98% poprawnych maili i dopiero wtedy DMARC na kwarantannie

Osiem wiadomości z tematem „New Document Available in SharePoint” przyszło na moją skrzynkę w ciągu dwóch godzin. Jako nazwa nadawcy widniała nazwa naszej firmy z dopiskiem „Doc”, adres należał do przedsiębiorstwa z Indii, z którym nigdy nie zamieniliśmy słowa, a w nagłówkach każdej z tych wiadomości stały dwa wyniki, na które w małej firmie patrzy się zwykle z ulgą: SPF pass i DKIM pass. Bramka antyspamowa nie miała się do czego przyczepić, bo te maile naprawdę wyszły z serwerów Google, z prawdziwego konta, które ktoś przejął.

Trzy dni później zmieniłem politykę DMARC naszej własnej domeny z „none” na „quarantine”. Decyzję oparłem na trzydziestu dniach raportów, w których 98% wiadomości wysyłanych w naszym imieniu przechodziło kontrolę. Po kolejnych sześciu dniach dwie osoby w firmie, w tym ja, nie dostały zaproszenia na poniedziałkowe spotkanie o 11:00, bo nasz własny serwer odrzucił Kalendarz Google jako nieuprawnionego nadawcę.

Spis treści

Trzy rekordy i polityka, która tylko patrzy

Cała historia zaczęła się od drobiazgu. Chciałem podejrzeć w panelu Microsoftu, jak jego serwery oceniają adres IP, z którego wysyłamy pocztę. Wniosek o dostęp wisiał ze statusem „oczekuje”, bo Microsoft wysyła list z potwierdzeniem na adres abuse@ w domenie właściciela adresu IP, a takiego adresu u nas nie było. Nie było też postmaster@, choć dokument RFC 2142 opisuje oba jako standardowe skrzynki każdej domeny od 1997 roku. Założenie czterech aliasów zajęło kilka minut. Skoro już siedziałem w ustawieniach poczty, kazałem asystentowi AI sprawdzić z zewnątrz wszystko, co decyduje o tym, czy nasz mail trafia do skrzynki odbiorczej, czy do spamu.

Wynik wyglądał porządnie. Adresy IP miały poprawny wpis odwrotny, a trzy nasze domeny miały SPF i DKIM. Miały też DMARC, we wszystkich trzech z polityką „none”.

Dla kogoś, kto tych skrótów nie używa na co dzień, najprościej opisać je na przykładzie zwykłej poczty. SPF to lista zostawiona w urzędzie pocztowym: z tych okienek wolno nadawać przesyłki w imieniu naszej firmy. DKIM to lak z odciskiem firmowego sygnetu na każdej kopercie, po którym odbiorca poznaje, że nikt jej po drodze nie otwierał i z której firmy wyszła. DMARC to kartka dla urzędnika po stronie odbiorcy z instrukcją, co zrobić z przesyłką, która nie ma ani okienka z listy, ani laku. Możliwości są trzy: przyjąć i tylko zanotować („none”), odłożyć do osobnej przegródki, czyli do spamu („quarantine”), albo odesłać („reject”). Do tego dochodzi adres, na który urzędnik ma wysyłać zestawienia tego, co widział.

Polityka „none” niczego więc nie blokuje. Ktoś, kto wyśle fakturę z podmienionym numerem konta i naszym adresem w polu nadawcy, przy takim ustawieniu przejdzie u odbiorcy tak samo jak my. Jej jedynym zadaniem jest zbieranie raportów przed zaostrzeniem, a ja ustawiłem ją i na tym poprzestałem.

Zgodność domen, czyli szczegół, na którym wykłada się większość firm

Sam poprawny SPF albo poprawny podpis nie wystarczą. Specyfikacja DMARC (RFC 7489) wymaga, żeby domena, która przeszła SPF albo podpisała wiadomość, zgadzała się z domeną widoczną w polu „Od”. Mail ma dwa adresy nadawcy: ten, który widzi człowiek, i techniczny adres zwrotny, którego używają serwery między sobą. SPF sprawdza ten drugi. Jeśli formularz na stronie wysyła wiadomość „od” [email protected], a adres zwrotny należy do serwera hostingu, SPF może dać „pass” dla hostingu i DMARC twojej domeny nadal wyjdzie na minus. Wystarczy, że zgadza się jedno z dwojga, SPF albo DKIM, ale musi się zgadzać z domeną w polu „Od”.

To już nie jest wiedza dla administratorów dużych systemów. Gmail od 1 lutego 2024 roku wymaga SPF albo DKIM od każdego nadawcy, a od wysyłających ponad 5000 wiadomości dziennie także rekordu DMARC. Outlook.com wprowadził podobne wymagania 5 maja 2025 roku. Firma na 10 - 50 osób nie zbliża się do tych progów, ale jej maile ocenia ten sam mechanizm.

302 pliki XML z trzydziestu dni

Raporty DMARC wysyłają duzi odbiorcy poczty, zwykle raz na dobę, jako spakowany plik XML. Każdy zawiera listę adresów IP, z których w danym dniu przyszły wiadomości z naszą domeną w polu „Od”, liczbę tych wiadomości oraz wyniki SPF i DKIM. Nikt tego nie czyta ręcznie. W skrzynce, na którą spływały raporty trzech naszych domen, przez trzydzieści dni zebrały się 302 takie pliki i przed tamtą nocą nie otworzyłem ani jednego.

Asystent AI napisał krótki program, który pobrał załączniki, rozpakował je i zsumował wyniki według domeny i adresu źródłowego. Dla głównej domeny firmy raporty pokazały 150 wiadomości w trzydzieści dni, z czego 98% przeszło DMARC. Przy takim wyniku zaostrzenie polityki wyglądało na formalność.

Sto pięćdziesiąt to mało i trzeba wiedzieć, dlaczego. Raport obejmuje tylko tę pocztę, która trafiła do odbiorców wysyłających raporty, czyli głównie do skrzynek w Google, Microsofcie i u kilku dużych dostawców. Mail do firmy z własnym serwerem pocztowym najczęściej nie zostawia w raportach żadnego śladu. Liczba z raportów jest więc próbką naszej korespondencji, a nie jej sumą, i 98% dotyczy tej próbki.

Domena, której raporty szły donikąd

Przy okazji wyszło, że dla domeny naszego sklepu ze sprzętem sportowym nie mam ani jednego raportu. Rekord DMARC był poprawny i wskazywał adres w tej samej domenie. Skrzynki pod tym adresem nie było, bo poczta sklepu stoi na innym serwerze niż skrzynka zbiorcza. Od założenia domeny w sierpniu odbiorcy wysyłali zestawienia pod adres, który je odbijał.

Naprawa miała dwa kroki. Pierwszy to zmiana adresu raportów na skrzynkę zbiorczą w innej naszej domenie. Drugi jest mniej oczywisty: kiedy raporty mają trafiać do innej domeny niż ta, której dotyczą, domena odbierająca musi w swoim DNS opublikować rekord ze zgodą na ich przyjmowanie. Opisuje to punkt 7.1 specyfikacji. Bez tego rekordu część odbiorców po cichu pomija taki adres, a ty widzisz pustą skrzynkę i zakładasz, że nic złego się nie dzieje.

Kto jeszcze wysyłał pocztę w naszym imieniu?

Raporty dla domen, którymi się opiekujemy, pokazały coś, czego w samej konfiguracji nie było widać. Jeden adres IP powtarzał się w wierszach z wynikiem negatywnym dla kilku domen. Należał do naszego serwera, na którym stoją strony internetowe klientów.

Każda z tych stron ma formularz kontaktowy, sklep albo system rezerwacji i każda wysyła powiadomienia: do właściciela strony, do jego klienta, czasem do księgowej. Serwer wysyłał je prosto do internetu, z pominięciem bramki, która podpisuje naszą zwykłą pocztę. W polu „Od” stał adres w domenie klienta, a jako adres zwrotny techniczne konto na serwerze. Podpisu DKIM nie było wcale.

W raportach wyglądało to tak: trzy domeny miały odpowiednio 129, 82 i 30 wiadomości z wynikiem negatywnym, a dwie z nich miały ustawioną politykę „reject”, więc odbiorca takie wiadomości odrzucał. Dziennik serwera pokazał 901 odbić. W 118 przypadkach Gmail odpisał wprost, że nadawca jest nieuwierzytelniony.

To była strata, o której nikt mi nie powiedział. Właściciel strony, który nie dostaje powiadomienia z formularza, nie wie, że miał je dostać. Jego klient uznaje, że firma nie odpisuje. Nikt nie dzwoni do agencji z pytaniem, dlaczego nie przyszedł mail, o którego istnieniu nie wiedział. Część tej poczty przepadała więc w czasie, gdy u nas wszystko było ustawione łagodnie, a ja przez miesiąc miałem dowody w 302 nieotwartych plikach.

Naprawa serwera stron przed zmianą polityki

Gdybym tamtej nocy po prostu przestawił DMARC głównej domeny, nasza zwykła korespondencja by nie ucierpiała. Formularze pozostałyby zepsute, a ja miałbym poczucie dobrze wykonanej roboty. Dlatego kolejność była odwrotna: najpierw serwer stron, potem polityka.

Serwer stron zaczął wysyłać całą pocztę przez naszą bramkę, tę samą, która podpisuje maile zespołu. Bramka podpisuje wiadomość kluczem tej domeny, która stoi w adresie zwrotnym, więc trzeba było ten adres przepisać dla każdej strony osobno. Tu przydała się praca z czerwca: przy przenoszeniu poczty za bramkę dopisaliśmy jej klucz DKIM do 13 domen, których DNS prowadzimy. Strony z tej grupy dostały adres zwrotny we własnej domenie i od tej chwili ich powiadomienia mają podpis zgodny z polem „Od”.

Dla siedmiu domen tak się nie dało. Ich DNS leży u innego dostawcy albo u samego klienta i klucza tam nie ma. Te strony wysyłają teraz z technicznym adresem zwrotnym w naszej domenie. Mail jest podpisany przez nas i Gmail go przyjmuje, ale DMARC domeny klienta nadal formalnie nie przechodzi. Działa to tylko dlatego, że te domeny mają politykę „none” albo nie mają DMARC wcale. Żeby zamknąć temat, właściciel domeny musi dodać u siebie dwa rekordy, klucz i dopisek w SPF, a to zależy od niego i od jego dostawcy.

Dwa potknięcia tej samej nocy

Jeden z testowych maili nie wyszedł w ogóle. Zapora na serwerze stron przepuszczała ruch wychodzący tylko na znanych portach, a wejście, którym bramka przyjmuje pocztę od naszych własnych serwerów, do nich nie należało. Wystarczył jeden wpis w regułach zapory, ale najpierw trzeba było wpaść na to, że blokuje nasz własny serwer.

Inny test odbił się z komunikatem o odrzuceniu przez SPF. Spróbowałem pójść na skróty i wysłać przez to samo wejście, którym bramka przyjmuje pocztę z internetu. To wejście sprawdza SPF każdemu, także serwerom, które ma wpisane jako zaufane, i odrzuciło powiadomienie wysyłane w imieniu domeny klienta.

Po obu poprawkach wysłałem dwa maile i przeczytałem ich nagłówki po stronie odbiorcy. Pierwszy, z domeny mającej nasz klucz, miał podpis w domenie klienta i wynik „pass”. Drugi, z domeny bez klucza, miał podpis w naszej domenie, także z wynikiem „pass”.

Osiem kroków w kolejności, w jakiej je robiłem

Spisane po fakcie wygląda to porządniej, niż wyglądało o pierwszej w nocy. Sama kolejność jest jednak tą, której trzymałbym się w każdej firmie.

  1. Adresy abuse@ i postmaster@ w każdej domenie. Bez nich narzędzia dużych dostawców nie mają dokąd wysłać potwierdzenia, a zgłoszenia nadużyć przepadają.
  2. Sprawdzenie z zewnątrz wpisu odwrotnego, SPF i DKIM. Panel serwera pokaże poprawną konfigurację także wtedy, gdy w DNS jest literówka. Liczy się tylko to, co widzi obcy serwer.
  3. DMARC z polityką „none” i adresem raportów, który istnieje. Po dwóch, trzech dniach zajrzyj do skrzynki i sprawdź, czy raporty rzeczywiście przychodzą.
  4. Trzydzieści dni zbierania. Krótszy okres nie złapie faktury wysyłanej raz w miesiącu ani kwartalnego mailingu.
  5. Rozpisanie raportów na źródła. Sam odsetek nie wystarczy, potrzebna jest lista: który adres IP, ile wiadomości, z jakim wynikiem i co to za system.
  6. Naprawa źródeł. Każdy system, który wysyła w imieniu domeny, dostaje podpis albo miejsce w SPF. Ten, który nie powinien wysyłać, przestaje.
  7. Test na prawdziwym mailu. Wyślij wiadomość z każdego naprawionego źródła na skrzynkę u dużego dostawcy i przeczytaj nagłówki.
  8. Zmiana polityki na „quarantine”, z kopią starego rekordu. Raporty czytaj dalej, bo po zmianie mówią więcej niż przed nią.

Punkt piąty zrobiłem u siebie połowicznie i do tego jeszcze wrócę.

Google w pomocy dla administratorów Workspace radzi przechodzić przez kwarantannę stopniowo i obejmować nową polityką najpierw część wiadomości. U nas rekord objął od razu całość. Przy 150 wiadomościach miesięcznie widocznych w raportach dzielenie ruchu na procenty dałoby próbkę kilkunastu maili, z której nic by nie wynikało. Firma wysyłająca tysiące wiadomości dziennie powinna z tego etapu skorzystać.

Zmiana rekordu trwała minutę. Poprzednią wersję zapisałem do pliku, bo przy poczcie chcę mieć drogę powrotu krótszą niż czas, w którym ktoś zdąży zadzwonić z pretensjami.

Sześć dni później: zaproszenia z kalendarza

W piątek wieczorem kolega z zespołu napisał, że zaproszenia na poniedziałkowe spotkanie nie dotarły do dwóch osób. Jedną z nich byłem ja. W dzienniku bramki stała odpowiedź, którą nasz serwer dał serwerom Google: „554 5.7.1 Rejected by SPF”.

Mechanizm jest prosty i przez to łatwy do przeoczenia. Kalendarz Google wysyła zaproszenie z własnych serwerów, ale jako nadawcę wpisuje adres organizatora. Organizator miał konto Google założone na adres w naszej domenie, choć sama poczta tej domeny stoi na naszym serwerze. Nasz SPF wymieniał tylko nasze serwery i kończył się twardym „-all”, czyli zaleceniem odrzucenia wszystkiego spoza listy. Bramka wykonała to zalecenie co do joty wobec poczty adresowanej do nas samych.

Tej odmowy nie spowodowała zmiana DMARC. Odrzucał SPF, który w tej postaci stał u nas wcześniej, i nie wiem, od jak dawna zaproszenia przepadały, bo zgłoszenie dostałem jedno. Wiem natomiast, co zmieniła kwarantanna. Do 19 września takie zaproszenie wysłane do klienta z pocztą w Gmailu miało szansę wylądować w skrzynce odbiorczej mimo niezaliczonego SPF. Od 19 września nasza własna polityka kazała je odkładać do spamu.

Poprawka polegała na dopisaniu do SPF serwerów Google, zgodnie z instrukcją konfiguracji SPF dla Workspace. Rekord sprawdziłem potem przez publiczny serwer DNS, a nie przez nasz własny. Ma to swoją cenę. Od tej chwili każdy serwer Google jest dla świata uprawnionym nadawcą poczty z naszej domeny i polegam na tym, że Google pilnuje, kto może użyć u niego naszego adresu. Druga cena jest techniczna: specyfikacja SPF (RFC 7208) pozwala na najwyżej dziesięć odwołań do DNS przy sprawdzaniu jednego rekordu i każdy taki dopisek zjada część tego limitu. Firma, która dopisze w ten sposób program do newsletterów, sklep, system faktur i CRM, dochodzi do granicy szybciej, niż się spodziewa, a przekroczenie oznacza błąd SPF dla całej poczty.

Czego nie było na mojej liście źródeł

Kalendarza nie miałem na liście systemów wysyłających pocztę, bo nikt w firmie nie myśli o nim jak o poczcie. Po tym piątku spisałem listę od nowa, tym razem pytając, co wysyła cokolwiek z naszym adresem w polu „Od”. Wyszło więcej pozycji, niż się spodziewałem: skrzynki zespołu, formularze stron, sklep, program do faktur, kalendarz, system powiadomień o awariach, urządzenie wielofunkcyjne skanujące na maila i asystent AI, który odpisuje z własnej skrzynki. Każda z tych pozycji ma dziś obok wpisaną drogę, którą jej poczta wychodzi w świat.

327 maili, których nikt nie czytał

W raportach była jeszcze jedna pozycja, która nie pasowała do reszty: 327 wiadomości w trzydzieści dni z adresu administratora na serwerze stron. Wychodziły z subdomeny naszej głównej domeny, bez podpisu DKIM i bez SPF. Subdomena dziedziczy politykę domeny nadrzędnej, o ile nie ustawi się dla niej osobnej, więc po przejściu na kwarantannę te wiadomości miały trafiać do spamu. Zapisałem przy nich „sprawdzić, dokąd idą” i poszedłem spać.

Odpowiedź przyszła jedenaście dni później, przy innym przeglądzie tego samego serwera. Były to komunikaty systemowe: wyniki zadań z harmonogramu, ostrzeżenia zapory, raporty skanera złośliwego kodu, najwięcej tuż po północy. Powinny zostawać na serwerze, w lokalnej skrzynce administratora. W konfiguracji programu pocztowego brakowało jednak nazwy samego serwera na liście adresów doręczanych lokalnie, więc każdy taki komunikat był traktowany jak mail do obcej domeny i wysyłany w świat. Po przełączeniu serwera stron na bramkę szły przez nią: 844 sztuki w jedenaście dni.

Poprawka to jedno słowo w jednej linii konfiguracji. Tej poczty nie musiałem ratować przed spamem, bo nigdy nie powinna była opuścić serwera. Bez raportów nie wiedziałbym, że wychodzi, bo program pocztowy przy każdej z tych wysyłek meldował powodzenie. To ta sama rodzina błędów co zadanie „zakończone sukcesem”, które niczego nie zrobiło, z tą różnicą, że tutaj zadanie robiło za dużo.

Czy „pass” znaczy, że mail jest prawdziwy?

Wracam do ośmiu wiadomości z początku. Przyszły w środę między 18:07 a 20:20, trzy dni przed zmianą naszej polityki, i uważam je za najważniejszą lekcję całego tego miesiąca, choć dotyczyły poczty przychodzącej.

Nadawcą było konto w domenie firmy z Indii korzystającej z Google Workspace. Ktoś je przejął i wysyłał z niego przez prawdziwe serwery Google. SPF dał „pass”, bo te serwery są na liście uprawnionych nadawców tamtej domeny. DKIM dał „pass”, bo Google podpisał wiadomości jej kluczem. DMARC tamtej domeny też by przeszedł, bo wszystko zgadzało się z polem „Od”. Gdyby ta firma miała politykę „reject” i raporty czytane co rano, nie zmieniłoby to niczego.

„Pass” dowodzi, że wiadomość wyszła z serwera uprawnionego dla danej domeny i że nikt jej po drodze nie zmienił. O tym, kto siedział przy klawiaturze, nie mówi nic. Wracając do laku i sygnetu: odcisk na kopercie potwierdza, z którego biura wyszła przesyłka, a nie to, że w biurze siedział tego dnia jego właściciel.

Sygnały były gdzie indziej i żaden z nich nie siedział w wynikach uwierzytelnienia:

  • nazwa wyświetlana udawała naszą firmę, choć adres pod nią był zupełnie obcy,
  • adres różnił się między wiadomościami losową końcówką dopisaną do tego samego imienia i nazwiska, co pozwala ominąć blokadę nałożoną na pojedynczy adres,
  • link prowadził przez adres śledzący popularnej platformy do mailingów, więc w treści nie było widać domeny docelowej,
  • temat zapowiadał dokument w usłudze, z której nie korzystamy w ten sposób.

Zanim zablokowałem tę domenę na bramce, sprawdziłem obie nasze główne skrzynki, odebrane i wysłane, pod kątem jakiejkolwiek korespondencji z nią. Wynik był zerowy, więc blokada nie odcinała żadnego kontrahenta. Listę blokad zapisałem przed zmianą do pliku. Samych wiadomości nie skasowałem.

Co to zmienia w zaufaniu do nadawców

Ten przypadek dotyka czegoś, co opisałem przy okazji białej listy, która miesiącami nie działała. Biała lista oparta na domenie i wyniku „pass” ufa każdemu kontu w tej domenie, także przejętemu. Im większy dostawca i im więcej ma użytkowników, tym słabsza taka gwarancja.

Druga rzecz dotyczy kierunku. DMARC naszej domeny chroni naszych odbiorców przed kimś, kto podszywa się pod nas. Nas samych przed cudzymi przejętymi kontami nie chroni. Te dwie sprawy mają wspólne skróty w nagłówkach i przez to łatwo je pomylić. W rozmowach z właścicielami firm słyszę czasem, że mają „ustawiony DMARC, więc phishing im nie grozi”, a DMARC nie obejmuje poczty, którą dostają z cudzych domen.

Podpis pożyczony formularzom

Naprawa serwera stron miała skutek, którego tamtej nocy nie przewidziałem. Powiadomienia z formularzy siedmiu domen bez własnego klucza wychodzą od tamtej pory z technicznym adresem w naszej domenie i z naszym podpisem. Formularze kontaktowe są ulubionym celem botów, które wpisują w nie reklamy pozycjonowania, katalogów firm i linki do podejrzanych stron. Każdy taki wpis zamieniał się w maila do właściciela strony, od tej pory podpisanego przez nas.

Po ośmiu dniach Gmail zaczął odraczać wiadomości z naszego technicznego adresu z komunikatem o podejrzanej treści. Do rana 30 września zebrało się 101 takich odroczeń, wszystkie do dwóch skrzynek na Gmailu, do których trafiały powiadomienia z formularzy. Publiczne czarne listy nie zawierały żadnego z naszych adresów IP. Gmail oceniał więc samą treść i to, kto się pod nią podpisał.

Poprawka przyszła 30 września: poczta wychodząca z serwera stron przechodzi od tego dnia tę samą ocenę treści co poczta przychodząca z internetu, a przy nagłym wzroście liczby wysyłek dostaję alarm. Progi ustawiłem na podstawie trzydziestu dni zwykłego ruchu, bo alarm, który krzyczy bez powodu, uczy ignorować alarmy. Właściwe rozwiązanie leży jednak w samych formularzach, które potrzebują zabezpieczenia przed botami. To praca na stronach klientów i każda taka zmiana wymaga osobnego uzgodnienia z właścicielem strony.

Koszt tej decyzji był konkretny. Przez jedenaście dni reputacja domeny, z której wysyłamy oferty i faktury, zależała od tego, co obcy automat wpisze w formularz na cudzej stronie. Podpisując cudzą pocztę, bierze się odpowiedzialność za jej treść, a ja o tym pomyślałem dopiero po komunikatach Gmaila.

Co z tego przy poczcie w Google albo Microsoft 365?

Większość firm, z którymi rozmawiam, nie ma własnego serwera pocztowego i mieć go nie powinna. Kolejność z listy powyżej zostaje jednak ta sama, zmienia się tylko to, kto wykonuje poszczególne kroki.

Dostawca poczty daje gotowy wpis SPF i klucz DKIM do wklejenia w DNS domeny. DMARC trzeba dodać samemu, bo to rekord domeny, a nie usługi pocztowej. Adres raportów może być zwykłą skrzynką albo aliasem. Przy kilkunastu raportach dziennie czytanie XML-a przestaje mieć sens i wtedy przydaje się program albo usługa, która zamienia je na tabelę.

Najtrudniejsza część nie jest techniczna. Trzeba spisać wszystko, co wysyła pocztę z twoją domeną w polu „Od”, a w małej firmie lista bywa dłuższa niż lista pracowników:

  • program do faktur wysyłający dokumenty „z twojego adresu”,
  • sklep internetowy i jego potwierdzenia zamówień,
  • narzędzie do newsletterów,
  • CRM albo system rezerwacji,
  • formularz kontaktowy na stronie,
  • kalendarz, jeśli konta założono na firmowe adresy,
  • drukarka ze skanowaniem na maila.

Przy narzędziach do mailingu dochodzi jeszcze jedno złudzenie, o którym pisałem przy kliknięciach robionych przez skanery poczty: statystyki platformy potrafią wyglądać dobrze także wtedy, gdy część wiadomości ląduje w spamie.

Do sprawdzenia stanu wyjściowego wystarczą bezpłatne narzędzia. CERT Polska prowadzi serwis bezpiecznapoczta.cert.pl, który ocenia konfigurację SPF i DMARC domeny oraz podpis DKIM wysłanej do niego wiadomości testowej. Google udostępnia Postmaster Tools, a Microsoft panel SNDS, od którego zaczęła się cała moja historia.

Czas pracy wygląda mniej więcej tak: publikacja rekordu z polityką „none” to kwadrans, potem miesiąc czekania, w którym nic nie trzeba robić. Praca zaczyna się przy rozpisaniu źródeł i ich naprawie. U nas zajęło to jedną długą noc i dwie poprawki w kolejnych dwóch tygodniach, przy czym mieliśmy własną bramkę i dostęp do większości rekordów DNS. Firma, która musi prosić o zmiany trzech różnych dostawców, powinna liczyć się z tygodniami korespondencji. W tym czasie polityka zostaje na „none”, a raporty przychodzą dalej.

Najczęstsze pytania

Co to jest DMARC i czy mała firma go potrzebuje?

DMARC to rekord w DNS domeny, który mówi serwerom odbiorców, co zrobić z wiadomością podającą się za twoją, jeśli nie przechodzi ani SPF, ani DKIM w zgodzie z adresem w polu „Od”. Mała firma potrzebuje go z dwóch powodów: bez niego każdy może wysłać fałszywą fakturę z jej adresem, a duzi dostawcy poczty coraz gorzej traktują domeny bez uwierzytelnienia. Gmail od 1 lutego 2024 roku wymaga SPF albo DKIM od wszystkich nadawców.

Ile czekać z przejściem z p=none na p=quarantine?

Co najmniej trzydzieści dni od chwili, w której raporty zaczęły naprawdę przychodzić. Krótszy okres pominie systemy wysyłające raz w miesiącu, na przykład faktury abonamentowe. Sam upływ czasu nie wystarczy: przed zmianą każde źródło z wynikiem negatywnym powinno być nazwane i naprawione albo świadomie wyłączone.

Czy DMARC z polityką quarantine może wysłać do spamu moje własne maile?

Tak, jeśli wysyła je system, którego nie ma w SPF i który nie podpisuje wiadomości kluczem twojej domeny. Najczęściej są to formularze na stronie, sklep, program do faktur, narzędzie do newsletterów i kalendarz. Dlatego kwarantannę włącza się po przeczytaniu raportów, a nie zaraz po dodaniu rekordu.

Czy mail z wynikiem SPF pass i DKIM pass jest bezpieczny?

Nie musi być. Oba wyniki potwierdzają, że wiadomość wyszła z serwera uprawnionego dla danej domeny i nie została zmieniona po drodze. Jeśli ktoś przejął konto w tej domenie, jego phishing ma komplet poprawnych wyników. Trzeba patrzeć na nazwę nadawcy, adres, link i to, czy w ogóle spodziewasz się takiej wiadomości.

Dlaczego zaproszenia z Kalendarza Google nie dochodzą do części osób?

Jedną z przyczyn jest SPF domeny organizatora. Gdy konto Google jest założone na adres w firmowej domenie, a poczta tej domeny stoi u innego dostawcy, zaproszenie wychodzi z serwerów Google z adresem w tej domenie. Jeśli SPF nie wymienia Google, serwery odbiorców mogą takie zaproszenie odrzucić albo odłożyć do spamu.

Źródła

Słownik pojęć

  • SPF - rekord w DNS z listą serwerów, którym wolno wysyłać pocztę z technicznym adresem zwrotnym w danej domenie.
  • DKIM - podpis kryptograficzny dodawany do wiadomości przez serwer nadawcy; odbiorca sprawdza go kluczem opublikowanym w DNS domeny.
  • DMARC - rekord w DNS, który łączy SPF i DKIM z adresem w polu „Od”, podaje politykę dla wiadomości niezaliczonych i adres raportów.
  • Polityka none, quarantine, reject - trzy poziomy DMARC: tylko raportuj, odkładaj do spamu, odrzucaj.
  • Zgodność domen - warunek DMARC: domena, która przeszła SPF albo podpisała wiadomość, musi pasować do domeny w polu „Od”.
  • Adres zwrotny (koperta) - techniczny adres nadawcy używany między serwerami, niewidoczny w zwykłym widoku wiadomości; na niego wracają odbicia.
  • Raport zbiorczy DMARC - plik XML wysyłany zwykle raz na dobę przez odbiorcę poczty, z liczbą wiadomości i wynikami kontroli dla każdego adresu źródłowego.
  • Wpis odwrotny (PTR) - rekord DNS przypisujący adresowi IP nazwę serwera; jego brak obniża wiarygodność nadawcy.
  • Bramka pocztowa - serwer stojący przed właściwym serwerem poczty, który filtruje wiadomości przychodzące i podpisuje wychodzące.
  • Odroczenie - tymczasowa odmowa przyjęcia wiadomości; serwer nadawcy ponawia próbę później.

Dwa procent bez opisu

W notatce z nocy, w której zmieniałem politykę, mam zapisane „150 maili, 98% pass” i decyzję. Skąd wyszły pozostałe 2%, czyli mniej więcej trzy wiadomości, tam nie zapisałem. Sześć dni później nasz serwer odrzucił zaproszenia z kalendarza i do dziś nie potrafię powiedzieć, czy to one stały za tymi trzema wierszami. Od tamtej pory przed każdą zmianą polityki wypisuję wszystkie wiersze z wynikiem negatywnym razem ze źródłem, także wtedy, gdy są tylko trzy.

✓ Sprawdzone na
własnej firmie
cybulski.ai JC
You've successfully subscribed to cybulski.ai
Great! Next, complete checkout for full access to cybulski.ai
Welcome back! You've successfully signed in.
Unable to sign you in. Please try again.
Success! Your account is fully activated, you now have access to all content.
Error! Stripe checkout failed.
Success! Your billing info is updated.
Error! Billing info update failed.