„Access to api.anthropic.com was blocked by Avast WebShield”. Z tym komunikatem i kodem 403 stanęło naraz jedenastu agentów AI, którzy od kilku minut przeglądali dla mnie serwisy reklamowe konkurencji i spisywali, jak działają. Serwery modelu działały bez zarzutu. Drogę zamknął Norton 360 na moim laptopie, który uznał adres API za pozycję z „czarnej listy”. Pięć dni wcześniej ten sam program wpisał ten sam adres do kategorii „botnet”. W małej firmie, w której laptop właściciela jest jednocześnie stanowiskiem pracy i maszyną, na której chodzą automaty, taka blokada zatrzymuje wszystko, co akurat pracuje.
Między 7 a 19 października antywirus zatrzymał moje automaty cztery razy i za każdym razem inną drogą. Zablokował adres, zabił skrypt, skasował narzędzie razem z zadaniem, które je uruchamiało, a w tle przez cały czas podmieniał certyfikaty poczty tak, że testy z laptopa pokazywały problem, którego na serwerze nie było. Ani razu nie wyświetlił okna z pytaniem. Ślad zostawał w historii zabezpieczeń, do której zaglądałem dopiero wtedy, gdy coś już leżało.
Spis treści
- Jedenastu agentów i jeden kod 403
- Pomocnik, który zniknął razem ze swoim zadaniem
- Powiadomienie, które zginęło w drodze do mnie
- Dlaczego testy z laptopa kłamią?
- Piąty raz, już po fakcie
- Automat z zewnątrz wygląda jak intruz
- Zanim automat trafi na komputer z antywirusem
- Najczęstsze pytania
- Źródła
- Słownik pojęć
Jedenastu agentów i jeden kod 403
19 października budowaliśmy dokumentację nowego produktu do prowadzenia reklam. Żeby nie projektować w próżni, puściłem równolegle jedenastu agentów AI: każdy zakładał konto testowe w jednym serwisie konkurencji, przechodził przez kreator kampanii i spisywał, co tam zobaczył. Potem miała przyjść synteza, a po niej dwóch sceptyków szukających dziur w gotowym dokumencie. Pierwszy przebieg padł niedługo po starcie. Wszystkie agenty w tej samej chwili, z tym samym błędem.
Pierwsza myśl była oczywista: przeciążenie albo awaria po stronie dostawcy modelu. Druga przyszła po przeczytaniu treści błędu. Zamiast krótkiej odpowiedzi w formacie JSON, jaką API zwraca przy przekroczeniu limitu, agenty dostały stronę HTML z informacją, że adres został zablokowany jako złośliwy. W treści stała nazwa Avast WebShield, choć na laptopie mam Nortona. Wszystko się zgadza: Norton i Avast należą od 2022 roku do jednej firmy, Gen Digital, i w nazwach procesów Nortona w wersji 26 widać silnik Avasta.
Asystent znalazł potwierdzenie w bazie historii zabezpieczeń Nortona, którą najpierw skopiował, żeby jej nie ruszać na żywo. W tabeli ochrony WWW były dwa wpisy dotyczące dokładnie tego samego adresu, punktu wysyłania wiadomości do modelu. 14 października około 11:24 z kategorią „URL:Botnet” i 19 października o 14:19 z kategorią „URL:Blacklist”. Akcja w obu: przerwanie połączenia.
Wpis z 14 października powinien był mnie zatrzymać, a przeszedłem nad nim do porządku dziennego. Tamtego dnia blokada trwała kilka minut, jedno zadanie padło, ponowienie przeszło i uznałem to za chwilową czkawkę sieci. Pięć dni później ta sama czkawka zabrała cały przebieg jedenastu agentów, a te, które nie zdążyły zapisać wyniku, musiały zaczynać od nowa.
Dlaczego adres, który sam w sobie jest czysty, trafił na czarną listę
Tu mam hipotezę, nie dowód. Ochrona WWW nie patrzy wyłącznie na adres, z którym się łączysz. Skanuje też to, co płynie w połączeniu. Agenci czytali strony konkurencji i w swoich odpowiedziach cytowali fragmenty kodu, adresy skryptów śledzących, nazwy domen reklamowych. Jeśli któryś z tych adresów był na liście Nortona, program mógł uznać za podejrzane całe połączenie. A połączenie szło do API modelu, więc w historii zapisał się adres API.
Za hipotezą przemawia jedno: obie blokady przyszły w trakcie pracy agentów na treściach z internetu. Przy pracy na naszych własnych dokumentach nie zdarzyło się to ani razu. Przeciw niej przemawia to, że Norton nie mówi, który fragment uruchomił alarm, więc nie potrafię jej sprawdzić.
Trzy miejsca na wykluczenie, z których działa jedno
Wykluczenie adresu w Nortonie 360 kosztowało mnie więcej czasu, niż powinno, bo program ma trzy miejsca, które wyglądają na właściwe. „Ochrona antywirusowa” i jej wykluczenia przyjmują tylko pliki i foldery. „Zapobieganie włamaniom” przyjmuje adresy IP. Adresy WWW wpisuje się dopiero w sekcji ochrony przed oszustwami, w ustawieniach bezpiecznej sieci dla tego urządzenia, w zakładce „Wykluczenia”. Wpisałem tam dwa adresy usług dostawcy modelu, z gwiazdką na końcu. Od blokady o 14:19 do wpisania wykluczenia minęło około 70 minut.
Klikałem ja. Asystent prowadził mnie po zrzutach ekranu: co widzi, gdzie dalej, co wpisać. Do tego wątku wrócę niżej, bo to u mnie świadoma zasada.
Do tego dwie rzeczy po stronie, na którą mam wpływ. Zgłoszenie fałszywego wykrycia przez formularz Nortona, z kontrolą po dobie. I nowa reguła w poleceniach dla agentów, którzy przeglądają strony: opisują, co znaleźli, ale nie wklejają do odpowiedzi surowego kodu JavaScript, HTML ani gołych adresów z obcych stron. Raport traci odrobinę szczegółu. Za to nie wiezie w sobie niczego, co antywirus może uznać za ładunek.
Pomocnik, który zniknął razem ze swoim zadaniem
Sesje AI pracują na moim laptopie bez uprawnień administratora i tak ma zostać. Co jakiś czas trzeba jednak zainstalować program, zmienić ustawienie systemu albo poprawić zadanie, które startuje z najwyższymi uprawnieniami. Żeby nie klikać przy każdej takiej okazji okna kontroli konta, 5 października postawiłem małego pomocnika: zadanie w Harmonogramie Windows, które wykonuje przygotowane przez sesję polecenie z uprawnieniami administratora. Każde użycie jest zapisywane i trafia do mnie jako powiadomienie, więc wiem, kiedy i po co ktoś po niego sięgnął.
11 października wieczorem sesja chciała go użyć i go nie było. Ani zadania w Harmonogramie, ani skryptu, który to zadanie uruchamiało. Ostatnie użycie w dzienniku pochodziło z 7 października. Dziennik zdarzeń Harmonogramu był wyłączony, więc Windows nie miał nic do powiedzenia. Moje pierwsze pytanie brzmiało, czy nie usunąłem go sam przy jakichś porządkach. Nie usunąłem. Antywirus był podejrzanym, ale bez dowodu.
Przywróciliśmy pomocnika o 23:31 z instalatora. I tu zapłaciłem pierwszy rachunek: instalator stawiał wersję pierwszą. Druga, z lepszym dziennikiem, w którym każde polecenie miało sumę kontrolną i źródło, przepadła razem z plikiem, bo nie miała kopii poza folderem, z którego zniknęła. Trzeba ją było napisać jeszcze raz.
Rano 12 października, o 7:28, zniknęła znowu. Tym razem zaczęliśmy od historii zabezpieczeń Nortona i odpowiedź była w pierwszym filtrze. Moduł „Ochrona oparta na analizie zachowań” z wykryciami IDP.Generic i IDP.HELU.PSE94 usunął kopię polecenia z folderu plików tymczasowych, zabił PowerShell i instalator programów, a potem skasował skrypt pomocnika i jego zadanie. W tej samej historii wisiały wpisy z 7 października. Odpowiedź leżała tam od pięciu dni, a ja przez cały ten czas jej nie przeczytałem.
Co pomocnik robił źle w oczach antywirusa
Kiedy rozpisałem, co pomocnik robi, krok po kroku, trudno było mieć do Nortona pretensje. Zadanie w Harmonogramie z najwyższymi uprawnieniami, które co chwilę bierze plik z folderu plików tymczasowych i wykonuje go PowerShellem. W katalogu technik ataków MITRE ATT&CK zadania harmonogramu są opisane jako jeden z ulubionych sposobów, w jaki złośliwe oprogramowanie zapewnia sobie trwałość i uprawnienia. PowerShell uruchamiany z plików tymczasowych to drugi klasyk z tej samej listy.
Naprawa miała trzy części. Polecenia wykonują się teraz we własnym folderze pomocnika, do którego zapisywać mogą tylko administratorzy. Do folderu plików tymczasowych wrzuca pliki każdy program, więc antywirus patrzy na niego szczególnie uważnie. Dla tego jednego folderu dodałem w Nortonie wąskie wykluczenie, a wpisy z kwarantanny przywróciłem opcją „Utwórz wyjątek i przywróć”. Wróciła też wersja z pełnym dziennikiem. Postawiona 12 października około 8:30, przeszła test z uprawnieniami administratora i kontrolę antywirusa zaraz po instalacji.
Z tego dnia mam też regułę zapisaną w rejestrze błędów, który czytają moi asystenci: gdy coś znika z komputera bez śladu, pierwszym miejscem do sprawdzenia jest historia antywirusa, filtr analizy zachowań i kwarantanna. Przed logami systemu, przed hipotezą o włamaniu, przed pytaniem, kto co sprzątał.
Powiadomienie, które zginęło w drodze do mnie
18 października o 18:07 bramkarz poczty, czyli automat, który przegląda moją skrzynkę i odpowiada nieznanym nadawcom według trzech poziomów zaufania, dostał błąd szyfrowania przy łączeniu z serwerem poczty. Skrypt, który uruchamia moje automaty w tle, zrobił to, co powinien: chciał mi pokazać dymek z ostrzeżeniem w rogu ekranu.
Dymek nie przyszedł. Funkcja, która go wyświetlała, robiła to przez ukryte okno PowerShella, z poleceniem zakodowanym w Base64 i z wyłączoną polityką wykonywania skryptów. Kiedyś była to najszybsza droga, żeby z Pythona pokazać powiadomienie w Windows, i nikt do niej później nie wracał. Norton zobaczył ukryty PowerShell z zakodowanym poleceniem, rozpoznał go jako IDP.HELU.PSE94 i zabił proces. Automat miał problem, chciał mi o nim powiedzieć, a wiadomość zginęła po drodze, ubita przez program, który miał mnie chronić.
O blokadzie dowiedziałem się z logów tego samego wieczoru, przy przeglądzie innych błędów bramkarza. Gdyby problem z pocztą był poważniejszy, dowiedziałbym się o nim od klienta, który czeka na odpowiedź.
Dlaczego tym razem bez wykluczenia
Mogłem dopisać kolejne wykluczenie i sprawa byłaby zamknięta w pięć minut. Nie zrobiłem tego, bo w tym przypadku antywirus miał rację co do wzorca. Ukryte okno, polecenie zakodowane tak, żeby człowiek nie przeczytał go na pierwszy rzut oka, i obejście polityki skryptów to dokładnie to, co robi spora część złośliwego oprogramowania. Opis techniki PowerShell w MITRE ATT&CK ma długą listę grup, które uruchamiały zakodowane skrypty właśnie w ten sposób. Wykluczając mój skrypt, wpuszczałbym ten wzorzec także dla wszystkiego innego, co uruchomi się z tego samego miejsca.
Skrypt powiadomień przepisaliśmy więc tak, żeby wołał funkcję systemu Windows bezpośrednio z Pythona, przez Shell_NotifyIcon, czyli to samo, z czego korzysta każdy program z ikoną przy zegarze. Bez PowerShella, bez ukrytych okien, bez kodowania. Dymek wygląda tak samo jak wcześniej. Różnica jest taka, że dla antywirusa nie ma już w nim nic podejrzanego.
Ta decyzja wyznacza mi granicę na przyszłość. Jeśli automat zachowuje się jak złośliwy program, zmieniam automat. Wykluczenie zostawiam na sytuacje, w których program robi coś legalnego, czego nie da się zrobić inaczej, jak pomocnik administratora z poprzedniej sekcji.
Dlaczego testy z laptopa kłamią?
Najlepiej działa tu porównanie z celnikiem, który otwiera każdą przesyłkę, sprawdza zawartość, pakuje ją z powrotem i przykleja własną plombę. Odbiorca widzi nienaruszoną paczkę z plombą, ale to plomba celnika, a nie nadawcy. Jeśli chcesz sprawdzić, czy nadawca dobrze zapakował towar, oglądanie tej paczki niczego ci nie powie.
Tak działa skanowanie szyfrowanych połączeń w Nortonie. Program przechwytuje połączenie HTTPS albo połączenie z serwerem poczty, odszyfrowuje je, skanuje i szyfruje ponownie własnym certyfikatem, wystawionym przez główny certyfikat Nortona zainstalowany w systemie. Przeglądarka, która ufa magazynowi certyfikatów Windows, widzi zieloną kłódkę. Program, który ma własną listę zaufanych certyfikatów, widzi błąd. Każde narzędzie diagnostyczne odpalone z tego laptopa widzi plombę celnika.
Amerykańska agencja CISA ostrzegała przed tym w alercie o przechwytywaniu HTTPS z 2017 roku, a badacze w pracy o wpływie przechwytywania HTTPS na bezpieczeństwo pokazali, że większość badanych produktów osłabiała połączenie, zamiast je wzmacniać. Mnie w październiku bardziej dotknęło coś przyziemnego: diagnoza.
Poczta, która „nie ma ważnego certyfikatu”
5 października, przy przenoszeniu automatów na nowy laptop, test szyfrowania poczty z laptopa wyszedł źle. Połączenia z naszym serwerem poczty na portach 993 i 465 przychodziły podpisane certyfikatem o nazwie „Norton Web/Mail Shield Untrusted Root”. Po nazwie widać, że Norton sam uznał łańcuch certyfikatów serwera za niezaufany i dał temu wyraz własną plombą. Ten sam test z naszego serwera w centrum danych pokazał łańcuch bez zarzutu: certyfikat Let's Encrypt, weryfikacja poprawna, ważność do 18 grudnia 2026. Na serwerze nie było nic do naprawiania.
Gdybym ufał laptopowi, zacząłbym wymieniać certyfikat, który był w porządku, i grzebać w konfiguracji poczty, która działała. Zatrzymałem pracę nad skryptami pocztowymi i zostawiłem w nich wszystko bez zmian. Do tego skanowanie poczty dokładało na każde połączenie około dwóch sekund. Przy automacie, który łączy się z pocztą co kilka minut i przy każdym przebiegu sprawdza obie skrzynki, to się sumuje.
Certyfikat z datą, której już nie było
26 października dostałem alarm, że kończą się certyfikaty dwóch domen jednego z klientów, jeden 7, drugi 20 listopada. Przyczyna była po stronie serwera, ręcznie wgrane płatne certyfikaty bez automatycznego odnawiania, więc wymieniliśmy je na Let's Encrypt z odnawianiem. Sprawdzenie z laptopa pokazało stary certyfikat ze starą datą ważności. Wyglądało na to, że wymiana nie weszła.
Weszła. Z serwera obie domeny serwowały nowy certyfikat, ważny do 24 stycznia 2027. To, co widziałem na laptopie, było kopią w plombie Nortona, z przepisanymi datami oryginału, który właśnie przestał być aktualny. Gdyby sprawdzenie robił automat i raportował „certyfikat nie odnowiony”, raport byłby fałszywy, a ja zacząłbym naprawiać coś, co działało.
Testy szyfrowania robimy z serwera
Po tych dwóch historiach mamy regułę bez wyjątków. Każde pytanie „jaki certyfikat serwuje domena”, „czy szyfrowanie poczty działa” albo „czy odnowienie weszło” sprawdzamy z serwera, na którym żaden program nie przechwytuje ruchu. Laptop odpowiada na zupełnie inne pytanie: co widzi ten laptop. Czasem i ono jest ważne, ale trzeba wiedzieć, które z nich zadajesz.
Pierwszy krok każdej diagnozy certyfikatu na komputerze z antywirusem to odczyt wystawcy. Jeśli wystawcą jest program antywirusowy, oglądasz plombę celnika i możesz przestać czytać daty.
Podmiana certyfikatów zepsuła też rzeczy, które nie mają nic wspólnego z diagnozą. Dysk Google ma własną listę zaufanych certyfikatów i przez podmianę nie chciał się zalogować. O tym, jak go naprawiliśmy, pisałem przy przenosinach na nowy laptop. Instalator programów Windows odrzucał certyfikat sklepu Microsoft z błędem 0x8a15005e. Menedżer pakietów Pythona przy jednej instalacji przeszedł dopiero z flagami, które każą ufać serwerom pakietów bez sprawdzania certyfikatu. Użyłem ich raz, w jednym poleceniu, i nie traktuję ich jako rozwiązania, bo wyłączają dokładnie tę ochronę, po którą instaluje się antywirusa.
U jednego z partnerów, w biurze z tym samym antywirusem, ta sama podmiana psuła pomiary tagów analitycznych na stronach. „Tnie antywirus” mówił o tym od dawna i miał rację, tylko nikt nie sprawdził, w jaki sposób tnie.
Piąty raz, już po fakcie
Cztery przypadki z tytułu zmieściły się w dwóch tygodniach. Piąty przyszedł 29 października o 21:25 i był najmniej dramatyczny, ale dobrze pokazuje, jak to wygląda w codziennej pracy.
Co godzinę automat zapisuje migawkę repozytorium, w którym trzymam kod i stan automatów, czyli wersję wszystkich plików z historią zmian. Tamtego wieczoru zadanie zakończyło się błędem. Git nie mógł zapisać jednego obiektu do swojej bazy: „Permission denied”. Uprawnienia były w porządku, a ponowienie od ręki przeszło bez problemu. Najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie to skanowanie w czasie rzeczywistym, które blokuje nowo zapisywany plik na ułamek sekundy, akurat wtedy, gdy git chce go dokończyć. To znany konflikt antywirusów z narzędziami, które zapisują tysiące małych plików naraz.
Naprawa poszła w kodzie: przy tym jednym rodzaju błędu zadanie próbuje jeszcze kilka razy z krótką przerwą, a każdy inny błąd dalej podnosi alarm. Wykluczenie folderu repozytorium ze skanowania usunęłoby samą przyczynę, ale wtedy zostało przy ponowieniach. Repozytorium dostaje pliki z poczty i z internetu, więc chcę, żeby ktoś na nie patrzył.
Automat z zewnątrz wygląda jak intruz
Kiedy rozłożyłem te przypadki obok siebie, zobaczyłem, że w każdym antywirus robił dokładnie to, do czego go kupiłem. Spójrz na zachowania, które go niepokoiły. Program działa, kiedy nikt nie siedzi przy klawiaturze. Uruchamia ukryte okna. Korzysta z uprawnień administratora. Wykonuje skrypty z folderu plików tymczasowych. Wysyła duże ilości danych do jednego zewnętrznego adresu. Czyta treści z przypadkowych stron i przepuszcza je dalej.
To jest opis dobrze działającej automatyzacji. I to jest opis złośliwego oprogramowania. Antywirus nie zna intencji, ocenia zachowanie, a na poziomie zachowania mój pomocnik administratora i trojan, który chce się zadomowić w systemie, wyglądają podobnie.
Na forach najczęstsza rada w takiej sytuacji brzmi: wyłącz antywirusa albo dodaj cały dysk do wykluczeń i po kłopocie. Nie zrobiłem ani jednego, ani drugiego, bo ten sam laptop, na którym chodzą automaty, czyta pocztę od nieznajomych, otwiera załączniki, a agenci AI przeglądają na nim strony, o których nic nie wiem. Wyłączenie ochrony na tej maszynie oznacza otwarcie drzwi, które najbardziej potrzebuję mieć zamknięte. Każda z czterech napraw poszła inną drogą: albo automat przestał wyglądać jak intruz, albo dostał wykluczenie wąskie jak szczelina, na jeden folder albo jeden adres.
Blokada, która nikomu się nie zgłasza
Blokada sama w sobie to drobny koszt. Ten prawdziwy bierze się z tego, że blokada nikomu się nie zgłasza. Moduł analizy zachowań Nortona rozwiązuje zagrożenie automatycznie i co najwyżej mignie dymkiem, którego nikt nie czyta, bo laptop pracuje wtedy, kiedy mnie przy nim nie ma. Żaden z tych przypadków nie zgłosił się do mnie sam. O każdym dowiedziałem się, bo coś obok przestało działać: agenty zwróciły błąd, sesja nie znalazła pomocnika, test pokazał zły certyfikat.
Dlatego automaty, które chodzą na komputerze z antywirusem, muszą mieć własne sprawdzanie skutku, a nie tylko kodu wyjścia. Opisywałem ten gatunek błędu przy zadaniu „zakończonym sukcesem”, które niczego nie zrobiło. Antywirus to po prostu kolejny powód, dla którego zadanie może zniknąć albo skończyć się w połowie bez słowa.
Kto klika w ustawieniach antywirusa
Każde wykluczenie w Nortonie w październiku wpisałem ja, prowadzony przez asystenta krok po kroku. Asystent mógłby nauczyć się klikać w te okna albo zmieniać ustawienia programu bez mnie. Nie chcę tego. Automat, który potrafi wyłączać lub osłabiać antywirusa, to dokładnie ta zdolność, o którą zabiega złośliwe oprogramowanie. Jeśli kiedyś ktoś przejmie jedną z moich sesji przez spreparowanego maila, nie chcę, żeby miała pod ręką taki przycisk. Kosztuje mnie to kilka minut przy każdej zmianie.
Zanim automat trafi na komputer z antywirusem
Ta sekcja to lista, bo w tej części temat jest instrukcją. Tak dziś przygotowujemy automat, który ma pracować na zwykłym firmowym komputerze z Windows i z antywirusem, u nas albo u klienta.
Przy pisaniu
- Pliki robocze we własnym folderze aplikacji. Folder plików tymczasowych to pierwsze miejsce, które obserwuje moduł analizy zachowań.
- Funkcje systemu wołaj bezpośrednio, bez ukrytego PowerShella z zakodowanym poleceniem. Prawie wszystko, co da się zrobić takim skryptem, da się zrobić z poziomu języka, w którym piszesz automat.
- Agent, który czyta strony z internetu, opisuje, co znalazł, zamiast wklejać do odpowiedzi surowy kod i adresy z tych stron.
- Na znane błędy przejściowe ponawiaj, na resztę alarmuj. Ponowienie przy każdym błędzie ukryje także te, które powinny cię obudzić.
Przy instalacji
- Zapytaj, kto zarządza antywirusem. U klientów to często zewnętrzny informatyk albo centralna konsola, w której lokalne zmiany i tak zostaną nadpisane. Wykluczenia zgłasza się jemu, z uzasadnieniem i listą.
- Wykluczenia jak najwęższe: jeden folder, jeden adres, jeden plik wykonywalny. Nigdy cały dysk, nigdy cały PowerShell. Nawet Microsoft w dokumentacji wykluczeń Defendera przypomina, że każde wykluczenie obniża ochronę i powinno być wyjątkiem.
- Fałszywe wykrycie zgłoś producentowi. Wykluczenie zostaje u ciebie, a zgłoszenie może zdjąć blokadę u wszystkich.
- W ustawieniach antywirusa klika człowiek. Automat może przygotować instrukcję, ale nie zmienia ochrony sam.
Po instalacji
- Sprawdzaj skutek pracy automatu, nie tylko to, czy się uruchomił. Antywirus potrafi przerwać zadanie w połowie, a kod wyjścia tego nie pokaże.
- Testy certyfikatów i szyfrowania z serwera, a na laptopie najpierw odczyt wystawcy.
- Gdy coś znika, zacznij od historii antywirusa: analiza zachowań, kwarantanna, ochrona WWW. Dopiero potem logi systemu.
- Po aktualizacji antywirusa sprawdź automaty jeszcze raz. Nowa wersja może mieć nowe reguły i nowe zdanie o tym, co uchodzi za podejrzane.
Najczęstsze pytania
Czy antywirus może blokować skrypty i automatyzacje w Windows?
Tak, i często robi to bez widocznego komunikatu. Moduły analizy zachowań zatrzymują skrypty, które uruchamiają ukryte okna PowerShella, wykonują pliki z folderu tymczasowego albo działają z uprawnieniami administratora z zadań Harmonogramu. U nas w październiku taki moduł zabił skrypt powiadomień i usunął narzędzie administracyjne razem z jego zadaniem.
Jak sprawdzić, czy antywirus podmienia certyfikaty HTTPS?
Otwórz w przeglądarce dowolną stronę z HTTPS, kliknij ikonę kłódki i obejrzyj szczegóły certyfikatu. Jeśli w polu wystawcy widzisz nazwę programu antywirusowego, na przykład „Norton Web/Mail Shield”, a nie urząd certyfikacji w rodzaju Let's Encrypt czy DigiCert, twój antywirus przechwytuje szyfrowane połączenia. Wtedy testy certyfikatów rób z innej maszyny.
Czy dodawanie wykluczeń w antywirusie jest bezpieczne?
Wąskie wykluczenie dla jednego folderu albo jednego adresu, do którego dostęp mają tylko uprawnione osoby, to rozsądny kompromis. Wykluczenie całego dysku, całego PowerShella albo folderu plików tymczasowych wyłącza ochronę w miejscach, z których najczęściej korzysta złośliwe oprogramowanie. Przed dodaniem wykluczenia sprawdź, czy da się zmienić automat tak, żeby go nie potrzebował.
Dlaczego antywirus blokuje dostęp do API modelu AI?
Najczęściej przez fałszywe wykrycie w ochronie WWW. Program może uznać adres API za złośliwy, jeśli w treści połączenia pojawią się adresy z jego czarnej listy, na przykład gdy agent AI cytuje kod lub adresy z przeglądanych stron. Pomaga wykluczenie adresu API w ustawieniach ochrony WWW, zgłoszenie fałszywego wykrycia producentowi i reguła, żeby agenci nie wklejali do odpowiedzi surowego kodu z obcych stron.
Gdzie w Nortonie 360 dodać wykluczenie adresu strony?
W wersji 26 po polsku adresy WWW wpisuje się w sekcji ochrony przed oszustwami, w ustawieniach bezpiecznej sieci dla tego urządzenia, w zakładce „Wykluczenia”. Wykluczenia w ochronie antywirusowej przyjmują tylko pliki i foldery, a te w zapobieganiu włamaniom tylko adresy IP. Stan na październik 2026, w kolejnych wersjach menu może wyglądać inaczej.
Źródła
- Gen Digital - właściciel marek Norton i Avast (Wikipedia, stan na listopad 2026)
- Norton: formularz zgłaszania fałszywych wykryć
- MITRE ATT&CK: T1053.005 Scheduled Task
- MITRE ATT&CK: T1059.001 PowerShell
- Microsoft Learn: funkcja Shell_NotifyIcon
- CISA: HTTPS Interception Weakens TLS Security (alert z 16.03.2017)
- Durumeric i in., The Security Impact of HTTPS Interception, NDSS 2017
- Microsoft Learn: wykluczenia w Microsoft Defender Antivirus
Słownik pojęć
- Ochrona WWW - moduł antywirusa, który sprawdza adresy i treść połączeń internetowych i przerywa te, które uzna za złośliwe. W Nortonie i Avaście nazywa się WebShield.
- Analiza zachowań - moduł antywirusa, który ocenia nie sam plik, ale to, co program robi: jakie okna otwiera, skąd uruchamia skrypty, jakich uprawnień używa.
- Fałszywe wykrycie - sytuacja, w której antywirus uznaje za zagrożenie coś, co jest bezpieczne. Producenci przyjmują zgłoszenia takich przypadków.
- Przechwytywanie HTTPS - odszyfrowywanie szyfrowanego połączenia przez program pośredniczący i szyfrowanie go ponownie własnym certyfikatem, żeby przeskanować treść.
- Wystawca certyfikatu - podmiot, który podpisał certyfikat strony lub serwera. Przy przechwytywaniu HTTPS wystawcą jest antywirus, a nie urząd certyfikacji.
- Wykluczenie - wyjątek w ustawieniach antywirusa, dzięki któremu wskazany folder, plik lub adres nie jest skanowany ani blokowany.
- API - punkt dostępu, przez który program wysyła zapytania do innego systemu, na przykład do modelu językowego, i odbiera odpowiedzi.
- Zakodowane polecenie PowerShell - skrypt zapisany w Base64 i przekazany jako parametr, przez co człowiek nie odczyta go bez dekodowania. Często używany przez złośliwe oprogramowanie.
Dziesięć sekund z kłódką w przeglądarce
Na komputerze, na którym chodzą twoje automaty, otwórz stronę swojego banku, kliknij kłódkę przy adresie i odczytaj wystawcę certyfikatu. Jeśli stoi tam nazwa antywirusa, każdy test szyfrowania, każde sprawdzenie certyfikatu i każdy pomiar tagów z tej maszyny przechodzi przez celnika, a ty oglądasz jego plombę. Gdy twoje automaty mają trafić na komputery, których antywirusem zarządza ktoś inny, od tego pytania zaczynamy rozmowę przy wdrożeniu, a opis swojej sytuacji możesz przysłać na [email protected].
własnej firmie cybulski.ai JC


