Jedna sesja AI rozdaje pracę, pięć ją wykonuje. Jak działa dyspozytor w mojej firmie

We wrześniu przyłapałem się na tym, że wklejam tę samą wiadomość do dwóch okien. W jednym pracowała sesja AI od poczty, w drugim sesja od sklepu, i obie powinny wiedzieć to samo. Godzinę później dwie sesje przygotowały odpowiedź do tego samego kontrahenta w tej samej sprawie, każda trochę inną. Inna para sesji publikowała równolegle te same dokumenty. Trzecia chciała zmieniać ustawienia laptopa, które przed chwilą zmieniła czwarta. Każda z nich pracowała dobrze. Razem robiły bałagan, który musiałem sprzątać sam.

Po tygodniu takiej pracy zrobiłem coś, co na pierwszy rzut oka wygląda na marnowanie zasobów: kazałem jednej sesji przestać pracować. Nie koduje, nie pisze maili, nie wdraża. Przyjmuje ode mnie zlecenia, dzieli je na zadania, przydziela pięciu pozostałym sesjom, zbiera meldunki i podaje mi tylko to, co wymaga mojej decyzji. Prowadzę małą firmę, idea4me, i wszystko, co radzę klientom z MŚP, najpierw testuję na sobie. Ten tekst jest o pierwszych tygodniach z dyspozytorem: o rejestrze, w którym w sześć dni przybyło 98 zadań i 97 decyzji, o błędach, które dyspozytor popełnił, i o tym, dlaczego lista 50 spraw do decyzji jest gorsza niż lista pięciu.

Spis treści

Po co mi sesja AI, która nic nie robi?

Najpierw kilka słów o tym, jak wygląda moja praca z AI, bo bez tego reszta nie ma sensu. Nie mam jednego czatu, w którym o wszystko pytam. Mam kilka równoległych sesji z modelem językowym, każda w osobnym oknie, każda z dostępem do plików firmy, serwerów i narzędzi. Jedna obsługuje pocztę i komunikację z agentem mojej dyrektor operacyjnej. Inna pilnuje kopii zapasowych i systemu dla federacji sportowej, z którą pracujemy. Kolejna zajmuje się bezpieczeństwem i sklepem, następna czujnikami, certyfikatami i integracjami u klientów, a jeszcze inna pamięcią firmy, blogiem i zadaniami, które laptop uruchamia sam o określonych godzinach.

Każda sesja ma własną „głowę”, czyli własny kontekst. Wie to, co jej powiedziano i co sama przeczytała. Nie wie, co w tej chwili robi sesja obok. To jest trochę jak pięciu bardzo zdolnych fachowców posadzonych w osobnych pokojach bez telefonu. Każdy wykona swoją robotę świetnie. Nikt nie zauważy, że sąsiad robi to samo.

Przez pierwsze tygodnie telefonem między pokojami byłem ja. Mówiłem jednej sesji, co ustaliłem z drugą. Pilnowałem, żeby dwie nie odpisały temu samemu klientowi. Pamiętałem, która ma jaki wątek. I to działało tak długo, jak długo sesji było dwie albo trzy. Przy pięciu przestało, bo moja głowa też ma ograniczony kontekst, tylko nikt mi go nie zwiększy w ustawieniach.

23 września powiedziałem jednej sesji wprost, że jest główna i decyduje, co robią pozostałe. Sześć dni później doprecyzowałem rolę: masz śledzić wykonywaną pracę i rozdzielać ją między sesje, będę do ciebie przychodził ze wszystkim. Od 29 września ta sesja jest dyspozytorem. Sama wykonuje tylko to, czego nie ma komu oddać.

Szczerze? Na początku miałem poczucie, że płacę za jedną sesję, która tylko gada. Po trzech dniach przestałem tak myśleć.

Co dyspozytor robi przez cały dzień?

Najlepiej wytłumaczę to na przykładzie z branży, którą znam od kuchni, bo pracuję z firmami transportowymi. Dyspozytor w spedycji nie jeździ ciężarówką. Gdyby siadał za kółko, nikt by w tym czasie nie odbierał zleceń i nie wiedziałby, gdzie jest reszta floty. Jego praca polega na tym, żeby każdy kierowca wiedział, co wiezie, dokąd i na kiedy, a szef dowiadywał się tylko o tym, czego dyspozytor nie może rozstrzygnąć sam. Moja sesja główna działa dokładnie tak.

Przyjmuje wszystko

Kiedy czegoś potrzebuję, nie zastanawiam się, do którego okna to wkleić. Piszę do dyspozytora. Czasem jednym zdaniem w biegu, czasem wklejam maila klienta, czasem mówię „zrób to, co jest w tym pliku”. Dyspozytor ma ustalić, co z tego wynika i kto to zrobi.

Dzieli na zadania z numerem

Jedno moje zdanie potrafi rozpaść się na trzy zadania dla trzech różnych sesji. Każde dostaje numer, na przykład D042, i trafia do rejestru, zanim ktokolwiek zacznie pracę. Numer wygląda na biurokrację, ale bez niego nie da się rozmawiać. „To z kopiami” może znaczyć cztery różne rzeczy. D042 znaczy jedną.

Przydziela według stałych ról

Każda z pięciu sesji ma swój zakres. Poczta zawsze idzie do sesji pocztowej, którą nazywam Listonoszem, nawet jeśli mail dotyczy projektu prowadzonego przez inną sesję. To akurat ustaliłem po tym, jak sesja techniczna zaczęła mi szykować maila, a ja zapytałem, czemu to robi ona, a nie Listonosz. Stałe role sprawiają, że dyspozytor nie musi za każdym razem wymyślać przydziału od zera.

Zbiera meldunki

Sesje odpisują dyspozytorowi, co zrobiły, co je blokuje i czego potrzebują. On nanosi to na rejestr. Ja nie muszę czytać pięciu okien, żeby wiedzieć, co się dzieje. Czytam jedno.

Przekazuje mi tylko decyzje

To jest sedno, do którego wrócę osobno, bo właśnie tu popełniłem największy błąd. Dyspozytor ma oddzielić to, co sesje mogą zrobić same, od tego, co wymaga mojego „tak”, i do mnie dopuścić tylko to drugie.

Jak wygląda rejestr, w którym w sześć dni przybyło 98 zadań?

Rejestr to zwykły plik tekstowy z tabelą. Żadnej aplikacji do zarządzania projektami, żadnej tablicy z karteczkami. Kolumny są takie: numer, zadanie, sesja, data zlecenia, termin, status i - najważniejsza - wynik albo dowód. Statusów jest pięć: przydzielone, w toku, zrobione i sprawdzone, czeka na mnie, stoi.

Obok tabeli zadań jest druga lista, z decyzjami, które czekają na mnie. Te mają numery z literą J. Są tam rzeczy, których żadna sesja nie powinna rozstrzygać sama: płatność za serwer, który wygasa za dwa tygodnie, wybór, czy wysłać pytanie klientowi przez moją dyrektor operacyjną, czy bezpośrednio, zgoda na skasowanie starych dysków po przeniesieniu maszyny. Do tego sekcja z alarmami, lista spraw czekających na ludzi spoza firmy, terminy i ostatnie meldunki sesji.

Między 29 września a 4 października w tabeli zadań pojawiły się numery od D001 do D098, a na liście decyzji od J001 do J097. Sześć dni. Średnio szesnaście zadań i szesnaście decyzji dziennie. Gdybyś zapytał mnie przed tym tygodniem, ile spraw przechodzi przez moją firmę w ciągu dnia, powiedziałbym, że może dziesięć. Myliłbym się o połowę, i to tylko w tej części, którą prowadzą sesje AI.

Co się w tym kryło? Wszystko, czym żyje mała agencja. Załatanie dziury w systemie zarządzania treścią na dwudziestu stronach internetowych w jeden dzień. Kopie zapasowe maszyn, które do tej pory leżały u jednego dostawcy, robione teraz także u nas. Naprawa zadań, które od miesięcy cicho nie działały. Integracja z systemem transportowym klienta. Szkielet nowego narzędzia badawczego, który od pomysłu do wersji testowej powstał w dwa dni. Zmiany na stronie federacji sportowej, test aplikacji mobilnej, porządki w archiwum projektów według arkusza, w którym zaznaczyłem, co zostaje, a co idzie do archiwum.

Rejestr dał mi coś, czego nie spodziewałem się dostać: pamięć dłuższą niż moja. Kiedy po czterech dniach zapytałem, co się stało z jedną sprawą klienta, odpowiedź nie wymagała przeszukiwania pięciu rozmów. Był wiersz, numer, data i dowód. Pisałem kiedyś o tym, jak sprawiłem, że AI pamięta, co ustaliliśmy miesiąc temu. Rejestr dyspozytora to ta sama myśl przeniesiona z notatek na pracę w toku.

Dlaczego „zrobione” w rejestrze wymaga dowodu?

Status „zrobione” ma w moim rejestrze pełną nazwę „zrobione i sprawdzone”. Ta druga połowa nie jest ozdobą.

Model językowy ma skłonność, którą zna każdy, kto dłużej z nim pracował: chętnie melduje sukces. Nie z próżności, tylko dlatego, że zakończenie pracy bez błędu bierze za wykonanie zadania. Opisałem kiedyś zadanie „zakończone sukcesem”, które niczego nie zrobiło - skrypt przeszedł, kod wyjścia zero, a w danych nic się nie zmieniło. Przy pięciu sesjach takich meldunków przychodzi kilkadziesiąt dziennie. Gdyby dyspozytor wierzył im na słowo, rejestr byłby kroniką dobrych chęci.

Dlatego kolumna z wynikiem wymaga czegoś, co da się sprawdzić: ścieżki do pliku, odczytu z serwera, liczby testów, które przeszły, zrzutu ekranu, który dyspozytor obejrzał. Przy wielu wierszach jest dopisek, że sprawdził to sam dyspozytor, a nie sesja, która wykonała zadanie. Przykład z rejestru: alarm o braku kopii zapasowej uznany za gotowy dopiero wtedy, gdy w skrzynce leżał mail z alarmem testowym i drugi z informacją, że alarm się wyłączył.

Raz to podejście uratowało mi wieczór. Jedna z sesji zameldowała, że do pewnego serwera nie mamy dostępu administratora, więc usterki nie naprawimy bez restartu całej maszyny. Brzmiało poważnie. Dyspozytor zamiast przekazać mi decyzję o restarcie poprosił o sprawdzenie innej drogi wejścia. Dostęp był, tylko zapis w sejfie z hasłami był nieaktualny. Usterkę naprawiono w kwadrans, bez restartu i bez mojej decyzji. Meldunek był szczery i błędny jednocześnie.

Jest w tym lekcja szersza niż AI. W każdej firmie „zrobione” bywa skrótem od „zrobiłem, co uważałem za potrzebne”. Różnica między tym a „zrobione i działa” kosztuje najwięcej wtedy, gdy wychodzi na jaw po tygodniu.

Czym to się różni od agentów, którzy ze sobą dyskutują?

Ktoś, kto czytał mój wrześniowy tekst, może się zdziwić. Napisałem w nim, że chciałem zbudować trzech agentów, a badania kazały odpuścić. Jeden miał odpowiadać, drugi kwestionować, trzeci rozstrzygać. Literatura pokazała, że taka debata w większości zadań nie daje lepszych odpowiedzi niż jeden model, a czasem psuje poprawne. A teraz chwalę się sześcioma sesjami. Hipokryzja?

Nie, i ta różnica jest najważniejszą rzeczą w tym tekście. Debata agentów to kilka modeli pracujących nad tym samym pytaniem, które mają się wzajemnie poprawiać. Mój dyspozytor nie każe nikomu dyskutować. Rozdziela różne zadania między różne sesje, tak jak kierownik budowy nie każe trzem murarzom kłócić się o jedną ścianę, tylko daje każdemu inną. Jedna sesja łata stronę, druga robi kopię, trzecia pisze maila. Nie oceniają nawzajem swoich odpowiedzi, nie głosują, nie szukają konsensusu.

Zysk z debaty miał wynikać z tego, że drugi model wyłapie błąd pierwszego. Zysk z podziału pracy wynika z czegoś prostszego: z równoległości i z tego, że każda sesja ma w głowie tylko swój kawałek. Sesja od kopii zapasowych nie musi wiedzieć nic o stronie federacji sportowej. Jej kontekst jest czystszy, więc myli się rzadziej.

Branża lubi dziś opowiadać o „systemach wieloagentowych”, jakby sama liczba agentów była zaletą. Nie jest. Pisałem już o agent sprawl, czyli o firmach, w których agentów przybywa szybciej niż porządku. Pięć sesji bez dyspozytora to był u mnie właśnie mały agent sprawl. Rozwiązaniem nie było dołożenie szóstego agenta, który pracuje. Było nim dołożenie takiego, który pilnuje, kto co robi.

Dlaczego 50 decyzji naraz to za dużo?

Tu przyznam się do błędu, który kosztował mnie najwięcej nerwów.

W pierwszych dniach dyspozytor robił dokładnie to, o co go prosiłem: przekazywał mi decyzje. Wszystkie. Każda dostawała numer, opis, kontekst. Lista rosła. Czwartego dnia miała około pięćdziesięciu pozycji. Część pilnych, z pieniędzmi i terminem. Część drobnych, w rodzaju „czy oddzwonić do kogoś, kto wysłał pusty formularz”. Wszystkie wyglądały tak samo i wszystkie stały w jednym rzędzie.

Pięćdziesiąt decyzji naraz to nie jest lista. To ściana. Patrzysz na nią, czytasz pierwsze pięć, zaczynasz szóstą i odkładasz na wieczór. Wieczorem lista ma pięćdziesiąt trzy pozycje. Miałem dość już przy trzeciej próbie jej przeczytania i nie wstydzę się tego przyznać, bo dokładnie tak samo reaguje na takie listy każdy właściciel firmy, z którym rozmawiam.

Model językowy tego nie czuje. Dla niego pięćdziesiąt punktów to pięćdziesiąt punktów, każdy tak samo ważny, bo tak samo opisany. Kontekst modelu pomieści tysiąc decyzji. Mój, w czwartek o osiemnastej, mieści kilka.

Od tamtej pory obowiązuje prosta zasada: dostaję naraz 3 - 5 najpilniejszych decyzji, każdą z terminem, do kiedy trzeba ją podjąć. Reszta czeka w rejestrze, uporządkowana, i wchodzi na moją listę, kiedy zwolni się miejsce albo zbliży się termin. Decyzja „zapłać za serwer, bo wygasa 15 października” jest na górze. „Oddzwonić do pustego formularza?” poczeka.

Dyspozytor dostał przez to zadanie, które dla modelu jest trudniejsze niż samo zbieranie: musi ocenić, co jest pilne. Czasem ocenia źle i drobiazg wskakuje przed coś ważnego. Ale nawet wtedy pięć pozycji przeczytam w trzy minuty i odpiszę na wszystkie. Pięćdziesięciu nie przeczytam wcale.

Jest w tym coś, co dotyczy każdej firmy, która wdraża automatyzację. Im sprawniej maszyny wykonują pracę, tym szybciej rośnie kolejka do człowieka, który ma tę pracę zatwierdzić. Wąskim gardłem przestaje być wykonanie, a staje się nim uwaga właściciela. Jeśli system tego nie uwzględnia, właściciel staje się korkiem we własnej firmie, choć wszystko wokół niego działa.

Gdzie dyspozytor się pomylił

Po czterech dniach poprosiłem dyspozytora o uczciwe podsumowanie: co poszło gładko, co by zrobił inaczej. Lista „inaczej” była dłuższa, niż bym chciał, i dlatego warto ją pokazać.

Pierwszy błąd: dostał ode mnie zlecenie podłączenia systemu klienta i uznał, że w tym mieści się mail do człowieka po stronie klienta z prośbą o dostęp. Przekazał to Listonoszowi, a ten wysłał od razu. Mail był grzeczny i rzeczowy, ale to ja prowadzę rozmowy z tym klientem i nie chciałem, żeby ktoś pisał w moim imieniu bez mojej wiedzy. Zasada od tamtej pory: zlecenie techniczne nie jest zgodą na korespondencję z ludźmi klienta. Treść najpierw do mnie, nawet gdy adresat jest zaufany.

Drugi: dyspozytor zameldował mi wyciek kluczy płatności z jednego ze sklepów, wnioskując z tego, że plik z konfiguracją istnieje w kodzie. Sesja od bezpieczeństwa sprawdziła repozytorium i okazało się, że plik był wyłączony z wersjonowania, a w repozytorium leżały tylko puste wzorce. Żadnego wycieku. Przez godzinę martwiłem się czymś, co się nie wydarzyło.

Trzeci, najdroższy: przy okazji łatania jednego sklepu dyspozytor dorzucił „na wszelki wypadek” zmianę hasła do bazy danych. Nikt o to nie prosił i nie było dowodu, że hasło wyciekło. Zmiana przeszła w połowie, skrypt się przerwał, zanim zaktualizował konfigurację sklepu, i sklep klienta przez dwie minuty nie działał. Dwie minuty to niewiele. Ale to dwie minuty, których nie musiało być, bo ruch nie miał żadnego uzasadnienia poza ostrożnością.

Czwarty to lista pięćdziesięciu decyzji, o której już wiesz.

I piąty, mniejszy, ale pouczający. Dyspozytor zaplanował jedno zadanie na 19:30 i czekał. Okno minęło, zadanie się nie odbyło, bo sesja AI nie ma zegarka, który sam ją budzi. Czeka, aż ktoś do niej napisze. Od tamtej pory każde zaplanowane okno musi mieć wyzwalacz, a nie obietnicę „poczekam”. Zadanie przeniesione na rano zajęło trzy minuty.

Wspólny mianownik pierwszych trzech błędów jest ten sam: działanie bez odczytu albo poza zleceniem. Każdy z nich trafił jako reguła do rejestru luk, w którym zapisuję lekcje moich agentów tak, żeby nie parowały po zamknięciu rozmowy.

Co się stało, kiedy dwie sesje wzięły to samo zadanie?

Myślałem, że po tych poprawkach temat jest zamknięty. W tym tygodniu okazało się, że nie do końca.

W poniedziałek wieczorem dwie sesje wzięły te same zgłoszenia dotyczące jednej z naszych aplikacji. Trzecia sesja, która te zgłoszenia przekazywała, podawała je na zmianę raz jednej, raz drugiej. Każda z nich pracowała na swojej kopii kodu. Niewiele brakowało, żeby nowsza wersja aplikacji została nadpisana starszą. Zauważyłem to w porę, ale scenariusz był dokładnie ten sam co we wrześniu, tylko w innym miejscu.

Przyczyna była prosta. Dyspozytor przydzielał zadania, które przychodziły od mnie. Ale zadania przychodzą też z innych stron: od innej sesji, z mostu między agentami, czasem ktoś napisze bezpośrednio do konkretnego okna. Takie zadania omijały rejestr i każda sesja brała je, jak leci.

Od wczoraj zasada brzmi tak: każde zadanie spoza stałej roli sesja zgłasza najpierw dyspozytorowi i czeka na odpowiedź „bierzesz” albo „oddaj”. Stałe role, takie jak pętla przeglądu poczty, działają bez pytania. Przy okazji rolę dyspozytora przejęła inna sesja niż we wrześniu. To mnie nauczyło, że dyspozytor jest rolą, a nie konkretnym oknem. Rejestr, zasady i stałe przydziały przechodzą z jednej sesji na drugą. Pamięć dyspozytora jest w pliku, nie w jego głowie.

Tę samą prawdę zna każda firma, w której ktoś odchodzi na urlop. Jeśli wiedza o tym, kto co robi, siedzi w głowie jednej osoby, urlop tej osoby jest problemem dla wszystkich.

Czy małej firmie to się w ogóle opłaca?

Nie zawsze i chcę to powiedzieć wprost.

Dyspozytor kosztuje. Jedna sesja przez cały dzień nie wytwarza niczego, co mógłbym pokazać klientowi. Zużywa moc obliczeniową na czytanie meldunków, prowadzenie rejestru i sprawdzanie dowodów. Do tego kosztuje moją uwagę na początku: przez pierwsze dni więcej tłumaczyłem, jak ma działać, niż zyskiwałem.

Jeśli pracujesz z jedną sesją AI albo z dwiema, dyspozytor to przerost formy. Przy dwóch oknach sam jesteś najlepszym dyspozytorem, bo wszystko mieści ci się w głowie. Próg, od którego to zaczyna mieć sens, wyznaczyły u mnie trzy rzeczy naraz: liczba równoległych wątków większa, niż jestem w stanie śledzić, prace, które mogą sobie wzajemnie przeszkadzać (ta sama poczta, ten sam serwer, ten sam kod) oraz decyzje, które muszą zapaść w terminie, bo inaczej coś wygaśnie albo się zablokuje.

U mnie wszystkie trzy wystąpiły pod koniec września. W sześć dni przez rejestr przeszło prawie dwieście pozycji. Bez dyspozytora część z nich zrobiłyby dwie sesje naraz, część nie zrobiłaby żadna, a o części dowiedziałbym się po fakcie.

Najbardziej opłaca się jednak coś, czego nie da się łatwo policzyć. Przestałem być telefonem między pokojami. Rano otwieram jedno okno, czytam pięć decyzji, odpisuję i wracam do pracy, której nikt za mnie nie zrobi: rozmów z klientami, ofert, strategii. To jest dokładnie to, co obiecujemy klientom, kiedy mówimy o automatyzacji. Nie mniej pracy, tylko mniej pracy, która nie wymaga właściciela.

Jak zacząć, nawet bez pięciu sesji AI

Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że prawie nic z tego nie wymaga AI. Dyspozytor to wzorzec organizacyjny znany z każdej spedycji, budowy i redakcji. AI pozwoliło mi go uruchomić bez zatrudniania człowieka na to stanowisko. Jeśli prowadzisz firmę na 10 - 50 osób i czujesz, że jesteś telefonem między pokojami, możesz zacząć od tych kroków, z AI albo bez:

  1. Jeden rejestr dla wszystkich zadań w toku. Nie pięć list w pięciu narzędziach, tylko jedno miejsce, w którym każde zlecenie ma wiersz. Wystarczy arkusz.
  2. Numer dla każdego zadania. Brzmi biurokratycznie, a oszczędza połowę nieporozumień. „To z kopiami” znaczy cztery rzeczy, numer znaczy jedną.
  3. Stałe role zamiast przydziału od zera. Poczta zawsze do jednej osoby albo jednego agenta. Serwery zawsze do drugiego. Wtedy przydział jest prosty, a kolizje rzadkie.
  4. „Zrobione” tylko z dowodem. Ścieżka do pliku, zrzut, wynik testu, odczyt z systemu. Bez dowodu status zostaje „w toku”.
  5. Zadania spoza roli przechodzą przez dyspozytora. Każde nowe zlecenie, które przychodzi bokiem, najpierw trafia do rejestru, potem do wykonawcy.
  6. Właściciel dostaje 3 - 5 decyzji naraz, z terminem. Reszta czeka w rejestrze. Lista, której nie da się przeczytać w pięć minut, nie zostanie przeczytana.

Kolejność ma znaczenie. Zacznij od rejestru i od zasady dowodu, zanim dołożysz kolejnego wykonawcę. Dodanie szóstej sesji do chaosu pięciu daje chaos sześciu.

Słownik pojęć

  • Sesja AI - osobna rozmowa z modelem językowym, z własnym kontekstem i dostępem do narzędzi. Sesja wie tylko to, co jej powiedziano i co sama przeczytała, i nie widzi, co robi sesja obok.
  • Kontekst - wszystko, co model ma „przed oczami” w danej rozmowie: polecenia, przeczytane pliki, wcześniejsze odpowiedzi. Im więcej w nim spraw niezwiązanych z zadaniem, tym łatwiej o pomyłkę.
  • Dyspozytor - sesja, która nie wykonuje pracy, tylko przyjmuje zlecenia, przydziela je innym sesjom, zbiera meldunki i przekazuje właścicielowi decyzje.
  • Meldunek - krótka wiadomość od sesji wykonującej do dyspozytora: co zrobiono, z jakim dowodem, co blokuje dalszą pracę.
  • Debata agentów - wzorzec, w którym kilka modeli pracuje nad tym samym pytaniem i wzajemnie poprawia swoje odpowiedzi. W odróżnieniu od podziału pracy badania nie potwierdzają jego przewagi w większości zadań.
  • Wyzwalacz - zdarzenie, które budzi sesję albo program o określonej godzinie lub po określonym sygnale. Bez niego zaplanowane zadanie się nie odbędzie, bo sesja AI sama nie patrzy na zegarek.

Jesteś telefonem między pokojami we własnej firmie?

Jeśli pracujesz z kilkoma narzędziami AI, kilkoma osobami albo jednym i drugim, i coraz częściej to Ty pilnujesz, żeby nikt nie zrobił tego samego dwa razy, napisz do mnie na [email protected]. Zaczniemy od tego, od czego zacząłem u siebie: od jednego rejestru i od policzenia, ile decyzji naprawdę musi trafić do Ciebie. Zwykle jest ich mniej, niż się wydaje.

✓ Sprawdzone na
własnej firmie
cybulski.ai JC
You've successfully subscribed to cybulski.ai
Great! Next, complete checkout for full access to cybulski.ai
Welcome back! You've successfully signed in.
Unable to sign you in. Please try again.
Success! Your account is fully activated, you now have access to all content.
Error! Stripe checkout failed.
Success! Your billing info is updated.
Error! Billing info update failed.