Wysłaliśmy 12 980 maili w czterech kampaniach B2B i system zarejestrował 9 861 kliknięć. Gdybym chciał się pochwalić, slajd miałbym gotowy: w trzech kampaniach z linkiem kliknięć było prawie tyle, ile wysłanych wiadomości. W małej firmie taka liczba robi wrażenie na każdym spotkaniu z klientem. Kłopot w tym, że 9 481 z tych kliknięć wykonały automaty bezpieczeństwa w skrzynkach odbiorców, zanim ktokolwiek po drugiej stronie zobaczył maila.
Do tych danych zajrzałem w połowie października, kiedy budowaliśmy nową wersję panelu naszego systemu mailingowego i do makiety trzeba było wpisać prawdziwe wyniki z bazy. Przy okazji z makiety wypadły liczby, którymi od czerwca chwaliłem się w materiałach sprzedażowych i na tym blogu: 47% otwarć i 102 umówione spotkania. Z bazy nie dało się ich odtworzyć. Zostało pytanie, które powinienem był zadać dużo wcześniej: której z moich liczb o mailingu w ogóle można wierzyć?
Spis treści
- 9 861 kliknięć na 10 613 maili z linkiem
- Kto klika, zanim człowiek otworzy pocztę?
- Otwarcia przestały cokolwiek mierzyć
- 47% otwarć i 102 spotkania, których nie umiem odtworzyć
- 139 osób. Tyle zostało po odjęciu automatów
- Którym liczbom w mailingu wierzę, a którym nie?
- Trzy kampanie, prawie ten sam wynik
- Czego nasz system dziś nie liczy
- Jak pokazać klientowi wynik, w którym ludzi są 4%?
- Najczęstsze pytania
- Źródła
- Słownik pojęć
9 861 kliknięć na 10 613 maili z linkiem
Zacznę od tego, co dokładnie było w bazie, bo na tym opiera się reszta tekstu. Cztery kampanie prowadzone dla firmy transportowej między 6 marca a 9 lipca 2026 roku. Trzy zagraniczne, po angielsku: Beneluks (6 032 maile), Szwecja (2 726) i Niemcy (1 855). Czwarta, na 2 367 maili, nie miała w treści żadnego linku, więc z definicji nie mogła mieć kliknięć. Razem 12 980 wiadomości. Każda pisana przez AI pod konkretną osobę i konkretną firmę, z unikalnym tematem.
Odczyt robiłem 14 października, tylko do odczytu, prosto z bazy systemu wysyłkowego. Żadnych eksportów z arkusza, żadnych podsumowań, które ktoś kiedyś przepisał do prezentacji. To ważne, bo przez lata nauczyłem się, że każda kolejna kopia liczby oddala ją od źródła o jedno „mniej więcej”.
Trzy kampanie z linkiem to 10 613 maili. Kliknięć zarejestrowanych: 9 861. Jeśli podzielić jedno przez drugie, wychodzi 93 kliknięcia na każde 100 maili. W branży, gdzie za przyzwoity wynik uważa się kilka procent, to liczba z kosmosu. I właśnie dlatego jej nie uwierzyłem.
Kiedy coś wychodzi kilkanaście razy lepiej niż u wszystkich innych, najczęściej nie znaczy to, że jesteś genialny. Znaczy, że mierzysz coś innego niż wszyscy. Tutaj odpowiedź przyszła szybko: z 9 861 kliknięć 9 481 miało cechy automatu. To 96,1%. Ludziom zostało 380 kliknięć, czyli niecałe 4 na każde 100 maili z linkiem.
Wcześniej ten podział w ogóle nie istniał. System liczył kliknięcia razem i pokazywał jedną, piękną liczbę. Nikt jej nie kwestionował, bo nikt nie miał powodu - rosła z każdą wysyłką, więc wyglądała na dowód, że kampania działa. Rosła, bo rosła liczba wysłanych maili, a każdy mail trafiał do skrzynki, która ma filtr bezpieczeństwa.
Kto klika, zanim człowiek otworzy pocztę?
Firmowe skrzynki pocztowe, zwłaszcza w średnich i dużych przedsiębiorstwach, mają przed sobą warstwę ochrony przed phishingiem. Jej zadanie jest proste: zanim pracownik kliknie link w mailu od obcej firmy, sprawdzić, czy pod tym linkiem nie czeka strona wyłudzająca hasła albo plik ze złośliwym kodem. Najłatwiej sprawdzić stronę, otwierając ją. Więc automat ją otwiera.
Microsoft opisuje to wprost w dokumentacji Safe Links: linki w poczcie przychodzącej są skanowane, zanim wiadomość trafi do skrzynki, a te bez ustalonej reputacji są dodatkowo sprawdzane w tle („detonowane”, czyli uruchamiane w odizolowanym środowisku) (dokumentacja Microsoft Defender for Office 365, aktualizacja z 29.10.2026). Podobnie działają bramki pocztowe innych dostawców, które stoją przed skrzynkami w wielu firmach przemysłowych i logistycznych - czyli dokładnie u tych odbiorców, do których pisaliśmy.
Najprościej porównać to do portierni w biurowcu. Kurier zostawia paczkę na dole, ochrona prześwietla ją i otwiera, zanim w ogóle zawiadomi adresata. Jeśli nadawca liczy „otwarcia paczki”, to każdą zaliczy na plus, choć adresat jeszcze o niej nie wie. Tak samo działa licznik kliknięć w mailingu, który nie odróżnia ochrony od człowieka.
Problem jest znany od dawna i nie dotyczy tylko statystyk. Standard RFC 8058, który opisuje wypis z listy mailingowej jednym kliknięciem, wymaga, żeby taki wypis szedł zapytaniem POST, a nie zwykłym otwarciem adresu. Uzasadnienie jest w samym dokumencie: oprogramowanie antyspamowe często samo pobiera wszystkie adresy z nagłówków maila, bez udziału użytkownika, a nadawca nie ma jak mechanicznie odróżnić takiego zapytania od kliknięcia człowieka (RFC 8058, IETF, 2017). Gdyby wypis działał na zwykły link, automaty wypisywałyby ludzi z list, o których ci ludzie nawet nie wiedzą.
Po czym poznać, że kliknął automat
Żaden pojedynczy sygnał nie jest pewny, ale razem dają dość wyraźny obraz. Typowe cechy kliknięcia automatu:
- przychodzi kilka sekund po dostarczeniu, często w godzinach, w których adresat śpi,
- obejmuje wszystkie linki w mailu naraz, łącznie z tymi w stopce, czego człowiek prawie nigdy nie robi,
- pochodzi z adresów centrów danych dostawców bezpieczeństwa, a nie z sieci firmy odbiorcy czy operatora komórkowego,
- nie ma po nim żadnej dalszej aktywności na stronie: brak przewinięcia, brak drugiego wejścia, brak przejścia na kolejną podstronę.
Kliknięcie człowieka wygląda inaczej. Przychodzi po godzinie, po dniu, czasem po tygodniu. Dotyczy jednego linku, zwykle tego w treści. I często po nim coś się dzieje: ktoś czyta referencje, wraca następnego dnia, przekazuje link koledze.
Te 380 kliknięć ludzi traktuję jako szacunek z marginesem błędu w obie strony. Część ludzi mogła wpaść do worka z automatami, część automatów mogła się prześlizgnąć jako ludzie. Rząd wielkości jest jednak jasny i nie zmieni go żadna poprawka reguły: ludzie zrobili kilka procent wszystkich kliknięć.
Otwarcia przestały cokolwiek mierzyć
Skoro kliknięcia są tak zanieczyszczone, to może wróćmy do otwarć? Przez lata to był podstawowy wskaźnik w każdym raporcie mailingowym. Wysyłasz maila z niewidocznym obrazkiem wielkości jednego piksela, a kiedy program pocztowy odbiorcy go pobierze, zapisujesz „otwarte”.
Z otwarciami jest jeszcze gorzej niż z kliknięciami. Apple w swojej aplikacji Mail ma funkcję Mail Privacy Protection: po jej włączeniu zdalna zawartość maila jest pobierana prywatnie, w tle, przez pośredników Apple, w chwili odebrania wiadomości, a nie w chwili jej przeczytania. Adres IP odbiorcy zostaje ukryty (Apple, opis Mail Privacy Protection). W praktyce każdy mail, który trafi do takiej skrzynki, zostaje „otwarty”, nawet jeśli wyląduje w koszu bez czytania. Do tego dochodzą bramki firmowe, które pobierają obrazki przy skanowaniu, i programy pocztowe, które z kolei obrazków domyślnie nie pobierają wcale, więc prawdziwe otwarcie nigdy nie zostaje zapisane.
Wychodzi na to, że otwarcia są zawyżane z jednej strony i zaniżane z drugiej, w proporcjach, których nie znasz. Nasz system wysyłkowy w obecnej wersji otwarć w ogóle nie mierzy. Kiedy to sprawdziłem, pierwszą reakcją było lekkie zakłopotanie, bo oznaczało, że liczba 47% otwarć nie mogła pochodzić z tego systemu. Drugą reakcją była ulga, że przynajmniej nie mamy w bazie kolejnej liczby, którą trzeba by tłumaczyć.
Czy to znaczy, że otwarcia trzeba wyrzucić z raportu?
Nie do końca. Otwarcia nadal mogą być przydatne jako sygnał ostrzegawczy. Jeśli kampania, która zwykle ma jakiś poziom otwarć, nagle spada do zera, to prawie na pewno coś złego stało się z dostarczalnością: maile lądują w spamie albo są odrzucane po cichu. Do tego otwarcia się nadają. Natomiast do porównywania tematów maili, oceniania kampanii i obiecywania klientowi wyników - już nie.
47% otwarć i 102 spotkania, których nie umiem odtworzyć
Ta część jest dla mnie najmniej przyjemna. Pisałem już o roku cold mailingu dla firmy transportowej i w tamtym tekście, z czerwca, stoją liczby: 47% otwarć, 8,4% odpowiedzi, 102 umówione spotkania. Te same liczby były w naszym portfolio, w prezentacji produktu i w mailach do potencjalnych klientów. Pochodziły z materiałów opisujących wcześniejszy, czteromiesięczny okres kampanii: 6 996 maili, 2% odbić, 103 dolary kosztu AI.
Kiedy w październiku budowaliśmy makietę nowego panelu, chciałem te liczby pokazać na pulpicie. Poszedłem do bazy, żeby je potwierdzić. I nie znalazłem ich. Otwarć system nie zapisuje. Odpowiedzi trafiają do skrzynki nadawcy i do bazy wysyłkowej nie wpadają. Spotkania, jeśli ktoś je liczył, były zapisywane gdzieś poza systemem. Nie znalazłem też daty, z której te liczby pochodzą, ani dokumentu, z którego ktoś je policzył.
Część starych liczb się broni. Koszt AI na jeden mail wychodzi w starych materiałach około 1,5 centa, a w bazie 1,6 centa - to ten sam rząd i ta sama technologia. Odsetek odbić podawany w materiałach, 2%, jest bliski temu, co widzę dziś w bazie dla największej kampanii. Ale otwarcia, odpowiedzi i spotkania nie mają pokrycia w żadnym źródle, które dziś mogę otworzyć i pokazać.
Mogły być policzone dobrze. Może ktoś liczył odpowiedzi ręcznie w skrzynce, a spotkania z kalendarza handlowców. Tego już nie ustalę. Decyzja była jednak prosta: w nowej makiecie tych liczb nie ma, a w dokumentacji projektu zapisałem wprost, że liczby z dawnych materiałów nie mają pokrycia w danych. Liczba, której pochodzenia nie potrafię wskazać, nie trafia do niczego, co podpisuję.
Kosztuje mnie to tyle, że najładniejsza liczba w mojej ofercie mailingowej zniknęła. Zamiast „47% otwarć przy średniej rynkowej 24%” mam dziś „1,3% odbiorców kliknęło link, ludzie, nie automaty”. Na slajdzie to wygląda dużo gorzej. W rozmowie z kimś, kto sam kiedyś prowadził kampanie i wie, jak wyglądają prawdziwe wyniki, wygląda dużo lepiej.
139 osób. Tyle zostało po odjęciu automatów
Policzmy, co zostało w trzech kampaniach z linkiem, kiedy odjąłem skanery:
- 380 kliknięć ludzi,
- 139 różnych osób, które kliknęły (Beneluks 81, Szwecja 37, Niemcy 21),
- średnio 2,7 kliknięcia na osobę, czyli ludzie, którzy już kliknęli, wracali,
- 1,31% odbiorców maili z linkiem.
Do tego dwie liczby dla wszystkich czterech kampanii. Twarde odbicia, czyli maile odrzucone, bo adres nie istnieje albo serwer odbiorcy go nie przyjmuje: 167, czyli 1,29% z 12 980. I koszt AI, które pisało każdy mail pod konkretną osobę: około 213 dolarów, co daje 1,6 centa na wiadomość.
Jeśli cały koszt AI rozłożyć na 139 klikających ludzi, wychodzi około półtora dolara za osobę, która z własnej woli weszła na stronę. To liczba, z którą można już coś zrobić: porównać z kosztem kliknięcia w kampanii reklamowej w tej samej branży, z kosztem pozyskania kontaktu na targach, z godziną pracy handlowca, który dzwoni na zimno. Żadna z tych porównywarek nie ma sensu przy liczbie 9 861, bo tam połowa wyniku to praca cudzych serwerów.
Trzeba pamiętać, że 213 dolarów to tylko koszt modelu językowego. Nie ma w nim pracy ludzi, którzy przygotowali bazę kontaktów, ustawili domeny wysyłkowe, sprawdzali maile przed wysyłką i odpowiadali na reakcje. O tym, ile naprawdę kosztuje cała maszyna mailingowa, pisałem przy okazji dedykowanego systemu za 4 000 zł miesięcznie. Tutaj chodzi o coś węższego: żeby nawet ta jedna, najprostsza liczba nie była napompowana.
Odbicia, czyli liczba, której automaty nie fałszują
Z wszystkich liczb w bazie odbiciom ufam najbardziej. Serwer odbiorcy albo przyjął maila, albo odpowiedział kodem błędu. Nie ma tu skanera, który by coś dopisał, ani funkcji prywatności, która by coś ukryła. Dlatego odbicia są dla mnie podstawowym wskaźnikiem zdrowia kampanii.
W kampanii Beneluks odbicia doszły do 1,82%. To blisko progu 2%, który u nas oznacza wstrzymanie wysyłki. Kampanię wstrzymaliśmy 9 lipca ręcznie, bo automatycznego bezpiecznika wtedy jeszcze nie było. W projekcie nowej wersji systemu ten bezpiecznik jest w ustawieniach od pierwszego dnia: kampania ma się zatrzymać sama, gdy odbicia przekroczą próg. Próg 2% to nasza wewnętrzna reguła ostrożności. Google w wytycznych dla nadawców podaje inny próg, dotyczący zgłoszeń spamu: poniżej 0,3%, a najlepiej poniżej 0,1% (wytyczne Google dla nadawców, stan na 05.11.2026).
Którym liczbom w mailingu wierzę, a którym nie?
Po tym przeglądzie ułożyłem sobie prostą hierarchię. Żadnego standardu branżowego za nią nie ma, to kolejność, w jakiej dziś patrzę na wyniki każdej kampanii. Kryterium jest jedno: jak łatwo maszyna może wytworzyć ten wynik bez udziału człowieka.
Liczby twarde
Odbicia twarde i miękkie, wypisy, odpowiedzi napisane przez człowieka. Odbicie generuje serwer, ale zgodnie z prawdą - adres albo działa, albo nie. Wypis robi człowiek, o ile wypis jest zabezpieczony przed automatami tak, jak każe RFC 8058. Odpowiedź z treścią typu „proszę o ofertę na trasę do Rotterdamu” napisał człowiek, bo żaden skaner nie pisze takich zdań. Autorespondery („jestem na urlopie do poniedziałku”) trzeba odsiać, ale to proste.
Liczby średnie
Kliknięcia ludzi po odfiltrowaniu automatów i liczba różnych osób, które kliknęły. Są użyteczne, ale zależą od reguły filtrowania, więc za każdym razem, gdy ją zmieniam, muszę porównywać kampanie od nowa. Liczba osób jest lepsza niż liczba kliknięć, bo jedna zainteresowana osoba, która wraca pięć razy, nie udaje pięciu klientów.
Liczby miękkie
Otwarcia i surowe kliknięcia, bez filtra. Nadają się do wykrywania awarii dostarczalności i do niczego więcej. Jeśli widzę je w raporcie od innej agencji, pytam najpierw, jak były liczone.
Liczby biznesowe
Spotkania, oferty, podpisane zlecenia. Najważniejsze i najtrudniejsze, bo nie powstają w systemie wysyłkowym, tylko w kalendarzu i w systemie sprzedaży klienta. Żeby je rzetelnie przypisać do kampanii, ktoś po stronie klienta musi przy każdym spotkaniu zaznaczyć, skąd przyszedł kontakt. Bez tego zostaje opowieść handlowca, że „chyba z tego mailingu”, której nie da się sprawdzić ani porównać z kolejnym kwartałem.
Trzy kampanie, prawie ten sam wynik
Kiedy policzyłem odsetek klikających ludzi osobno dla każdej kampanii, wyszło coś, czego się nie spodziewałem. Beneluks: 81 osób na 6 032 maile, czyli 1,34%. Szwecja: 37 osób na 2 726, czyli 1,36%. Niemcy: 21 osób na 1 855, czyli 1,13%. Trzy różne rynki, różne branże odbiorców, różne miesiące wysyłki - i prawie identyczny wynik.
Kusiło mnie, żeby z różnicy między Szwecją a Niemcami wyciągnąć wnioski o tym, który rynek lepiej reaguje. Ale przy 21 osobach każda pojedyncza osoba zmienia wynik o około 5% jego wartości. Cztery osoby więcej w Niemczech i wynik zrównuje się ze Szwecją. Takie porównanie nie mówi nic o rynku, za to sporo o tym, jak łatwo dorobić teorię do szumu.
Z tego wzięła się zasada, którą stosuję teraz przy każdym raporcie: przy kampaniach, w których ludzi reagujących jest kilkadziesiąt, nie porównuję wariantów tematów, długości maili ani pór wysyłki. Za mało danych. Testy A/B w mailingu B2B o takiej skali to najczęściej rzut monetą z wykresem. Jeśli chcesz coś naprawdę porównać, potrzebujesz albo dużo większej wysyłki, albo dużo mocniejszego sygnału niż kliknięcie, na przykład odpowiedzi.
Ciekawe jest też to, czego te liczby nie pokazują. Surowe kliknięcia, z automatami, rozkładały się między kampaniami zupełnie inaczej, bo zależały od tego, ile skrzynek w danym kraju ma agresywne skanowanie linków. Gdybym porównywał kampanie po surowych kliknięciach, oceniałbym w praktyce nie odbiorców, tylko ich działy IT.
Czego nasz system dziś nie liczy
Ten przegląd pokazał luki w pomiarze, które sam zostawiłem. W obecnej wersji systemu wysyłkowego nie ma odpowiedzi, nie ma spotkań i nie ma pozyskanych klientów. Wszystkie trzy rzeczy, które w mailingu B2B naprawdę coś znaczą, żyją poza bazą. Przez kilka miesięcy patrzyłem więc w panel, który pokazywał mi najlepiej to, co znaczy najmniej.
W makiecie nowej wersji, którą właśnie projektujemy, kliknięcia ludzi i automatów są rozdzielone na każdym ekranie z wynikami, a skanery mają w historii wysyłek osobną, domyślnie ukrytą kategorię. Odpowiedzi mają mieć własną zakładkę. Otwarta pozostaje decyzja techniczna, jak je zbierać: czy system ma czytać skrzynkę nadawcy, czy dostawać kopię każdej odpowiedzi na osobny adres. Obie drogi mają swoje koszty, a w makiecie liczby odpowiedzi są na razie przykładowe i tak też są opisane.
Pewnie zapytasz, dlaczego tego nie było od początku. Pierwsza wersja systemu powstała, żeby wysyłać maile i pilnować, żeby nie wpaść do spamu. Mierzenie wyników dokładaliśmy po drodze, w kolejności „co łatwo policzyć”, a nie „co ważne”. Kliknięcia łatwo policzyć, więc były pierwsze. Odpowiedzi trudno, więc czekały.
Bardzo podobny mechanizm widziałem już w innym miejscu firmy, przy zadaniu zakończonym sukcesem, które niczego nie zrobiło. Tam harmonogram przez pół roku meldował, że poranny raport poszedł, a raport nie przychodził. Tutaj licznik mówił „9 861”, a ludzi było 139. W obu przypadkach licznik działał bez żadnego błędu i właśnie dlatego nikt go nie sprawdzał.
Jak pokazać klientowi wynik, w którym ludzi są 4%?
To jest moment, w którym łatwo zrobić coś, czego potem się żałuje. Klient płaci za kampanię, oczekuje wyników, a ty masz w panelu liczbę 9 861. Nikt nie każe ci jej filtrować. Konkurencja pokazuje podobne. Klient się ucieszy.
Kłopot pojawia się po trzech miesiącach. Klient widzi tysiące kliknięć, a telefon dzwoni tak samo jak przedtem. Zaczyna podejrzewać, że coś jest nie tak, ale nie wie co. Najczęściej dochodzi do wniosku, że „mailing nie działa”, i rezygnuje. A mailing mógł działać całkiem przyzwoicie - tylko nikt nie pokazał mu, ilu prawdziwych ludzi zareagowało i co z nimi stało się dalej.
Dziś raport z kampanii układam tak, żeby każda liczba miała obok siebie trzy rzeczy: mianownik (z ilu maili, z ilu osób), źródło (baza wysyłkowa, skrzynka, kalendarz handlowców) i datę odczytu. Kliknięcia pokazuję po odjęciu automatów, a liczbę automatów podaję osobno, małym drukiem, żeby klient wiedział, że ją odjąłem i ile tego było. Otwarć nie pokazuję jako wyniku. Jeśli klient pyta, tłumaczę dlaczego.
Najtrudniejsza rozmowa dotyczy spotkań. Rzetelny raport z mailingu B2B wymaga, żeby handlowcy klienta zapisywali źródło każdego nowego kontaktu. Bez tego ja nie mam jak tego policzyć, a klient nie ma jak ocenić, czy kampania się zwraca. Wolę powiedzieć na starcie „tej liczby nie dostarczę bez twojej pomocy” niż po kwartale wymyślać ją z niczego. Przy okazji ta rozmowa pokazuje, czy klient naprawdę chce wiedzieć, co działa, czy chce dostać ładny raport.
Jeszcze jedna rzecz, o której myślę przy każdym pulpicie z wynikami. Wskaźnik, który rośnie razem z wolumenem wysyłki, prawie zawsze trzeba sprawdzić dwa razy, bo może rosnąć tylko dlatego, że wysyłasz więcej. Kliknięcia w mailingu bez filtra są tego najlepszym przykładem: w naszych trzech kampaniach każdy kolejny tysiąc maili z linkiem dokładał średnio prawie dziewięćset kliknięć automatów, nawet jeśli nikt z odbiorców nie przeczytał ani zdania. To samo pytanie zadaję dziś każdej liczbie, która trafia na dashboard, który czyta mi firmę przy porannej kawie: czy ona rośnie, bo coś działa, czy dlatego, że robimy więcej.
Najczęstsze pytania
Dlaczego w moim mailingu jest tyle kliknięć w pierwszych sekundach po wysyłce?
Najczęściej to skanery bezpieczeństwa w skrzynkach odbiorców. Firmowe systemy ochrony poczty, na przykład Safe Links w Microsoft 365 i bramki pocztowe innych dostawców, otwierają linki z maili od obcych nadawców, żeby sprawdzić, czy nie prowadzą do stron wyłudzających dane. W naszych kampaniach B2B takie automaty odpowiadały za 96% wszystkich zarejestrowanych kliknięć.
Czy open rate w mailingu B2B ma jeszcze sens?
Jako miara zainteresowania odbiorców - praktycznie nie. Funkcje prywatności, takie jak Mail Privacy Protection w Apple Mail, pobierają obrazki śledzące w tle przy odebraniu maila, a bramki firmowe pobierają je przy skanowaniu. Otwarcia nadają się najwyżej do wykrywania nagłych problemów z dostarczalnością, gdy spadają gwałtownie do zera.
Jak odróżnić kliknięcie człowieka od kliknięcia skanera poczty?
Kliknięcia automatów przychodzą zwykle w ciągu sekund od dostarczenia, obejmują wszystkie linki w mailu naraz, pochodzą z adresów centrów danych i nie mają po sobie dalszej aktywności na stronie. Człowiek klika później, zwykle jeden link, i często wraca. Żaden sygnał nie jest pewny sam w sobie, dlatego wynik po filtrze warto traktować jako dobry szacunek.
Jaki odsetek odbić w kampanii jest bezpieczny?
Nie ma jednej oficjalnej normy dla odbić. My wstrzymujemy kampanię, gdy twarde odbicia przekraczają 2%, bo powyżej tego poziomu rośnie ryzyko utraty reputacji domeny nadawczej. W czterech kampaniach opisanych w tekście średnia wyniosła 1,29%. Google podaje osobny próg dla zgłoszeń spamu: poniżej 0,3%.
Źródła
- Microsoft Learn: Safe Links w Microsoft Defender for Office 365 (aktualizacja 29.10.2026)
- IETF: RFC 8058, Signaling One-Click Functionality for List Email Headers (2017)
- Apple: Mail Privacy Protection i prywatność
- Google: wytyczne dla nadawców e-maili (stan na 05.11.2026)
Słownik pojęć
- Skaner linków - automat w systemie pocztowym odbiorcy, który otwiera linki z przychodzących maili, żeby sprawdzić, czy są bezpieczne. Dla nadawcy wygląda jak kliknięcie.
- Safe Links - funkcja Microsoft Defender for Office 365, która skanuje i przepisuje linki w poczcie firmowej oraz sprawdza je w chwili kliknięcia.
- Piksel śledzący - niewidoczny obrazek w mailu; jego pobranie jest liczone jako otwarcie wiadomości.
- Mail Privacy Protection - funkcja Apple Mail, która pobiera zdalną zawartość maili w tle i ukrywa adres IP odbiorcy, przez co otwarcia przestają być wiarygodne.
- Twarde odbicie - trwałe odrzucenie maila przez serwer odbiorcy, najczęściej dlatego, że adres nie istnieje.
- Wypis jednym kliknięciem - mechanizm z RFC 8058, który pozwala wypisać się z listy bez logowania, ale zabezpieczony przed automatycznym pobieraniem adresów.
- CTR - odsetek kliknięć w stosunku do liczby wysłanych lub dostarczonych maili; bez odfiltrowania automatów w mailingu B2B jest mocno zawyżony.
Liczba, którą zostawiłem w ofercie
Na pulpicie w makiecie nowej wersji panelu nie ma już 9 861. Jest 139 osób, pod spodem małym drukiem 9 481 skanerów, obok data odczytu z 14 października i źródło każdej liczby. Wygląda to skromnie i na slajdzie sprzedażowym przegrywa z każdą konkurencyjną ofertą. Ale z tej skromnej liczby po raz pierwszy da się policzyć, ile kosztuje nas dotarcie do jednego człowieka po drugiej stronie skrzynki: około półtora dolara samego AI. Z liczby 9 861 nie dało się policzyć niczego.
własnej firmie cybulski.ai JC


