Konto, które miałem założyć osobie zamykającej u nas miesiąc w magazynie, już istniało. Ktoś, najpewniej ja, utworzył je cztery tygodnie wcześniej, nadał mu prawa administratora i od tamtej pory nikt się na nie nie zalogował. Z tego konta dało się zmienić cenę każdego produktu w sklepie, poprawić stan magazynu, wystawić fakturę i założyć kolejnego administratora. W małej firmie takie konto nikogo nie niepokoi, bo przecież należy do „naszej osoby z biura”. Gdyby jednak zaczął z niego korzystać ktoś inny, nikt by tego nie zauważył, bo nikt na nie nie patrzył.
Zanim zmieniłem rolę tego jednego konta, policzyłem wszystkie. W panelu, z którego prowadzimy nasz sklep ze sprzętem sportowym - produkty, stany, dostawy, zamówienia i faktury - było dziesięć kont, w tym osiem z pełnymi prawami administratora. Zapisy operacji pokazały 760 akcji przy jednym z nich, 166 przy drugim, dwie przy trzecim i zero przy pięciu kolejnych. Pełne prawa miało osiem osób, a pracowały w panelu na co dzień dwie.
Spis treści
- Skąd w małym sklepie ośmiu administratorów
- 760, 166, 2 i pięć zer
- Propozycja: z ośmiu na dwa
- Dlaczego zwykły użytkownik i tak widział marże?
- Rola „magazyn”
- 75 ścieżek, jeden przeciek i drugi przebieg
- Zablokować zamiast skasować
- Ile kosztowało przycięcie ról
- Lista kont i dziennik obok siebie
- Najczęstsze pytania
- Źródła
- Słownik pojęć
Skąd w małym sklepie ośmiu administratorów
Panel powstał jako nasze wewnętrzne narzędzie. Trzyma kartoteki kilkuset produktów z wariantami, stany magazynowe, dostawy od zagranicznych producentów, koszt każdej partii towaru, zamówienia ze sklepu i z kasy oraz faktury. Sklep internetowy bierze z niego dane, nigdy odwrotnie. To znaczy, że kto ma konto administratora w panelu, ten w praktyce rządzi całym sklepem: ceną, którą widzi klient, stanem, który decyduje, czy produkt da się kupić, i fakturą, która idzie do urzędu skarbowego.
Na starcie panel miał dwie role: administrator i zwykły użytkownik. Różniły się głównie tym, czy można zarządzać kontami i ustawieniami. Na tym etapie trzecia rola brzmiała jak przerost formy nad treścią.
Konta przybywały pojedynczo, każde z jakiegoś powodu. Ktoś miał zaglądać do zamówień. Ktoś miał przejąć zakupy. Ktoś dostał konto „na wszelki wypadek”, żeby w razie choroby było komu kliknąć. Jedna osoba miała dwa konta: starsze z prawami administratora, założone, kiedy panel dopiero ruszał, i nowsze, zwykłe, utworzone później pod jej służbowy adres. Logować się mogła na oba.
Konto zakłada się w chwili, gdy najmniej wiesz
Przy zakładaniu konta wiesz o przyszłej pracy tej osoby najmniej, jak tylko się da. Nie wiesz, czy będzie przyjmować dostawy, czy tylko raz w miesiącu policzy stany. Nie wiesz, czy za pół roku w ogóle będzie z wami pracować. Rola administratora jest w tym momencie najwygodniejsza, bo gwarantuje, że nikt nie wróci z pytaniem, dlaczego czegoś nie widzi. Każde takie pytanie to przerwa w pracy, a każde konto z pełnymi prawami to zero przerw.
Druga rzecz działa jak zapadka. Uprawnienia rosną łatwo, bo ktoś prosi i dostaje. Maleją tylko wtedy, gdy ktoś usiądzie i świadomie je zabierze, a takiej osoby w małej firmie zwykle nie ma. Nikt nie zgłasza, że ma za dużo praw. W naszym panelu przez kilka tygodni nikt nie zgłosił, że ma ich za mało, bo prawie wszyscy mieli wszystko.
Nic z tego nie było złą wolą ani zaniedbaniem jednej osoby. Część kont zakładałem sam i wybierałem administratora z tego samego powodu co wszyscy: było szybciej.
760, 166, 2 i pięć zer
Panel zapisuje autora przy operacjach, które coś zmieniają: zmianach cen, korektach stanów, powiązaniach produktów z dostawami i innych zapisach, które później trzeba umieć odtworzyć. Do policzenia nie potrzebowałem żadnego narzędzia do analizy logów. Wystarczyło zestawić te zapisy z listą kont i policzyć, ile operacji przypada na każde konto od chwili jego założenia.
Wynik zmieścił się w jednej kolumnie. Moje konto: 760 operacji. Drugie konto, osoby, która prowadzi sklep na co dzień: 166, w tym 23 zmiany cen. Trzecie, a właściwie dwa konta tej samej osoby razem: 2 operacje, obie przy powiązaniu produktów z dostawą. Pięć kolejnych kont: zero. Konto z pierwszego akapitu, wtedy już przestawione na zwykłego użytkownika, też miało zero, ale ono akurat miało powód, o czym niżej.
Moje 760 trzeba czytać ostrożnie. W tym panelu jednocześnie buduję i pracuję, więc w tej liczbie siedzi też porządkowanie danych przy uruchamianiu kolejnych modułów. Gdybym ustalał role według liczby kliknięć, wyszłoby, że najważniejszą osobą w sklepie jest ten, kto go programuje. To nieprawda, i dlatego liczbę operacji traktuję jako punkt wyjścia do rozmowy.
Czego dziennik nie widzi
Zanim ktokolwiek uzna zero za dowód, trzeba wiedzieć, czego w tych zapisach brakuje. Przeglądanie nie zostawia śladu: ktoś, kto codziennie otwiera raport marży i nic nie zmienia, ma w naszym liczeniu zero. Zero oznacza więc „niczego nie zmienił”, a nie „niczego nie oglądał”. Przy pytaniu o to, kto może zepsuć dane, ta różnica nie ma znaczenia. Przy pytaniu o to, kto widzi ceny zakupu, ma znaczenie ogromne.
Są też operacje, przy których panel zapisuje tylko sam fakt, bez autora. Zatwierdzenie kartoteki produktu albo dodanie zdjęcia zostawia znacznik „zrobione”, ale nie wiadomo, kto to zrobił. Gdy ktoś później zapytał, kto zatwierdza kartoteki, nie umiałem odpowiedzieć z danych. To jest dziura do załatania w samym panelu i dopisałem ją do listy, bo bez niej każde przyszłe liczenie będzie zaniżone.
Trzecie ograniczenie dotyczy czasu. Konto osoby, która zamyka miesiąc, przez trzy tygodnie nie robi nic, a potem przez dwa dni robi rzeczy, bez których księgowość nie dostanie zestawienia. Kto spojrzy na dziennik w złym tygodniu, uzna je za martwe.
Propozycja: z ośmiu na dwa
Na podstawie tych liczb przygotowałem propozycję. Prawa administratora zostają dwa: moje, bo utrzymuję panel i zakładam konta, oraz osoby, która prowadzi sklep i zmienia ceny. Pozostałe sześć kont z pełnymi prawami schodzi do zwykłego użytkownika. Dwa konta jednej osoby scalamy w jedno, pod służbowym adresem. Przy dwóch z pięciu nieużywanych kont warto rozważyć wyłączenie, bo ich właściciele nie mają dziś w panelu żadnej pracy. Jedno konto dostaje warunek: wraca do roli administratora wtedy, gdy ta osoba faktycznie przejmie zakupy.
Technicznie to pięć minut w module kont. Decyzję podejmują jednak osoby, które sklep prowadzą, bo to one odpowiadają za to, komu powierzają ceny i stany. Narzędzie zbudowaliśmy my, podział pracy w sklepie ustalają one. Na dzień pisania tego tekstu propozycja leży u nich, a zmieniły się tylko konta osoby od przyjęć towaru, o których piszę dalej.
Rozumiem, dlaczego to idzie wolniej niż kod. Odebranie komuś administratora brzmi jak wotum nieufności, nawet jeśli ta osoba przez całe istnienie konta nie zrobiła w panelu ani jednej zmiany. Pomaga, gdy rozmowa dotyczy pracy: co ta osoba ma robić w panelu w najbliższym miesiącu i jaka rola na to wystarczy.
Rola idzie za zadaniem
Warunek „administrator, jeśli przejmie zakupy” wydaje mi się najzdrowszą częścią całej propozycji. Nie zabiera niczego na zawsze. Mówi, że prawa pojawią się razem z zadaniem, w dniu, w którym zadanie się pojawi, i znikną, gdy zadanie przejdzie na kogoś innego. W hotelu nikt nie dostaje klucza do wszystkich pokoi dlatego, że kiedyś może zastąpić recepcję. Dostaje go w dniu zastępstwa i oddaje po zmianie.
Dlaczego zwykły użytkownik i tak widział marże?
Kilka dni później okazało się, że sama propozycja „z ośmiu na dwa” rozwiązuje połowę problemu. Przygotowywałem konto dla osoby, która w sklepie przyjmuje towar od dostawców, i chciałem jej zostawić rolę zwykłego użytkownika. Sprawdziłem, co taki użytkownik widzi. Widział wszystko: ceny zakupu, marżę na każdym produkcie, raporty sprzedaży z kosztem.
Podział na administratora i użytkownika dotyczył tego, kto może zarządzać kontami i ustawieniami. W ogóle nie dotyczył tego, kto widzi pieniądze. Zmiana ośmiu administratorów na dwóch zmniejszyłaby liczbę osób, które mogą coś zepsuć, ale liczba osób, które znają marże, zostałaby taka sama.
A koszt zakupu to w tym sklepie najdroższa liczba, jaką mamy. Liczymy go z faktury, po kursie z dnia, z transportem i cłem rozłożonym na sztuki, o czym więcej w tekście o tym, ile naprawdę kosztuje towar na półce. Ta liczba mówi konkurencji, ile możemy zejść z ceny, a dostawcy, ile zarabiamy na jego produktach.
Co w sklepie jest naprawdę poufne
Gdy usiadłem do listy, wyszły cztery grupy danych: ceny zakupu od dostawców (także ceny katalogowe z ich cenników), rabaty, które dostajemy, marże na produktach i raporty sprzedaży z kosztem. Reszta, czyli nazwy produktów, stany, ceny sprzedaży i zamówienia, jest albo publiczna w sklepie, albo potrzebna każdemu, kto w nim pracuje.
Jest tu też wątek prawny. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w art. 11 ust. 2 uznaje informację za tajemnicę przedsiębiorstwa tylko wtedy, gdy uprawniony, przy zachowaniu należytej staranności, podjął działania w celu utrzymania jej w poufności (tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 85, stan na listopad 2026). Nie jestem prawnikiem i nie wiem, jak sąd oceniłby nasz panel sprzed tych zmian. Trudno mi jednak przekonująco twierdzić, że marże są tajemnicą firmy, jeśli widzi je każde konto, łącznie z tymi, których nikt nie używa.
Rola „magazyn”
Zamiast kombinować z dwiema rolami, dopisałem trzecią. Osoba z rolą „magazyn” przyjmuje dostawy, poprawia stany, wydaje towar i pracuje przy zamówieniach. Nie widzi raportów, marż ani kosztu partii w kartotece produktu.
Musiałem przy tym rozstrzygnąć jedną sprzeczność. Przyjęcie dostawy to przepisanie faktury od dostawcy: ilości, ceny, waluty. Z tych cen powstaje koszt partii, więc kto przyjmuje towar, ten widzi ceny zakupu z faktury, którą trzyma w ręku. Zdecydowałem, że ceny zakupu są widoczne w jednym miejscu: na ekranie przyjęć. Wszędzie indziej, w kartotece produktu, w historii zakupów, w rozchodach, ich nie ma. Hasło „magazyn nie widzi cen zakupu” byłoby więc nieprawdą. Magazyn widzi cenę z faktury, którą właśnie przyjmuje, i nie widzi zestawienia, w którym z tych cen powstaje marża całego sklepu.
Ukryta kolumna to jeszcze nie ukryte dane
Najprostsze rozwiązanie kusi: schować kolumny w widoku i gotowe. Tyle że przeglądarka i tak dostaje od serwera komplet danych, a widok tylko część z nich pokazuje. Każdy, kto otworzy narzędzia deweloperskie w przeglądarce, zobaczy wszystko, co serwer wysłał. Ten błąd jest tak częsty, że OWASP w zestawieniu Top 10 z 2021 roku umieścił złą kontrolę dostępu na pierwszym miejscu: jakąś jej formę znaleziono w 94% testowanych aplikacji. Ten sam dokument jako podstawową zasadę podaje odmowę domyślną: poza zasobami publicznymi wszystko jest zamknięte, dopóki ktoś świadomie tego nie otworzy.
Dlatego rola „magazyn” działa w dwóch warstwach. Pierwsza to odmowa: ekrany i zapytania, które w całości dotyczą kosztów, zwracają dla tej roli brak zgody, bez względu na to, czy ktoś kliknie link, czy wpisze adres ręcznie. Druga to czyszczenie: wszystko, co serwer wysyła tej roli poza ekranem przyjęć, przechodzi przez filtr, który wycina pola z kosztami. Link do raportów zniknął z menu, ale gdyby ktoś go znał, i tak dostanie odmowę.
Pole, które zdradzało cenę zakupu mnożeniem
Przy liście pól do wycięcia najwięcej nauczyło mnie jedno, którego w ogóle nie podejrzewałem. W kartotece produktu jest „cena sugerowana”, czyli cena zakupu powiększona o 50%. Samo pole nie nazywa się „koszt” i nie zawiera słowa „zakup”. Wystarczy jednak podzielić je przez 1,5 i masz cenę zakupu co do grosza. Każde pole wyliczone z kosztu jest kosztem, tylko zapisanym inaczej.
Druga niespodzianka siedziała w dodatkowych cechach produktów. Przy imporcie kartotek od dostawców część produktów dostała pola z cenami katalogowymi z ich cenników, w euro i w złotych, pod różnymi nazwami. Przejrzałem bazę i znalazłem piętnaście takich kluczy. Żadnego z nich nie było na liście, którą spisałem z pamięci.
75 ścieżek, jeden przeciek i drugi przebieg
Test zrobiłem na kopii bazy, nie na żywym panelu. Z danymi sklepu, w którym w tym samym czasie ktoś przyjmuje dostawę i wystawia faktury, prób się nie robi, o czym przekonaliśmy się już przy okazji testowej faktury, która trafiła do KSeF na stałe.
Na kopii założyłem konto testowe z rolą „magazyn” i przeszedłem nim po wszystkich ścieżkach odczytu w panelu, czyli po każdym adresie, pod który przeglądarka wysyła zapytanie po dane. Wyszło ich 75. Każdą odpowiedź automat przeszukiwał pod kątem pól i słów związanych z kosztem: ceny zakupu, marży, ceny sugerowanej, cen z katalogów dostawców. Osobno sprawdziłem 16 ścieżek, które miały odmawiać w całości. Wszystkie 16 zwróciły odmowę.
Pierwszy przebieg nie był czysty. W odpowiedzi z kartoteki produktu wróciło pole z ceną zakupu netto w euro, zapisane w dodatkowych cechach pod nazwą, której moja lista nie przewidziała. Gdybym poprzestał na sprawdzeniu, czy z ekranu zniknęły kolumny, wdrożyłbym rolę z przeciekiem i byłbym przekonany, że wszystko działa. Rozszerzyłem filtr tak, żeby przestał polegać na liście nazw i wycinał wszystko, co w nazwie ma cenę zakupu albo marżę. Drugi przebieg: 75 ścieżek, zero przecieków.
Co jeszcze musiało się zgadzać
Sama szczelność to za mało, bo rolę, która blokuje za dużo, ludzie omijają, prosząc kolegę o hasło. Sprawdziłem więc też drugą stronę: administrator widzi dokładnie to samo co przed zmianą, a magazyn może przyjąć dostawę, poprawić stan i obsłużyć zamówienie. Porównałem zrzuty ekranów tych samych widoków z obu kont, obok siebie.
Dwie rzeczy dotyczyły zachowania w trakcie pracy. Zmiana roli działa od razu, także w sesji, która jest już otwarta, więc nie trzeba czekać, aż ktoś się wyloguje. Konto zablokowane przy następnym kliknięciu traci sesję i nie może się zalogować ponownie.
Co znaczy zero w tym teście
Zero przecieków dotyczy 75 ścieżek, które panel miał w dniu testu. Każdy nowy ekran to nowa ścieżka, a programista, który dopisze za miesiąc nowy raport, nie musi pamiętać o roli magazynu. Dlatego test zostaje w panelu i trzeba go powtórzyć przy każdej zmianie, która dodaje nowe dane. Wynik sprzed miesiąca nic nie mówi o panelu po dzisiejszym wdrożeniu.
Zablokować zamiast skasować
Przy okazji trzeba było zrobić coś ze starszym z dwóch kont jednej osoby, tym z prawami administratora. Odruch podpowiada: usunąć, skoro jest drugie. Panel dostał zamiast tego przełącznik „konto zablokowane”. Stare konto ma go włączonego, rola w rekordzie została bez zmian, a nowsze konto tej osoby dostało rolę „magazyn” i hasło startowe do zmiany przy pierwszym logowaniu.
Usunięcie konta jest nieodwracalne, a w panelu, który zapisuje autora operacji, kasuje też odpowiedź na pytanie „kto to zrobił”. Zablokowane konto nie zaloguje się i nie otworzy żadnej strony, ale jego historia zostaje. Jeśli za pół roku ktoś zapyta, skąd wzięła się korekta stanu z września, odpowiedź nadal będzie w danych. Ta sama zasada obejmie pięć nieużywanych kont, kiedy zapadnie decyzja: wyłączenie bez usuwania.
Ile kosztowało przycięcie ról
Rola „magazyn” nie była zmianą jednego przełącznika. Link do raportów trzeba było schować w trzynastu szablonach ekranów. Okno produktu dostało wersję bez ceny zakupu i marży, historia zakupów bez kolumn z cenami, rozchody bez wartości. Przy tym ostatnim wyszedł przy okazji stary błąd: widok wywracał się, gdy wartość była pusta, a dla magazynu pusta była zawsze.
Kilka miejsc musiało zostać otwartych, choć dotykają danych, z których da się coś wyczytać. Korekta stanu, edycja zamówienia, historia ruchu produktu - bez nich magazyn nie zrobi swojej pracy. Tam pracuje sam filtr z drugiej warstwy, bez odmowy. To świadomy kompromis i każde z tych miejsc było w teście.
Był też koszt, którego nie doceniłem. Ekran braków, czyli lista produktów bez wyliczonego kosztu, pokazywał przy okazji koszty partii z otwarcia magazynu, więc trafił na listę zamkniętych dla roli „magazyn”. Dziewięć dni później pojawiło się pytanie o produkty bez ceny zakupu i okazało się, że odpowiedź leży na ekranie, którego magazyn nie otworzy. Ta lista przyda się osobie od przyjęć bardziej niż komukolwiek innemu, więc ekran braków będzie potrzebował wersji bez kosztów.
Największy koszt jest jednak po mojej stronie i powstał dużo wcześniej. Panel z dwiema rolami, w którym zwykły użytkownik widzi marże, zaprojektowaliśmy sami. Gdyby trzecia rola była w nim od początku, nie trzeba by było przeglądać trzynastu szablonów i 75 ścieżek, żeby sprawdzić, czy da się ją dobudować bez przecieku.
Lista kont i dziennik obok siebie
To, co zrobiliśmy w panelu sklepu, da się powtórzyć w większości systemów, których używa mała firma: w sklepie na WordPressie, w CRM, w programie do faktur, w firmowej poczcie. Prawie każdy ma listę kont z rolą i jakąś formę zapisu operacji. Zdarza się, że nikt nigdy nie położył ich obok siebie. Konta administratorów, o których nikt nie pamiętał, widziałem już w zupełnie innym kontekście: przy infekcji strony na WordPressie, która odtwarzała się sama, sześć kont administratora było częścią obrazu.
Trzy pytania przy każdym koncie
Przy każdym koncie z listy zadałbym trzy pytania. Co ta osoba zmieniła w systemie przez ostatnie trzy miesiące, sprawdzone w zapisach systemu. Czego potrzebuje do pracy w najbliższym miesiącu. Co by się stało, gdyby jej hasło wyciekło jutro rano. Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie brzmi „ktoś mógłby zmienić ceny w całym sklepie”, a odpowiedź na pierwsze brzmi „nic”, rola jest do zmiany.
Nowe konto zaczyna od najmniejszej roli
NIST definiuje zasadę najmniejszych uprawnień jako ograniczenie praw użytkownika do minimum potrzebnego do wykonania przypisanych zadań. W praktyce małej firmy znaczy to tyle, że nowe konto dostaje najmniejszą rolę, a podniesienie roli jest osobną decyzją, z datą i powodem. Kosztuje to czasem jeden telefon „nie widzę zamówień”. Ten telefon jest tańszy niż konto administratora, które przez cztery tygodnie wisi nieużywane.
Kiedy dziennik nie wystarczy
Uprawnienia z dziennika działają dla pracy, która się powtarza. Gorzej z pracą rzadką. Zamknięcie miesiąca, inwentaryzacja raz w roku, zastępstwo na czas urlopu - w dzienniku z ostatnich trzech tygodni tych zadań nie widać, a są potrzebne. Dlatego przy każdym koncie z zerem pytam, czy to zero oznacza brak pracy, czy pracę, która jeszcze nie nadeszła. Konto z pierwszego akapitu należało do tej drugiej grupy: miało zero, bo pierwsze zamknięcie miesiąca było dopiero przed nim.
Dziennik mówi też tylko o przeszłości. Nowa osoba nie ma w nim ani jednej operacji, a od pierwszego dnia trzeba jej dać jakąś rolę. Tu pomaga opis pracy, bo nazwa stanowiska niewiele mówi. „Kierownik sklepu” nie mówi nic o tym, czy ta osoba ma widzieć ceny zakupu. „Przyjmuje dostawy i wydaje towar” mówi wszystko, czego potrzeba do wyboru roli. Gdy w panelu jest już rola, która odpowiada temu opisowi, wybór trwa sekundę. Gdy jej nie ma, rośnie lista administratorów.
Najczęstsze pytania
Ilu administratorów powinien mieć panel sklepu internetowego w małej firmie?
Tylu, ile osób faktycznie zarządza kontami, ustawieniami i cenami, zwykle jedna lub dwie. Pozostali dostają role dopasowane do pracy, którą wykonują. U nas po przeglądzie wyszła propozycja dwóch administratorów na dziesięć kont, wynikająca z liczby operacji w zapisach panelu.
Jak sprawdzić, kto naprawdę korzysta z konta w panelu sklepu?
Zestaw listę kont z zapisami operacji, przy których system przechowuje autora: zmianami cen, korektami stanów, edycją zamówień. Policz operacje dla każdego konta od jego założenia. Pamiętaj, że samo przeglądanie zwykle nie zostawia śladu, więc zero mówi tylko tyle, że z konta niczego nie zmieniono.
Czy nieużywane konto lepiej usunąć, czy zablokować?
Zablokować. Usunięcie jest nieodwracalne i w systemach, które zapisują autora operacji, kasuje informację o tym, kto co zrobił. Zablokowane konto nie zaloguje się, a jego historia zostaje w danych.
Jak ukryć ceny zakupu i marże przed osobą, która przyjmuje towar?
Załóż osobną rolę dla magazynu i ukryj dane w dwóch miejscach: w widoku i w odpowiedziach serwera. Samo schowanie kolumny nie wystarczy, bo przeglądarka i tak dostaje komplet danych. Sprawdź też pola wyliczone z kosztu, takie jak cena sugerowana z narzutem, bo z nich da się odtworzyć cenę zakupu.
Czym jest zasada najmniejszych uprawnień?
To zasada, według której każdy użytkownik ma tylko te prawa, które są mu potrzebne do wykonania jego zadań, i nic ponad to. Nowe konto zaczyna od najmniejszej roli, a podniesienie uprawnień jest osobną, uzasadnioną decyzją.
Źródła
- OWASP Top 10:2021, A01 Broken Access Control
- NIST CSRC Glossary: least privilege
- Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 85 (ISAP, stan na listopad 2026)
Słownik pojęć
- Administrator - konto z pełnymi prawami w systemie: może zmieniać dane, ustawienia i zakładać kolejne konta.
- Rola - zestaw uprawnień przypisany do konta, który decyduje, co jego właściciel widzi i co może zmienić.
- Dziennik operacji - zapis zmian w systemie z informacją, kto i kiedy je wykonał.
- Zasada najmniejszych uprawnień - każdy użytkownik dostaje tylko te prawa, które są mu potrzebne do pracy.
- Odmowa domyślna - ustawienie, w którym wszystko jest zamknięte, dopóki ktoś świadomie tego nie otworzy.
- Ścieżka odczytu - adres w systemie, pod który przeglądarka wysyła zapytanie po dane do wyświetlenia na ekranie.
- Partia FIFO - porcja towaru z jednej dostawy z własnym kosztem zakupu; przy sprzedaży najpierw schodzą partie najstarsze.
- Tajemnica przedsiębiorstwa - informacja o wartości gospodarczej, którą firma chroni przed ujawnieniem, podejmując działania w celu utrzymania jej w poufności.
Konto z pierwszego akapitu
Konto osoby, która zamyka u nas miesiąc, ma dziś rolę zwykłego użytkownika i służy do jednej pracy: rozchodów i podglądu stanów na koniec miesiąca. Przez cztery tygodnie przed przeglądem mogło zmienić cenę każdego produktu w sklepie i założyć kolejnego administratora. Nikt tego nie planował i nikt tego nie zauważył, dopóki nie trzeba było założyć konta, które już istniało.
własnej firmie cybulski.ai JC


