu. Przy starcie FIFO założyliśmy dla tego towaru 466 partii otwarcia na 1 826 sztuk i 465 z nich miało koszt zero, bo nigdzie w systemach nie było cen jednostkowych.
Zero jest tu niebezpieczne, bo wygląda jak liczba. Sprzedajesz kij za 500 zł, koszt własny zero, marża sto procent. Raport z takiej sprzedaży kłamie bardziej niż brak raportu. Dlatego wszędzie w systemie zero przy koszcie znaczy „nieznany”, a nie „darmowy”, i tak jest pokazywane.
Do rozliczenia pierwszej dostawy mieliśmy 14 faktur od kilku dostawców, łącznie 2 117 sztuk i blisko pięćset pozycji. Wszystkie przeszły przez ten sam mechanizm co bieżące dostawy: odczyt pozycji, waluta, kurs NBP z dnia przed datą wystawienia każdej faktury osobno, transport rozłożony według wartości. Potem trzeba było każdą linię faktury dopasować do konkretnego wariantu produktu w magazynie: rozmiaru, koloru, długości kija.
I tu podjąłem decyzję, która kosztowała trochę kompletności, ale była słuszna: koszt wpisujemy tylko przy pewnym dopasowaniu. Gdy zgadza się kod EAN, kod katalogowy albo nazwa nie budzi żadnych wątpliwości. Gdy dopasowanie jest „chyba to”, partia zostaje bez kosztu i trafia na listę do wyjaśnienia.
27 września 443 partie otwarcia dostały koszt, każda z własną ceną z faktury, bez żadnego uśredniania między nimi. Przy okazji system uzupełnił koszt w 84 sprzedażach, które przeszły wcześniej z kosztem zero, więc marża za pierwsze tygodnie też przestała być fikcją. Bez kosztu zostało 21 partii, 81 sztuk: kilka niepewnych dopasowań, gratisy od dostawców i towar, do którego nie znaleźliśmy faktury. Jest ich na tyle mało, że da się je wyjaśnić ręcznie, jedna po drugiej.
Przyznam, że ta część zajęła mi więcej czasu niż całe programowanie wyceny. Kod powstał w jeden wieczór. Dopasowanie pięciuset linii faktur do kilkuset wariantów produktów, z rękawicami w pięciu rozmiarach opisanymi na fakturze jedną nazwą, to cierpliwość, której żaden algorytm za ciebie nie ma. Szczerze? Momentami miałem dość.
Gdzie w tym wszystkim pracuje AI?
W dwóch miejscach, i w obu jako pomocnik, nie jako decydent.
Pierwsze to odczyt faktur. Model językowy czyta PDF od dostawcy, wyciąga pozycje, walutę, datę wystawienia i numer dokumentu, rozpoznaje, która linia to towar, a która transport, cło albo opłata za odprawę. Bez tego rozliczenie czternastu faktur zajęłoby dni przepisywania. Opisałem ten obieg dokładniej w tekście o tym, jak ogarniam faktury kosztowe z pomocą AI, łącznie z wpadką, w której ten sam model raz czytał cenę po rabacie, a raz przed.
Drugie to podpowiadanie dopasowań. Dla każdej linii faktury model proponuje wariant produktu z naszej bazy. Człowiek klika „tak” albo wybiera inny. System pamięta wybór, więc przy następnej fakturze od tego samego dostawcy ta sama linia dopasuje się sama.
Ale żadnej liczby nie liczy model. Wartość pozycji model odczytuje, a cenę jednostkową, przeliczenie kursu, rozkład transportu i cła oraz zdjęcie z partii FIFO liczy zwykły kod. Model językowy jest jak bardzo zdolny stażysta, który świetnie czyta dokumenty w trzech językach, ale nie dałbyś mu kalkulatora do ręki bez sprawdzania. Arytmetyka ma być powtarzalna co do grosza. Interpretacja nigdy taka nie będzie.
Jest jeszcze jedna zasada, o którą poprosiła sesja AI obsługująca kasę, i miała rację: błąd wyceny nigdy nie blokuje sprzedaży. Kasa najpierw drukuje paragon fiskalny, dopiero potem schodzi stan i liczy się koszt. Gdyby wycena rzuciła błędem w tym momencie, paragon by istniał, a stan by nie zszedł. Koszt własny to sprawa księgowa, sprzedaż to sprawa operacyjna. Błąd wyceny trafia do osobnej listy i alarmu, a klient na turnieju dostaje swój ochraniacz.
Na czym się przejechałem
Kilka rzeczy z ostatnich tygodni, żebyś nie musiał powtarzać ich u siebie.
Data dostawy zamiast daty faktury - opisałem wyżej. Dwa grosze na sztuce, ale zła reguła, a zła reguła powtórzona przy każdej dostawie przestaje być drobiazgiem.
Odczyt faktury na początku nie pobierał waluty. 8,50 euro trafiało do systemu jako 8,50 zł, czyli koszt zaniżony ponad czterokrotnie. Wyszło przy przeglądzie ekranu przyjęcia, zanim zdążyło narobić szkód. Do tego waluta spoza krótkiej listy (złoty, euro, funt) cicho zmieniała się na złotówki. Teraz system zna więcej walut i nie zgaduje.
Przy pierwszej dostawie z cłem trafiły do systemu wszystkie dokumenty z odprawy naraz: kopię faktury, fakturę handlową do celników, zgłoszenie celne. System posłusznie dopisał 18 linii towaru i dwa razy transport z kopii faktury. Wycena podwoiła się w ciągu sekundy. Od tamtej pory dokument kosztowy może dodać tylko cło, odprawę i VAT importowy, nigdy towaru.
Linię faktury dało się przypisać do produktu nadrzędnego zamiast do konkretnego wariantu. Produkt nadrzędny („ochraniacz, wszystkie rozmiary”) nie ma stanu, więc koszt trafiał w próżnię, a system po cichu wracał do ręcznie wpisanej ceny. Teraz takie przypisanie jest po prostu niemożliwe.
Łączy je jedno: każdy z tych błędów dawał liczbę, która wyglądała wiarygodnie. Żaden nie wywołał komunikatu o błędzie. Dlatego oprócz poprawek mamy alarm, który regularnie porównuje stan magazynu z partiami FIFO i krzyczy, gdy się rozjeżdżają. Wolę dostać fałszywy alarm, niż znowu uwierzyć w ładną liczbę.
Czy mały sklep naprawdę tego potrzebuje?
Nie każdy. Jeśli kupujesz od jednego polskiego hurtownika, w złotówkach, ceny zmieniają się raz na rok, a asortyment liczysz w dziesiątkach pozycji, średnia z programu magazynowego wystarczy. Różnica między nią a FIFO będzie mniejsza niż czas, który poświęcisz na wdrożenie.
Opłaca się, gdy spotykają się co najmniej dwie z tych rzeczy:
- kupujesz w walutach - wtedy ta sama sztuka z dwóch dostaw może kosztować inaczej tylko dlatego, że zmienił się kurs
- importujesz spoza Unii - cło i odprawa potrafią podnieść koszt o kilka procent, a VAT importowy łatwo omyłkowo doliczyć do kosztu
- masz mieszane dostawy - drogie i tanie produkty w jednej paczce, z jednym transportem
- sprzedajesz w kilku kanałach - sklep, kasa, marketplace, każdy z inną prowizją i inną ceną, a decyzja o cenie wymaga znajomości kosztu następnej sztuki, a nie średniej
- robisz rabaty i promocje - wtedy musisz wiedzieć, gdzie jest dno
U nas spotkały się wszystkie pięć. Bez tego dalej liczyłbym marżę z cennika, który zawyżał koszt, a raporty pokazywałyby zysk z towaru, którego koszt w systemie wynosił zero.
Jedno zastrzeżenie, uczciwie: FIFO nie naprawi danych, których nie masz. Nawet po rozliczeniu pierwszej dostawy raport za wrzesień miał znany koszt dla mniej więcej dwóch trzecich wartości sprzedaży. Reszta czeka na wyjaśnienie, a marża liczy się tylko dla sztuk, których koszt znamy. Sama metoda niczego nie zmieni, jeśli nie zaczniesz od faktur. A żeby koszt z faktury w ogóle dało się przypiąć do produktu, ten produkt musi mieć jedną, uporządkowaną kartotekę - o tym, dlaczego u nas niczego nie poprawiamy ręcznie w sklepie, pisałem osobno. Jeśli w bazie masz kilka wersji ceny tego samego produktu, z różnych źródeł, to dodatkowo każde narzędzie AI wybierze którąś z nich, niekoniecznie właściwą. Sprawdzałem to na czterech cennikach w jednej bazie.
Jeśli masz zacząć od jednej rzeczy, weź pięć najlepiej sprzedających się produktów i policz ich koszt z ostatniej faktury: cena po rabacie, kurs z dnia przed wystawieniem, transport według wartości, cło, jeśli było. Porównaj z tym, co masz wpisane w systemie. U mnie różnica na pierwszym produkcie wyniosła sześć punktów procentowych marży. U ciebie może być większa.
Słownik pojęć
- FIFO - metoda wyceny magazynu „pierwsze przyszło, pierwsze wyszło”. Każda dostawa to osobna partia z własnym kosztem, a sprzedaż zdejmuje towar od najstarszej partii. Przeciwieństwem jest średnia ważona, która uśrednia koszt wszystkich sztuk na stanie.
- Partia zakupowa - porcja jednego produktu przyjęta z jednej faktury, z własną ilością i kosztem jednostkowym. Partia otwarcia to partia założona dla towaru, który był na stanie przed wprowadzeniem wyceny.
- Kurs NBP z tabeli A - średni kurs walut ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w dni robocze. Każda tabela ma swój numer i datę, co pozwala później odtworzyć, po jakim kursie coś przeliczono.
- Koszt własny sprzedaży - ile kosztował nas towar, który właśnie sprzedaliśmy. Różnica między ceną sprzedaży netto a kosztem własnym to marża na pozycji.
- Cło - opłata pobierana przy imporcie towaru spoza Unii Europejskiej, zwykle jako procent wartości. Jest kosztem zakupu.
- VAT importowy - podatek naliczany przy odprawie towaru spoza UE. Czynny podatnik VAT go odlicza, więc nie wlicza się go do kosztu towaru.
- Kod EAN - numer pod kodem kreskowym produktu, jednoznacznie identyfikujący konkretny wariant (rozmiar, kolor). Najpewniejszy sposób dopasowania linii faktury do produktu w magazynie.
Policz jedną fakturę, zanim policzysz cały magazyn
Jeśli masz przeczucie, że marże w twoim sklepie liczą się z czegoś innego niż faktury, najpewniej masz rację. Prześlij mi na [email protected] jedną fakturę zakupową i to, jaki koszt tego towaru masz dziś w systemie. Przeliczę ją tak, jak opisałem wyżej, i pokażę, gdzie jest różnica. Czasem kończy się na tym, że w twojej skali wystarczy porządny arkusz i jedna reguła. Czasem wychodzi, że opłaca się zbudować wycenę taką jak u nas. W obu przypadkach będziesz wiedzieć więcej niż przed rozmową.
Jeśli chcesz wiedzieć, jak to wygląda od strony organizacyjnej, opisałem jak pracuję z firmami, od pierwszej rozmowy po wdrożenie.
własnej firmie cybulski.ai JC


