Faktura na 349 zł za zamówienie opłacone kwotą 299,19 zł

Klient naszego sklepu ze sprzętem sportowym zapłacił za zamówienie 299,19 zł. Automat, który od października miał sam wystawiać faktury, przygotował dla tego zamówienia dokument na 349,00 zł. Tych 49,81 zł różnicy nie zrobiła zła stawka VAT ani literówka w cenie. Automat policzył fakturę z cen katalogowych, pominął kupon na 20% i nie doliczył dostawy. W małym sklepie internetowym, którego program księgowy wysyła każdą fakturę do KSeF w kilka sekund po wystawieniu, taki dokument kończy się korektą, mailem z przeprosinami i dodatkową pracą dla księgowej.

Ta faktura nie wyszła, bo automat pracował wtedy w trybie podglądu: liczył, zapisywał, co by zrobił, i niczego nie wysyłał. Błąd zobaczyłem w jednym wierszu zestawienia, w którym kwota do wystawienia stała obok kwoty zapłaconej. Od tamtego dnia żadna faktura w tym sklepie nie powstaje, jeśli te dwie liczby różnią się choćby o grosz.

Spis treści

49,81 zł, którego nie tłumaczyła żadna stawka

Przez pierwsze tygodnie działania sklepu faktury wystawialiśmy z panelu jednym przyciskiem, zamówienie po zamówieniu. Pod koniec września biuro rachunkowe potwierdziło, że każde zamówienie ze sklepu ma dostać fakturę VAT, bo przy sprzedaży w tym kanale paragon nie wchodzi w grę. Tło tej decyzji znasz, jeśli czytałeś tekst o tym, kiedy sklep internetowy może działać bez kasy fiskalnej. Skoro faktura ma powstać przy każdym zamówieniu, klikanie przycisku przestało mieć sens. 29 września zdecydowałem, że faktury mają się wystawiać same, przy zmianie statusu zamówienia.

Plan był krótki: jeden dzień roboczy w trybie podglądu, drugiego dnia włączenie. Tryb podglądu oznacza, że automat robi wszystko poza ostatnim krokiem. Wybiera zamówienia, które kwalifikują się do faktury, składa pozycje, liczy sumy i zapisuje wynik w tabeli. Do programu księgowego nie wysyła niczego.

Przebieg na sucho na prawdziwych zamówieniach dał listę wierszy, a w jednym z nich stało 349,00 zł do wystawienia i 299,19 zł zapłacone.

Rozpisałem tę różnicę na składniki. Towar w zamówieniu kosztował według cennika 349 zł. Klient użył kuponu na 20%, więc za towar zapłacił 279,20 zł. Do tego doszła dostawa za 19,99 zł i razem wyszło 299,19 zł, czyli dokładnie tyle, ile pobrał operator płatności. Automat pomylił się więc dwa razy i w dwie różne strony. Brak rabatu zawyżał fakturę o 69,80 zł, a brak dostawy zaniżał ją o 19,99 zł. Na dokumencie zostałoby 49,81 zł nadwyżki.

Bardziej niż sama kwota zaniepokoiło mnie to, że dwa błędy częściowo się zniosły. Gdyby kupon był wart mniej więcej tyle co dostawa, suma faktury prawie zgodziłaby się z wpłatą, a każda pozycja na dokumencie byłaby błędna. Wrócę do tego niżej, bo miesiąc później trafiłem na przypadek, w którym suma zgadzała się co do grosza, a faktura i tak była zła.

Skąd automat wziął 349 zł?

Sklep i panel, z którego prowadzimy sprzedaż, to dwa osobne systemy. Kiedy klient opłaci zamówienie, sklep wysyła do panelu wiadomość z kompletem danych: kto kupił, co kupił i ile zapłacił. Automat faktur czyta tę wiadomość i na jej podstawie składa dokument. Podział pracy między nimi wynika z zasady jednego źródła prawdy o produkcie, której trzymamy się od początku: panel wie wszystko o towarze i stanach, sklep sprzedaje i przyjmuje płatności.

Kupon siedział w podsumowaniu

Wiadomość ze sklepu ma dwie części. Pierwsza to lista pozycji: nazwa, ilość, wartość linii. Druga to podsumowanie całego zamówienia: suma towaru, rabat, dostawa, kwota zapłacona. Mój kod brał pozycje, bo faktura składa się z pozycji, i sumował ich wartości.

Wartość linii w tej wiadomości zawsze była ceną katalogową. Cały rabat z kuponu sklep zapisywał w jednym polu podsumowania, razem z kodem kuponu, i nie rozbijał go na produkty. Zapytałem o to zespół, który rozwija stronę sklepu. Odpowiedź była jednoznaczna: tak jest z założenia, wartość linii to cena z cennika, rabat żyje wyłącznie w podsumowaniu, a zmiana tego oznaczałaby zmianę uzgodnionego formatu wymiany danych między systemami.

Nie było w tym błędu po stronie sklepu. Format był opisany, pole z rabatem istniało i miało poprawną wartość. To ja, pisząc kod faktury, założyłem, że suma pozycji jest tym, co klient zapłacił za towar. Dopóki nikt nie zestawił faktury z wpłatą, nic tego założenia nie podważało.

Dostawa nie była pozycją

Z dostawą było podobnie. Koszt wysyłki sklep podawał w podsumowaniu, obok metody dostawy, bo dla sklepu dostawa nie jest produktem z kartoteki. Faktura budowana z samych pozycji towarowych po prostu jej nie zawierała.

Oba braki miały ten sam korzeń. Kod patrzył na jedną część wiadomości i traktował ją jak całość, a kwota, którą operator płatności ściągnął z konta klienta, wynikała z drugiej części, której kod nie czytał.

Człowiek przy biurku zobaczyłby tę samą kwotę

Naturalna myśl w takiej chwili: przecież ktoś by to zauważył. Sprawdziłem, na czym ta osoba miałaby się oprzeć, i wynik mnie nie uspokoił.

Po pierwsze, ręczny przycisk „wystaw fakturę” w karcie zamówienia korzystał z tego samego kodu co automat. To była świadoma decyzja, żeby faktura z przycisku i faktura z automatu nie mogły się różnić. Skutek uboczny był taki, że błąd siedział w obu miejscach naraz. Osoba klikająca przycisk przy zamówieniu z kuponem dostałaby ten sam dokument na 349 zł.

Po drugie, karta zamówienia w panelu też nie pokazywała rabatu. Panel przy przyjmowaniu zamówienia w ogóle nie zapisywał pola z kuponem, więc na ekranie widać było pozycje w cenach katalogowych. Naprawiliśmy to dopiero 21 października i wtedy okazało się, że zamówień z rabatem zebrały się do tego czasu cztery. Ktoś, kto chciałby sumiennie sprawdzić fakturę, porównałby ją z kartą zamówienia i zobaczyłby zgodność, bo obie liczby pochodziły z tego samego, niepełnego odczytu.

Po trzecie, nie byłoby czasu na refleksję. Program księgowy, którego używamy, sam przekazuje wystawioną fakturę do Krajowego Systemu e-Faktur. Numer KSeF wraca po kilku sekundach, a potwierdzenie przyjęcia po mniej więcej dziesięciu minutach. Obowiązek wystawiania faktur w KSeF obejmuje największe firmy od 1 lutego 2026 r., a pozostałych przedsiębiorców od 1 kwietnia 2026 r., co Ministerstwo Finansów opisuje na stronie systemu. Faktury przyjętej przez KSeF nie da się usunąć ani podmienić. Można ją tylko skorygować kolejnym dokumentem, o czym przekonałem się we wrześniu, gdy testowa faktura trafiła do KSeF na stałe.

Policzmy, ile kosztowałaby ta jedna faktura, gdyby wyszła. Klient dostaje mailem dokument na kwotę o 49,81 zł wyższą niż obciążenie karty. Pisze do sklepu. Ktoś z zespołu szuka przyczyny, potem wystawia korektę, która też idzie do KSeF i też musi dotrzeć do klienta. Księgowa dostaje dwa dokumenty zamiast jednego. Przy jednym zamówieniu to może godzina pracy trzech osób. Automat nie wystawiłby jednak jednej takiej faktury, bo każde kolejne zamówienie z kuponem przeszłoby tą samą ścieżką, a w pełnym trybie pierwszą osobą, która by to zauważyła, byłby klient.

Rabat rozłożony na pozycje

Poprawka musiała zrobić coś, czego wiadomość ze sklepu nie robiła: przypisać rabat do konkretnych linii faktury.

Najprostsza metoda to rozkład proporcjonalny. Biorę rabat z podsumowania, liczę, jaką część wartości katalogowej towaru stanowi kwota po rabacie, i mnożę przez ten udział cenę brutto każdej pozycji. Przy kuponie procentowym na cały koszyk udział jest po prostu taki sam dla wszystkich linii. Dla innego zamówienia z tym samym kuponem wyglądało to tak:

  • pozycja za 173,00 zł po rabacie: 138,40 zł
  • pozycja za 86,00 zł po rabacie: 68,80 zł
  • druga pozycja za 86,00 zł po rabacie: 68,80 zł

Razem 276,00 zł zamiast 345,00 zł. Porównałem ten wynik z tym, co system sklepu wyliczył u siebie wewnętrznie dla tych samych pozycji, i kwoty zgadzały się co do grosza. Sam mechanizm kuponów po stronie sklepu to standardowa funkcja WooCommerce, opisana w dokumentacji zarządzania kuponami.

Dlaczego rabat w cenie pozycji, a nie osobna linia z minusem na końcu faktury? Ustawa o VAT dopuszcza obie drogi. Art. 106e ust. 1 pkt 10 wymaga, żeby faktura zawierała kwoty opustów i obniżek cen, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto. Wybrałem uwzględnienie w cenie, bo wtedy każda linia mówi prawdę o tym, ile kosztował dany produkt, a przy zwrocie jednej rzeczy wiadomo, jaką kwotę korygować.

Jest też powód podatkowy, dla którego faktura z cen katalogowych byłaby po prostu błędna. Według art. 29a ust. 1 tej samej ustawy podstawą opodatkowania jest zapłata, którą sprzedawca otrzymał lub ma otrzymać, a ust. 7 pkt 2 wyłącza z niej opusty i obniżki cen udzielone w momencie sprzedaży. Faktura na pełne 349 zł za towar wykazywałaby sprzedaż wyższą o 69,80 zł brutto od rzeczywistej. Przy stawce 23% to około 13 zł VAT naliczone od pieniędzy, których sklep nigdy nie dostał. Tekst ustawy z aktualnymi zmianami jest w Internetowym Systemie Aktów Prawnych, stan na 14.11.2026.

Jeden grosz, który musi gdzieś trafić

Rozkład proporcjonalny ma wadę, którą zna każdy, kto dzielił rachunek w restauracji na trzy osoby. Po zaokrągleniu części do pełnych groszy ich suma nie zawsze daje całość.

Przykład wymyślony, żeby było widać mechanizm. Trzy różne produkty po 24,99 zł, kupon na 20%. Klient płaci 80% z 74,97 zł, czyli 59,976 zł, a operator płatności zaokrągla to do 59,98 zł. Każda pozycja po rabacie to 19,992 zł, po zaokrągleniu 19,99 zł. Trzy razy 19,99 zł daje 59,97 zł i grosz znika. Zaokrąglać trzeba, bo art. 106e ust. 11 ustawy o VAT każe wykazywać kwoty na fakturze w pełnych groszach.

Ten problem ma w matematyce swoją nazwę i klasyczne rozwiązanie znane z dzielenia mandatów w wyborach: metodę największych reszt. Najpierw każdy dostaje część zaokrągloną w dół, a to, co zostało, rozdaje się po jednostce tym, którym do pełnej jednostki brakowało najmniej. W fakturze jednostką jest grosz.

U nas doszedł warunek, którego w wyborach nie ma. Brakujący grosz trafia do pozycji, która ma ilość 1. Powód jest arytmetyczny. Wartość linii na fakturze to cena jednostkowa razy ilość. Jeśli dopiszę grosz do linii z trzema sztukami, cena jednostkowa musiałaby wzrosnąć o jedną trzecią grosza, a takiej ceny nie da się zapisać. Linia z jedną sztuką przyjmie grosz bez kłopotu, bo jej wartość i cena jednostkowa to ta sama liczba.

A jeśli rozkład z jakiegoś powodu się nie domknie? Wtedy suma faktury nie zgodzi się z wpłatą i zadziała mechanizm, dla którego w ogóle piszę ten tekst.

Dostawa jako osobna linia

Drugi brak naprawiłem prościej. Faktura dostaje dodatkową pozycję o nazwie złożonej ze słowa „Dostawa” i metody wybranej przez klienta, na przykład „Dostawa - kurier”, w ilości 1 i w kwocie z podsumowania zamówienia.

Przepisy nie narzucają, żeby dostawa była osobną linią. Art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT mówi tylko, że podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe pobierane od nabywcy, w tym transport. Można więc doliczyć wysyłkę do ceny towaru albo pokazać ją osobno. Wybrałem osobną pozycję z trzech powodów. Klient firmowy widzi, za co zapłacił, i jego księgowość nie zadaje pytań. Kupon z tamtego zamówienia obniżał cenę towaru, a dostawy nie, więc trzymanie ich w osobnych liniach upraszcza rozkład rabatu. A linia dostawy ma zawsze ilość 1, co przydaje się przy groszu z poprzedniej sekcji.

Uwaga dla sklepów, które sprzedają towary w różnych stawkach VAT. Na naszych fakturach towar i dostawa idą w tej samej stawce. Przy koszyku z mieszanymi stawkami sposób opodatkowania dostawy przestaje być oczywisty i to pytanie trzeba zadać księgowej, zanim automat wystawi pierwszą fakturę.

Bezpiecznik: suma faktury kontra kwota zapłacona

Obie poprawki naprawiały znane przyczyny. Nie dawały odpowiedzi na pytanie, co się stanie, gdy sklep zacznie przysyłać coś, czego dziś nie przewiduję: drugi kupon, kartę podarunkową, dopłatę za pobranie, nowy rodzaj rabatu. Kod znów złoży fakturę z tego, co rozumie, i pominie resztę.

Dlatego na samym końcu, tuż przed wysłaniem dokumentu do programu księgowego, doszło jedno porównanie. Suma brutto wszystkich pozycji przygotowanej faktury musi być równa kwocie zapłaconej, zapisanej w zamówieniu. Jeśli nie jest, faktura nie powstaje. Funkcja zwraca kod 409, który w protokole HTTP oznacza konflikt żądania z bieżącym stanem zasobu, razem z obiema kwotami, żeby od razu było widać skalę rozjazdu.

Kto robił zakupy przy kasie samoobsługowej, zna to od strony klienta. Skaner odczytuje kod kreskowy i wie, co powinno leżeć w strefie pakowania. Waga pod torbą mierzy, co tam naprawdę leży. Dopóki oba odczyty się zgadzają, kasa pracuje. Kiedy się rozjadą, staje i woła obsługę, i nie próbuje sama zgadywać, który z nich ma rację. Kwota zapłacona pełni u nas rolę wagi, bo pochodzi z innego pomiaru niż lista pozycji.

Trzy decyzje przy tym bezpieczniku nie były oczywiste.

Pierwsza to brak tolerancji. Kusiło, żeby dopuścić różnicę jednego grosza „na zaokrąglenia”. Zrezygnowałem, bo tolerancja ukrywa dokładnie ten rodzaj błędu, który opisałem przy groszu, a faktury różniące się o grosz od wpłaty wracają potem przy uzgadnianiu sald. Zaokrąglenia ma rozwiązać rozkład. Bezpiecznik ma sprawdzić, czy mu się udało.

Druga to twarde zatrzymanie zamiast ostrzeżenia. Ostrzeżenie ma sens, kiedy ktoś je czyta. Automat uruchamia się co minutę i nikt przy nim nie siedzi. Faktura, która nie powstała, jest widoczna jako zamówienie bez dokumentu i da się ją wystawić godzinę później. Faktury wystawionej na złą kwotę nie da się już wycofać z KSeF.

Trzecia to zasięg. Bezpiecznik siedzi we wspólnym kodzie, więc obowiązuje automat, przycisk w karcie zamówienia i dodany później przycisk zbiorczy na liście zamówień. Człowiek nie może go ominąć kliknięciem. Jeśli suma się nie zgadza, trzeba najpierw ustalić dlaczego.

Do tego doszedł alarm. Gdy automat trafia na błąd, dostaję wiadomość. Zanim uznałem to za gotowe, podłożyłem sztuczny rekord z błędem i odczytałem alarm we własnej skrzynce. Bezpiecznik, o którego zadziałaniu nikt się nie dowiaduje, zamieniłby błędną fakturę na brak faktury, a to dla klienta czekającego na dokument marna poprawa.

Co moja poprawka nadal liczyła źle?

Przez trzy tygodnie uważałem temat rabatów za zamknięty. Podgląd na zamówieniach z kuponami pokazywał sumy zgodne z wpłatami, bezpiecznik milczał.

Pod koniec października zespół sklepu zapowiedział zmianę formatu: sklep zacznie przysyłać rabat rozpisany na pozycje. Przygotowując się do niej, napisałem test z przypadkiem, którego wcześniej nie rozważyłem. Kupon, który działa tylko na jeden produkt z koszyka.

W teście był kij za 650 zł i torba za 474 zł oraz kupon -20% wyłącznie na kij. Prawdziwy rozkład jest oczywisty: kij 520 zł, torba bez zmian 474 zł, razem 994 zł. Mój rozkład proporcjonalny rozsmarował 130 zł rabatu na obie pozycje i dał kij za 574,82 zł oraz torbę za 419,18 zł. Suma: 994,00 zł, czyli dokładnie tyle, ile wpłacił klient.

Bezpiecznik kwotowy przepuściłby tę fakturę bez mrugnięcia, bo sprawdza sumę, a suma była poprawna. Błąd siedział w podziale. Póki klient niczego nie zwraca, różnica jest kosmetyczna, bo przy jednej stawce VAT podatek wychodzi ten sam. Problem pojawia się przy zwrocie części zamówienia. Klient odsyła torbę, za którą zapłacił 474 zł, a faktura twierdzi, że kosztowała 419,18 zł. Korekta wystawiona według faktury oddałaby mu o 54,82 zł za mało.

Rozwiązanie przyszło z właściwej strony, czyli od systemu, który wie, jak naprawdę policzył rabat. Nowy format niesie przy każdej pozycji kwotę rabatu i wartość po rabacie, a do tego informację, skąd ten podział pochodzi: zapisany w chwili zakupu, przeliczony ponownie z zachowanych danych albo oszacowany. Automat postępuje zależnie od tej informacji:

  1. Podział zapisany przy zakupie albo przeliczony: faktura bierze kwoty pozycji wprost ze sklepu, pod warunkiem że każda linia da się dopasować po kodzie EAN i ilości.
  2. Podział oszacowany: zamówienie dostaje znacznik „wymaga sprawdzenia” i czeka na człowieka, także wtedy, gdy automat pracuje w pełnym trybie.
  3. Brak danych o podziale albo pozycje, których nie da się dopasować: zostaje stary rozkład proporcjonalny.

Na końcu każdej z tych ścieżek stoi ten sam bezpiecznik sumy. W teście wszystkie trzy warianty dały 994,00 zł, a różniły się tym, ile z tej kwoty przypadło na kij.

Z tej historii zostało mi rozróżnienie, które stosuję teraz przy każdej kontroli w automatach. Zgodność sumy jest warunkiem koniecznym poprawnej faktury i niczym więcej. Wyłapuje brakujące i nadmiarowe pieniądze. Nie wyłapuje pieniędzy przypisanych do złej linii.

Październik w trybie podglądu

Miał być jeden dzień podglądu. 29 października, miesiąc po decyzji, automat wciąż pracował w podglądzie: miał w tabeli 16 zamówień z przygotowanymi fakturami i ani jednej wystawionej samodzielnie.

Część tego opóźnienia była potrzebna. 7 października biuro rachunkowe odpowiedziało na pytania, które zadaliśmy przy okazji automatu, i dwie odpowiedzi zmieniały kod. Faktura ma powstawać przy wysyłce, więc ustawienie „po opłaceniu”, które zostawiłem w kodzie jako opcję, trzeba było zablokować. Data sprzedaży na fakturze to dzień wydania towaru, a mój kod wpisywał dzień złożenia zamówienia. Dla jednego z zamówień w podglądzie różnica wynosiła trzy dni: złożone 2 października, nadane 5 października. Gdybym włączył automat po jednym dniu, jak planowałem, każda faktura miałaby datę sprzedaży wcześniejszą niż faktyczne wydanie towaru, a bezpiecznik kwotowy nie miałby tu nic do powiedzenia, bo kwoty były dobre.

Reszta opóźnienia to mój koszt. Po odpowiedzi księgowych odłożyłem temat „na poniedziałek” i przez trzy tygodnie do niego nie wróciłem, bo wygrywały pilniejsze sprawy. W tym czasie zamówienia były realizowane, a faktury do nich leżały w podglądzie. Szesnaście zamówień czekało na dokument, najstarsze prawie miesiąc. Ostrożność automatu była w porządku. Zawiodłem ja, bo nie wyznaczyłem terminu własnej decyzji.

30 października poprosiłem o rozwiązanie pośrednie: przycisk na liście zamówień, którym zaznacza się kilka pozycji i wystawia faktury po kolei. Idą przez ten sam kod co automat, z tym samym rozkładem rabatu, tą samą linią dostawy i tym samym porównaniem sumy z wpłatą. Osoba, która prowadzi u nas dokumenty sklepu, wystawiła tak 17 faktur w 25 minut.

Tego samego popołudnia zepsuło się coś innego. Faktury dostały numery KSeF, ale plik PDF nie trafiał do sklepu, który wysyła go klientowi. Po dwóch godzinach odezwał się alarm o fakturze czekającej zbyt długo. Przyczyną był nasz błąd w kolejce wysyłek, niezwiązany z kwotami, i test na kopii bazy go nie złapał. Po poprawce wszystkie 17 plików doszło. Wspominam o tym, żeby nikt nie wyszedł z tego tekstu z przekonaniem, że jeden bezpiecznik załatwia sprawę. Ten od kwoty pilnuje kwoty, a doręczenia pilnuje osobna kontrola.

Faktury wystawione przyciskiem liczą się do progu, który postawiłem przed pełnym trybem: pierwsze dziesięć zatwierdza człowiek. Dziś wiem, że miesiąc podglądu zamiast jednego dnia kosztował klientów czekanie, ale uchronił nas przed serią faktur ze złą datą sprzedaży i przed fakturami z rabatem przypisanym do nie tej pozycji. O tym, dlaczego przy dokumentach, których nie da się cofnąć, zostawiam człowiekowi ostatnie kliknięcie, pisałem w czerwcu w tekście o fakturach, które wystawiają się same.

Dwie liczby z dwóch różnych źródeł

Sam pomysł, żeby przed wysłaniem faktury porównać ją z wpłatą, jest banalny. Mniej banalne okazało się to, z czym porównywać.

Faktura na 349 zł zgadzała się z kartą zamówienia w panelu, bo obie liczby powstały z tej samej listy pozycji. Kontrola, która porównuje wynik z danymi, z których go wyliczono, potwierdzi każdy błąd popełniony po drodze. Kwota zapłacona była warta więcej, bo przyszła inną drogą: policzył ją koszyk sklepu w chwili zakupu, a potwierdził operator płatności, pobierając pieniądze. Żaden z tych kroków nie przechodził przez mój kod.

Tej samej pary szukam teraz w innych automatach. W magazynie stan produktu porównujemy z sumą partii, z których ten stan powinien się składać. Stan zmienia sprzedaż, partie zmienia przyjęcie dostawy, więc gdy liczby się rozjadą, wiadomo, że któryś ruch poszedł bokiem. Kontrola uruchamia się co kilka godzin i jesienią wskazała dwa produkty sprzedane w większej liczbie, niż przyjęliśmy. W innych procesach taką parę też da się znaleźć. Przy mailingu liczbę wiadomości wysłanych według programu można zestawić z liczbą przyjętych według serwera pocztowego, a przy wypłatach sumę przelewów z banku z sumą z listy płac.

W każdym z tych przypadków druga liczba już gdzieś istnieje i nikt jej nie musi wymyślać. Trzeba ją tylko przynieść w miejsce, w którym automat podejmuje decyzję nie do cofnięcia, i kazać mu się zatrzymać, kiedy liczby się nie zgadzają.

Rozkład rabatu, linia dostawy i reguła grosza powstały tego samego dnia, w którym wyszedł błąd. Porównanie dwóch kwot to kilka linijek kodu. Gdybym miał z całej tej roboty zostawić jedną rzecz, zostawiłbym te kilka linijek, bo rozkład rabatu już raz okazał się niepełny, a porównanie sumy z wpłatą zatrzyma także ten błąd w kwocie, którego jeszcze nie znam.

Najczęstsze pytania

Jak wystawić fakturę za zamówienie z kuponem rabatowym?

Faktura ma pokazywać kwotę, którą klient rzeczywiście zapłacił. Rabat można uwzględnić w cenie jednostkowej każdej pozycji albo wykazać osobno jako kwotę opustu, bo art. 106e ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT dopuszcza obie formy. Wystawienie faktury z cen katalogowych, bez rabatu, zawyża sprzedaż i podatek.

Czy koszt dostawy musi być osobną pozycją na fakturze?

Przepisy tego nie wymagają. Koszt transportu pobierany od klienta wchodzi do podstawy opodatkowania i może być doliczony do ceny towaru albo pokazany osobno. Osobna pozycja jest czytelniejsza dla klienta firmowego i ułatwia rozliczenie rabatu, który zwykle dotyczy towaru, a nie wysyłki. Przy towarach w różnych stawkach VAT sposób ujęcia dostawy warto ustalić z księgową.

Jak rozdzielić rabat na pozycje, żeby suma zgadzała się co do grosza?

Najpierw policz każdą pozycję po rabacie i zaokrąglij do pełnych groszy. Potem porównaj sumę z kwotą zapłaconą i brakujące albo nadmiarowe grosze dopisz po jednym do wybranych pozycji, najlepiej takich, które mają ilość 1. To odmiana metody największych reszt. Jeśli sklep podaje rabat przypisany do pozycji, użyj jego kwot zamiast liczyć własny podział.

Co zrobić, gdy faktura w KSeF ma złą kwotę?

Faktury przyjętej przez KSeF nie da się usunąć ani edytować. Błąd w kwocie poprawia się fakturą korygującą, która też trafia do systemu i do klienta. Dlatego kontrolę kwoty opłaca się robić przed wystawieniem dokumentu.

Czy tryb podglądu wystarczy do przetestowania automatu faktur?

Podgląd na prawdziwych zamówieniach wyłapuje błędy w wyborze zamówień, kwotach i datach, czyli w logice po twojej stronie. Nie sprawdza, jak zachowa się program księgowy i KSeF przy prawdziwym zapisie. Dlatego po podglądzie pierwsze faktury powinien zatwierdzać człowiek.

Źródła

Słownik pojęć

  • Tryb podglądu - sposób pracy automatu, w którym wykonuje on wszystkie obliczenia i zapisuje, co by zrobił, ale niczego nie wysyła na zewnątrz.
  • Kupon rabatowy - kod wpisywany w koszyku, który obniża cenę całego zamówienia albo wybranych produktów, procentowo lub o stałą kwotę.
  • Rozkład proporcjonalny - podział rabatu na pozycje według ich udziału w wartości koszyka; poprawny przy kuponie na całe zamówienie, błędny przy kuponie na jeden produkt.
  • Metoda największych reszt - sposób rozdzielenia całości na części zaokrąglone do pełnych jednostek tak, żeby suma części dała całość.
  • KSeF - Krajowy System e-Faktur; faktury przyjętej przez system nie da się usunąć, można ją tylko skorygować.
  • Faktura korygująca - dokument, który poprawia wcześniejszą fakturę; nie zastępuje jej, tylko zmienia jej dane.
  • Kod 409 - odpowiedź serwera oznaczająca, że żądania nie da się wykonać, bo jest sprzeczne z aktualnym stanem danych.
  • Podstawa opodatkowania - kwota, od której liczy się VAT; obejmuje to, co sprzedawca faktycznie dostał od klienta, razem z kosztem dostawy.

Trzy zamówienia z kuponem i potwierdzenie wpłaty

Sprawdzenie, czy ten sam błąd siedzi w twoim sklepie, zajmuje kwadrans. Znajdź trzy ostatnie zamówienia, w których klient użył kodu rabatowego, najlepiej jedno z kuponem na pojedynczy produkt. Przy każdym połóż obok siebie fakturę i potwierdzenie wpłaty od operatora płatności, a nie kartę zamówienia z własnego systemu. Porównaj sumę, a potem przejdź po pozycjach i zobacz, czy rabat stoi przy tym produkcie, którego dotyczył, i czy dostawa w ogóle jest na dokumencie. Gdy wynik pokaże rozjazd, a faktury w twojej firmie wystawia program bez udziału człowieka, masz konkretny temat na rozmowę o jednym procesie: adres to [email protected], a zasady, na jakich prowadzę takie projekty, są na stronie współpracy.

✓ Sprawdzone na
własnej firmie
cybulski.ai JC
You've successfully subscribed to cybulski.ai
Great! Next, complete checkout for full access to cybulski.ai
Welcome back! You've successfully signed in.
Unable to sign you in. Please try again.
Success! Your account is fully activated, you now have access to all content.
Error! Stripe checkout failed.
Success! Your billing info is updated.
Error! Billing info update failed.