Wypełniłem własny formularz kontaktowy, nie zaznaczyłem zgody i dostałem komunikat wymieniający wszystkie pola na stronie. Wszystkie. Imię, e-mail, wiadomość, zgoda. Wpisane dane zniknęły. Zbudowałem ten formularz kilka godzin wcześniej i byłem z niego dumny, bo miał captchę, honeypot i limit zgłoszeń z jednego adresu. Tylko że człowiek, który popełnił jeden błąd, dostał od niego lekcję jak od urzędnika: „proszę wypełnić poprawnie i przyjść jeszcze raz”.
To jest wpis o stronie, za którą nikt mi nie zapłacił. Zrobiłem ją dla oddziału ogólnopolskiego towarzystwa turystycznego z niewielkiego powiatowego miasta, bo prezeska tego oddziału jest osobą, dla której po prostu się robi. Ale wnioski są dokładnie te same, które powtarzam małym firmom płacącym za strony prawdziwe pieniądze: co ma pochodzić z twojego serwera, co wolno oddać automatowi, co zrobi się raz, a co będzie kosztować czas co miesiąc. Prowadzę agencję AI i automatyzacji dla MŚP i wszystko, co radzę klientom, najpierw testuję na sobie. Tym razem przetestowałem na stowarzyszeniu, które ma trzech przewodników, jedno konto bankowe i biuro czynne kilka godzin w tygodniu.
Spis treści
- Dlaczego wziąłem stronę, za którą nikt nie zapłaci?
- Co znaczy „wszystko ma pochodzić z tej strony”?
- Skąd wzięło się 31 szlaków, skoro oddział nie miał ani jednego pliku?
- Jak przetłumaczyć całą stronę na cztery języki w jeden weekend?
- Jak formularz broni się przed spamem, nie męcząc człowieka?
- Zamówienie przewodnika online. Co trzeba było ustalić z ludźmi, nie z kodem?
- Co zrobiło się raz, a co pożarło tygodnie?
- Gdzie „zero cudzych skryptów” nie jest całą prawdą?
- Czego zażądałbym od wykonawcy, gdybym za taką stronę płacił?
- Słownik pojęć
Dlaczego wziąłem stronę, za którą nikt nie zapłaci?
Oddział istnieje od lat pięćdziesiątych. Organizuje rajdy, spływy, wycieczki autokarowe, prowadzi odznakę krajoznawczą, ma własnych przewodników. W internecie miał stary adres e-mail na darmowej poczcie, profil na Facebooku i stronę, na której wciąż stał obiekt sprzedany wiele lat temu, razem z nieaktualnym telefonem. Ktoś, kto chciał przyjechać na weekend z dziećmi, nie miał gdzie sprawdzić, dokąd iść, ile to kilometrów i czy da się tam dojechać kolejką.
Prezeska oddziału nie miała czasu ani ochoty na doglądanie wykonawcy. Powiedziała wprost, że się nie angażuje, a uwagi i zdjęcia będzie przekazywać przeze mnie. I to był, paradoksalnie, najlepszy układ, jaki mogłem dostać. Nie było komitetu, nie było „a może jednak niebieski”. Były dwie zasady, które sam sobie narzuciłem na starcie, i jedna prezeska, która mówiła „tak” albo „to trzeba zmienić”.
Powiem szczerze, ile to kosztowało. Gdybym wycenił tę stronę klientowi według stawek, które biorę za podobne wdrożenia, wyszłaby kwota pięciocyfrowa. Zrobiłem ją w kilka wieczorów i jedną noc, bo większość pracy wykonały skrypty i agenci AI, a ja pilnowałem, żeby wynik był prawdziwy. O tym, co w tym projekcie było pracą maszyny, a co człowieka, jest w gruncie rzeczy cały ten tekst.
Co znaczy „wszystko ma pochodzić z tej strony”?
Pierwszą zasadę zapisałem pierwszego wieczoru: wszystkie materiały, które odwiedzający ma ściągnąć albo których używa jego przeglądarka, mają pochodzić z tej strony. Nie z serwerów Google, nie z lokalnej organizacji turystycznej, nie z cudzego repozytorium bibliotek. Z naszego serwera.
Brzmi jak fanaberia, więc wyjaśnię, skąd się wzięła. Pierwsza wersja działu ze szlakami miała przycisk „pobierz GPX”, który prowadził na stronę lokalnej organizacji turystycznej. Działał. Tylko że jeśli tamta organizacja przebuduje stronę, zmieni adresy plików albo zniknie, nasz przycisk prowadzi donikąd, a nikt w oddziale tego nie zauważy, bo nikt nie klika codziennie w 31 linków. Strona, która odsyła po pliki gdzie indziej, jest tak trwała jak najsłabszy z tych cudzych adresów.
Czcionki
WordPress z gotowym motywem dociągał czcionki z serwerów Google. Każdy odwiedzający, zanim zobaczył pierwszą literę, wysyłał zapytanie do Google. To jest jednocześnie kwestia prywatności, szybkości i niezależności. Napisałem skrypt, który pobiera dziesięć plików czcionek w dwóch zestawach znaków, polskim i podstawowym, i generuje arkusz stylów wskazujący na nasz serwer. Zajęło to kwadrans. Zrobiło się raz, działa do dziś, nikt już o tym nie myśli.
Pliki GPX
Zamiast linkować do cudzych plików, generujemy własne. Skrypt buduje ślad każdej trasy i zapisuje go jako GPX z podaniem źródła danych. 31 plików, każdy na naszym serwerze, każdy z nazwą trasy, długością i opisem w środku. Turysta wgrywa plik do zegarka albo telefonu i idzie. Jeśli ktoś zmieni przebieg szlaku, poprawiamy dane u siebie i generujemy od nowa.
Mapy, pogoda i ikony
Mapy na stronie rysuje biblioteka, którą hostujemy lokalnie. Pogoda na weekend też nie wychodzi z przeglądarki odwiedzającego: to nasz serwer pyta serwis pogodowy raz na trzy godziny dla danej okolicy, zapamiętuje odpowiedź i podaje ją dalej. Odwiedzający widzi prognozę, a jego adres nigdzie nie leci. Wyłączyłem nawet domyślny mechanizm WordPressa, który dla każdej emotikony ściąga obrazek z serwerów WordPress.org. Drobiazg, ale to kolejny obcy host, o którym nikt nie wiedział.
Jak to sprawdzam? Nie na oko. Test automatyczny otwiera każdą z 45 stron i zapisuje, z jakimi hostami łączy się przeglądarka. Jeśli pojawi się nowy, którego nie zaakceptowałem, test to wypisuje. Po każdej nowej podstronie uruchamiam go ponownie. Bo moja pamięć, że „przecież wszystko jest lokalnie”, jest warta tyle, co pamięć o tym, że backup działa. Pisałem już o tym, że backup, którego nikt nie otworzył, nie jest backupem. Z zasadą lokalnych zasobów jest identycznie: jeśli nic jej nie sprawdza, nie istnieje.
Skąd wzięło się 31 szlaków, skoro oddział nie miał ani jednego pliku?
Oddział wiedział, jakie szlaki istnieją. Nie miał żadnego pliku z ich przebiegiem. Miał wykaz w dokumencie tekstowym, własną wiedzę i pamięć ludzi, którzy te szlaki znakowali.
Okazało się, że większość znakowanych szlaków pieszych jest już narysowana w OpenStreetMap, czyli mapie tworzonej przez wolontariuszy, z której korzysta pół internetu. Szlak w OSM to relacja złożona z wielu odcinków drogi, często w przypadkowej kolejności. Skrypt pobiera te odcinki, łączy je w jeden ciąg, liczy długość i porównuje z długością oficjalną. Jeśli się zgadza, mamy ślad. Jeśli nie, coś jest nie tak z danymi albo z łączeniem i trzeba spojrzeć ręcznie. Tor kolejki wąskotorowej wziąłem z tej samej mapy. Pętlę po drewnianych kościołach, która jest naszą własną propozycją, narysowaliśmy sami.
Z tego samego śladu drugi skrypt wyciąga wszystko, co turysta chce wiedzieć, a czego nikt w oddziale nie policzyłby ręcznie dla 31 tras:
- profil wysokości i sumę podejść, z danych wysokościowych pobieranych tylko raz, przy budowie
- szacowany czas przejścia albo przejazdu, osobno dla pieszych, rowerów i kajaków
- etykietę „dla rodzin”, „na pół dnia”, „na cały dzień”
- punkt startu i mety z przyciskami do nawigacji w Mapach Google
- parking, przystanek kolejki, kąpielisko i miejsce odpoczynku w zasięgu kilkuset metrów od trasy
- statyczną mapę do karty wydruku i kod QR prowadzący z papieru z powrotem na stronę
Każdy szlak dostał własną podstronę z tymi danymi, a na dokładkę osiem gotowych planów dnia, w których odległości między punktami są liczone wzdłuż trasy, nie w linii prostej. To wszystko jest wynik jednego przebiegu skryptów. Kiedy prezeska poprawi opis albo oddział wyznaczy nowy szlak, uruchamiam je ponownie i 31 podstron odświeża się samo.
Tu wchodzi to, o co pytają mnie właściciele firm: gdzie w tym jest AI? Prawie nigdzie. Szlaki, wysokości, czasy i mapy to zwykłe skrypty i publiczne dane. AI pracowała przy zdjęciach, bo agent przejrzał wolne zdjęcia atrakcji z Wikimedia Commons i zweryfikował licencje, zanim dopuściłem je na stronę. I pracowała przy tłumaczeniach, o czym za chwilę. Mówię to wprost, bo mit „strona zrobiona przez AI” sprzedaje się dobrze, a prawda jest nudniejsza: AI jest dobra tam, gdzie trzeba przeczytać i ocenić, a skrypt tam, gdzie trzeba policzyć i powtórzyć.
Jak przetłumaczyć całą stronę na cztery języki w jeden weekend?
Pierwszego dnia języki były tylko przy szlakach. Rano zapisałem sobie, że to mnie gryzie. Oddział leży w regionie, do którego przyjeżdżają Niemcy, Anglicy i coraz więcej rodzin z Ukrainy. Jeśli tłumaczymy szlaki, a menu, imprezy i formularze zostają po polsku, to Niemiec wchodzi na piękną podstronę trasy i nie potrafi się z niej zapisać na rajd. Decyzja: cała strona w czterech językach, przełącznik z flagami.
Techniczna strona jest w sumie prosta. Jeden moduł rozpoznaje język z adresu, z ciasteczka albo z przeglądarki. Każdy napis interfejsu jest opakowany w funkcję, która sięga do słownika. Treści stron, wpisów i wydarzeń leżą w osobnych polach obok polskiego oryginału, a polski oryginał w bazie nikt nie rusza. Jeśli tłumaczenia nie ma, odwiedzający dostaje polski tekst z dopiskiem, że na razie tylko po polsku. Lepsza uczciwa luka niż cicha podmiana.
Trudniejsza strona to objętość. 263 napisy interfejsu, 31 szlaków, 15 kościołów, wszystkie strony i wpisy, osiem planów dnia, razy trzy języki. Tu pracowało trzynastu agentów AI równolegle, każdy z własną paczką tekstów i tą samą instrukcją. Wyobraź sobie trzynastu tłumaczy w jednym biurze, którzy nie rozmawiają ze sobą, za to każdy oddaje pracę tej samej osobie od kontroli jakości. Tą osobą był skrypt: sprawdzał, czy w przetłumaczonym pliku jest komplet identyfikatorów, czy sekwencja znaczników HTML jest identyczna z oryginałem i czy nie zginął żaden symbol podstawienia. Z 231 rekordów import odrzucił zero, ale nie dlatego, że AI nie robi błędów, tylko dlatego, że błędy wyszły przy kontroli, zanim trafiły na stronę. Opisywałem już, jak jedna sesja AI rozdaje pracę, a pięć ją wykonuje. Tłumaczenie strony to był ten sam schemat, tylko z trzynastoma wykonawcami.
Trzy rzeczy, których skrypt nie rozstrzygnie, bo to decyzje, nie tłumaczenia:
- Nazwy własne zostają po polsku alfabetem łacińskim, także w wersji ukraińskiej. Turysta ma odnaleźć nazwę na drogowskazie, nie w słowniku.
- Biuro dostaje wszystkie zgłoszenia po polsku, nawet gdy odwiedzający wypełnił formularz po niemiecku. Potwierdzenie do niego idzie w jego języku. Biuro czyta po polsku i koniec.
- Niemieckie etykiety menu nie mieściły się w jednym wierszu. Dostały skrócone wersje, a test mierzy zapas za ostatnią pozycją menu na dziewięciu szerokościach ekranu.
I jedna rzecz, która ciągnie się do dziś: do prezeski poszło dwadzieścia pytań o niejasne miejsca w polskich tekstach. Skrót, którego nie rozumiał ani agent, ani ja. Wpisowe w wysokości dwóch złotych, które wyglądało na literówkę. Dwie pisownie tej samej wsi. Tłumacz, człowiek czy maszyna, nie poprawi źródła. Może tylko zapytać.
Jak formularz broni się przed spamem, nie męcząc człowieka?
Na stronie jest pięć formularzy: kontakt, zgłoszenie usterki na szlaku z pinezką na mapie, zapisy na imprezy, zgłoszenie członkowskie i zamówienie przewodnika. Każdy z nich to otwarte drzwi dla botów. Oddział nie ma nikogo, kto codziennie wyrzucałby z biura sto maili o pożyczkach.
Wszystkie formularze stoją na jednym silniku z pięcioma warstwami obrony, które działają razem, a każda łapie co innego:
- Ukryte pole, którego człowiek nie widzi, a bot wypełnia. Wypełnione pole oznacza odrzucenie bez komunikatu.
- Minimalny czas od otwarcia strony do wysłania. Cztery sekundy. Człowiek nie wypełni formularza szybciej, automat wysyła go w ułamku sekundy.
- Limit zgłoszeń z jednego adresu w krótkim czasie.
- Jednorazowy token przypięty do sesji, żeby nie dało się wysłać formularza spoza naszej strony.
- Captcha, która w większości przypadków w ogóle nie pokazuje człowiekowi zadania, tylko ocenia przeglądarkę w tle. I tu ważny szczegół: gdy serwis captchy jest nieosiągalny, formularz przepuszcza zgłoszenie. Zostają cztery poprzednie warstwy. Wolę jednego spamera więcej niż turystę, który nie mógł zgłosić powalonego drzewa na szlaku, bo cudzy serwis miał awarię.
A teraz wracam do tej mojej lekcji z początku. Wypełniłem formularz, nie zaznaczyłem zgody i dostałem listę wszystkich pól. Do tego wpisane dane zniknęły. Zabezpieczenia działały idealnie. Człowiek był traktowany jak bot. Przebudowałem to tak, że serwer wylicza konkretne braki, a nie wszystkie wymagane pola, zapamiętuje wpisane wartości na dziesięć minut i oddaje je z powrotem do formularza z zaznaczeniem, co trzeba poprawić. W przeglądarce ta sama walidacja działa od razu, pod polem, bez przeładowania strony, i używa dokładnie tych samych tekstów błędów co serwer, bo biorą się z jednego miejsca w kodzie. Bez JavaScriptu wszystko działa tak samo, tylko po stronie serwera.
Zasada, którą z tego wyniosłem, jest szersza niż formularze: ochrona przed automatami nie może być karą dla ludzi. Jeśli twoja strona ma captchę, która każe klikać w sygnalizatory świetlne, a po błędzie czyści pola, to spam odfiltrowałeś razem z klientami.
Zamówienie przewodnika online. Co trzeba było ustalić z ludźmi, nie z kodem?
Dwa tygodnie po starcie prezeska napisała o szóstej rano: potrzebna zakładka z przewodnikami i możliwością zamówienia. Półtorej godziny później szkic działał: trzy karty przewodników, miejsca, po których oprowadzają, z mapami i przyciskami nawigacji, oraz formularz zamówienia na tym samym silniku co reszta. Zamówienie trafia do biura oddziału z kopią do prezeski.
Kod był najprostszą częścią. Reszta to były pytania, na które żaden skrypt nie odpowie:
- Czy przewodnicy zgadzają się, żeby ich numery telefonów były publicznie na stronie? Każdy z trzech musiał to potwierdzić osobno. Dopóki nie potwierdzili, zakładka była ukryta przed wyszukiwarkami.
- Kto odbiera zamówienia? Prezeska zrezygnowała z osobnych skrzynek dla przewodników. Wszystko idzie przez biuro, bo biuro i tak musi wiedzieć, kto, kiedy i za ile.
- Co z ceną? Nie ma cennika na stronie, bo cena zależy od grupy, języka i czasu. Formularz zbiera dane, człowiek wycenia.
Ta kolejność, najpierw szkic z tego, co jest, potem pytania, potem publikacja, jest u mnie standardem również w pracy z firmami. Szkic, który można kliknąć, wyciąga z ludzi decyzje szybciej niż najlepsza specyfikacja. Prezeska zobaczyła zakładkę i w ciągu dnia dosłała zgody, opisy i korektę listy miejsc. Gdybym zaczął od pytań, czekałbym tydzień.
Co zrobiło się raz, a co pożarło tygodnie?
To jest sekcja, dla której właściwie piszę ten tekst, bo właśnie o to pytają mnie firmy, kiedy wyceniam stronę: „a co potem?”.
Rzeczy, które zrobiły się raz i nie wracają:
- czcionki lokalnie: jeden skrypt, kwadrans
- generowanie 31 śladów, plików GPX, profili wysokości, map statycznych i kodów QR: jeden przebieg skryptów, powtarzalny przy każdej zmianie danych
- rdzeń językowy strony: jeden moduł, po którym każdy nowy napis w kodzie wystarczy opakować w funkcję
- silnik formularzy: raz napisany, piąty formularz powstał w godzinę
- test hostów zewnętrznych i przegląd 45 stron: automatyczne, uruchamiane po każdej zmianie
Rzeczy, które kosztowały czas i będą kosztować dalej:
- prawda w treści. Strona przez pierwsze dni mówiła o obiekcie, którego oddział nie ma od lat, bo przepisałem stan ze starej witryny. Prezeska to wychwyciła. Poprawiłem w czterech językach, w stopce, na mapie i w opisie witryny. Automat nie wie, co jest nieaktualne. Wie to tylko człowiek, który tam był.
- tłumaczenie każdego nowego wpisu. Relacja z wycieczki pojawia się na Facebooku oddziału, import przenosi ją na stronę razem ze zdjęciami, ale tłumaczenie na trzy języki to osobny krok: eksport, przekład, import, kontrola. Jest półautomatyczny i taki zostanie, bo chcę, żeby ktoś przeczytał tekst przed publikacją po niemiecku.
- pytania do ludzi. Dwadzieścia pytań o teksty, zgody przewodników, numer konta i tytuły przelewów, które mają być po polsku, bo czyta je biuro. Każda z tych rzeczy to dni czekania, nie minuty pracy.
- błędy, które wyszły dopiero po wdrożeniu. Mapa na stronie zgłoszeń ładowała tylko górny pasek kafelków, bo arkusz stylów z wysokością mapy był wczytywany po skrypcie mapy. Import wydarzeń z Facebooka uruchomiony drugi raz zrobił siedemnaście duplikatów, bo wtyczka kalendarza ukrywa minione wydarzenia przed standardowym zapytaniem i importer ich nie znalazł. Oba naprawione w godzinę. Oba znalezione przez test albo przez człowieka, nie przez komunikat „zakończono pomyślnie”. O tym, jak zadanie „zakończone sukcesem” potrafi niczego nie zrobić, pisałem osobno i ten projekt dołożył do tej listy dwa przykłady.
Jeśli miałbym to zważyć: praca, która zrobiła się raz, to może jedna trzecia godzin. Reszta to treść, ludzie i sprawdzanie skutku. Wykonawca, który wycenia ci stronę jako „projekt zamknięty”, wycenia tę pierwszą trzecią.
Gdzie „zero cudzych skryptów” nie jest całą prawdą?
Tytuł obiecuje zero, więc czas się przyznać.
Kafelki map pochodzą z serwerów OpenStreetMap, bo hostowanie własnych kafelków dla całego regionu to osobny projekt i osobny koszt, którego oddziałowi nie podaruję. Przyciski „wyznacz trasę” otwierają Mapy Google, bo to jest aplikacja, którą turysta ma w telefonie. Captcha na formularzach to skrypt Cloudflare, bo pisanie własnej captchy jest gorsze niż jej brak. I jest jeszcze statystyka odwiedzin, ale ta ładuje się dopiero po zgodzie w banerze cookies. Bez zgody strona nie wykonuje ani jednego połączenia do Google.
Czyli nie zero, tylko cztery, i każde z nich jest wymienione na liście, którą test sprawdza po każdej zmianie. Różnica między „zero” a „cztery świadome wyjątki” wydaje się kosmetyczna. Nie jest. Typowa strona małej firmy, którą dostaję do audytu, łączy się z piętnastoma hostami, z których właściciel potrafi nazwać dwa. Czcionki, dwa systemy statystyk, piksel reklamowy sprzed trzech lat, czat, którego nikt nie obsługuje, biblioteka suwaka ze zdjęciami pobierana z adresu, który ktoś wpisał w 2019. Każdy z tych hostów to cudza decyzja o tym, czy twoja strona jutro zadziała, i cudza wiedza o tym, kto ją odwiedza. Pisałem, jak strona klienta przez miesiąc serwowała spam do Google, a człowiek widział pustą stronę. Zaczęło się od tego, że nikt nie wiedział, co ta strona w ogóle ładuje.
Lista czterech wyjątków jest krótka, bo wiem, co na niej jest. To cała tajemnica.
Czego zażądałbym od wykonawcy, gdybym za taką stronę płacił?
Zamiast podsumowania, lista pytań do wykonawcy strony, którą sam zadałbym po tym projekcie. Dotyczy strony firmy równie dobrze jak strony stowarzyszenia.
- Z jakimi hostami zewnętrznymi łączy się strona i gdzie jest ta lista? Jeśli wykonawca nie wie, to nie wie, co ci sprzedał.
- Które pliki, które ma pobrać klient, leżą na moim serwerze, a które gdzieś indziej? Cennik w PDF, karta produktu, instrukcja. Wszystko u siebie.
- Co po błędzie w formularzu widzi człowiek? Poproś o pokazanie. Wpisz coś, pomiń jedno pole, zobacz, czy dane zostały.
- Co się dzieje, kiedy serwis captchy ma awarię? Odpowiedź „formularz nie działa” jest zła.
- Co powtarza się przy każdej aktualizacji treści i ile to kosztuje? Nowy wpis, nowy produkt, nowe zdjęcia. Jeśli odpowiedź brzmi „zadzwoni pan do nas”, to nie masz strony, masz abonament na wykonawcę.
- Jak sprawdzicie, że po zmianie nic się nie zepsuło? Test, który otwiera wszystkie podstrony, kosztuje godzinę pisania i oszczędza tygodnie wstydu.
Strona oddziału ma dziś 31 szlaków, które można pobrać do zegarka, cztery języki, pięć formularzy i trzech przewodników z telefonami, na które sami się zgodzili. A ja mam pewność, że za rok, kiedy jakaś cudza strona z plikami GPX przestanie istnieć, u nas nic nie zniknie. Bo nic stamtąd nie braliśmy.
Słownik pojęć
- GPX - prosty plik tekstowy z listą punktów trasy, który rozumie każdy zegarek sportowy, nawigacja i aplikacja mapowa. Turysta wgrywa plik i widzi trasę na własnym urządzeniu, bez internetu.
- OpenStreetMap (OSM) - mapa świata tworzona przez wolontariuszy, z otwartymi danymi. Szlaki turystyczne są w niej zapisane jako relacje złożone z odcinków dróg, które trzeba połączyć w jeden ciąg.
- Honeypot - ukryte pole formularza, niewidoczne dla człowieka. Bot wypełnia wszystkie pola po kolei, więc wypełniony honeypot zdradza automat bez pokazywania komukolwiek zadania.
- Captcha - test odróżniający człowieka od automatu. Nowsze wersje oceniają przeglądarkę w tle i tylko w razie wątpliwości pokazują zadanie.
- Hosty zewnętrzne - wszystkie cudze serwery, z którymi łączy się przeglądarka odwiedzającego podczas otwierania twojej strony: czcionki, statystyki, mapy, biblioteki. Każdy z nich widzi adres odwiedzającego i może jutro zniknąć.
- Walidacja per pole - sprawdzanie formularza, które mówi dokładnie, które pole jest źle wypełnione, zamiast wymieniać wszystkie wymagane.
Masz stronę, która ładuje pół internetu?
Jeśli prowadzisz firmę i nie wiesz, z iloma cudzymi serwerami łączy się twoja strona, zanim klient zobaczy pierwsze zdanie, napisz do mnie na [email protected]. Pierwsze, co zrobię, to ten sam test, który odpalam po każdej zmianie na stronie oddziału: lista hostów, lista plików, które leżą nie u ciebie, i formularz wypełniony z jednym błędem. Z tej listy wynika zwykle więcej niż z audytu na czterdzieści stron.
własnej firmie cybulski.ai JC


