Na początku września odczytałem przez API opublikowaną wersję kontenera tagów w naszym sklepie hokejowym. Audyt ciasteczek był odhaczony, wszystko wyglądało na zrobione. W konfiguracji piksela Mety i Google Analytics stało jednak `consentStatus: notSet`, czyli „zgoda nieustawiona”. W praktyce znaczyło to, że piksel odpalał się u każdego odwiedzającego, zanim ten zdążył przeczytać, o co go pytamy. Baner na stronie zadawał pytanie, a tagi i tak nie czekały na odpowiedź.
Sześć tygodni później, 12 października, w ciągu jednej doby zbudowaliśmy własny system zgód na ciasteczka: od wersji 1.0 w nocy do wersji 2.3 z cennikiem wieczorem. Nazywa się Keksitbot, obsługuje Google Consent Mode v2, a test w prawdziwej przeglądarce pokazuje przed kliknięciem zero ciasteczek i zero zapytań do Google, Facebooka, YouTube i Map Google. Prowadzę agencję AI i automatyzacji dla małych i średnich firm i to, co polecam klientom, najpierw sprawdzam na sobie. Opiszę, dlaczego nie zostaliśmy przy Cookiebocie, co dokładnie zmierzyliśmy, co znalazł przegląd bezpieczeństwa i jak na koniec zapomniałem o rzeczy najbardziej oczywistej.
Spis treści
- Jak piksel może strzelać, skoro baner wisi na stronie?
- Po co budować własny baner, skoro Cookiebot istnieje?
- Co właściwie znaczy „zero zapytań przed zgodą”?
- Jak wyglądała jedna doba od wersji 1.0 do 2.3?
- Co znalazł przegląd bezpieczeństwa?
- Jak to się stało, że produkt nie stał na własnej stronie?
- Czy twoja strona w ogóle potrzebuje banera?
- Słownik pojęć
Jak piksel może strzelać, skoro baner wisi na stronie?
To jest pytanie, które słyszę od właścicieli firm najczęściej, kiedy pokazuję im wynik skanu ich strony. „Przecież mam baner. Ludzie klikają »Akceptuję«”. Mają baner, owszem. Tylko że baner sam w sobie niczego nie blokuje. To okienko z pytaniem. O tym, czy piksel Mety wyśle dane do Facebooka, decyduje zupełnie inne miejsce: konfiguracja tagów, najczęściej w Google Tag Manager.
Najprościej wyobrazić to sobie tak. Baner to tabliczka na drzwiach „Wstęp za zgodą”. Tag Manager to zamek w tych drzwiach. Możesz powiesić najładniejszą tabliczkę, ale jeśli zamek nie jest podłączony, każdy wchodzi bez pytania. Tabliczka daje tylko złudzenie porządku i to złudzenie jest groźniejsze niż jej brak, bo nikt już nie sprawdza.
W naszym sklepie wyglądało to dokładnie tak. Konfiguracja przeszła przegląd, ktoś ją odhaczył, a w opublikowanej wersji kontenera piksel Mety i GA4 nie miały przypisanego żadnego warunku zgody. Naprawa zajęła chwilę. W nowej wersji piksel czeka na zgodę na ciasteczka reklamowe i na przekazywanie danych reklamowych, a GA4 na zgodę na statystykę. Po zmianie sprawdziłem, że GA4 dalej zbiera dane, a piksel działa. Tylko już u ludzi, którzy się na to zgodzili.
Lekcja, którą z tego wyniosłem, nie dotyczy zresztą tylko ciasteczek. Stan produkcji sprawdzam dziś odczytem, nie wyglądem. Panel mówił „zrobione”, a o tym, co się dzieje naprawdę, powiedział dopiero odczyt opublikowanej wersji przez API. Gdybym nie podłączył się do kontenera z zupełnie innego powodu, bo chciałem mieć całą analitykę sklepu w jednym miejscu, piksel mógłby strzelać bez zgody jeszcze długo.
Po co budować własny baner, skoro Cookiebot istnieje?
Uczciwie: Cookiebot to porządne narzędzie. Ma przemyślany panel, konfigurator z podglądem na żywo i deklarację ciasteczek generowaną ze skanu. Część tych pomysłów wprost od niego wzięliśmy. Zanim cokolwiek napisaliśmy, rozebrałem jego panel na części na koncie jednego z klientów: 44 ekrany, każdy opisany i porównany z tym, co chcemy zrobić sami.
Co zobaczyłem w panelu u klienta
Kilka rzeczy mnie zatrzymało na dłużej.
- Cennik zależy od liczby podstron. Cena jest za domenę, a liczba podstron wyznacza próg: Lite 7 euro do 50 podstron, Small 15 euro do 350, Medium 30 euro do 3 500 (stan na 12.10.2026). Konto z jedną do trzech domen nie może kupić Small, więc nasz klient z 228 podstronami płaci za Medium, około 135 zł miesięcznie.
- Codzienny skan kosztuje dodatkowo około 448 zł miesięcznie, czyli ponad trzy razy więcej niż sam plan klienta.
- Skrypt ładował się na stronie dwa razy, raz z wtyczki WordPressa, drugi raz przez Tag Managera. Weryfikator od miesięcy pokazywał „Not verified yet”, choć baner w tym czasie zbierał kilkaset decyzji tygodniowo.
- Klasyfikacja miała błędy, których panel nie łapał. Ciasteczko testowe z domeny reklamowej Google było oznaczone jako „niezbędne”, więc przy automatycznej blokadzie szło bez zgody.
- Da się ustawić baner niezgodny z prawem UE. Jednym kliknięciem wybierasz zgodę dorozumianą, czyli „kto przewija stronę, ten się zgadza”. Ryzyko przerzuca dopisek „skonsultuj z inspektorem ochrony danych”.
Ostatni punkt przesądził o kierunku. Właściciel małej firmy nie ma swojego inspektora pod ręką. Chce narzędzia, którego nie da się ustawić źle. Dlatego u nas nie ma zgody dorozumianej ani zaznaczonych z góry kategorii, a „Odrzuć” wygląda dokładnie tak samo jak „Akceptuj”. Walidacja po stronie serwera nie przepuści innej konfiguracji, nawet gdyby ktoś próbował ją przemycić.
Czego nie liczę jako oszczędności
Tu muszę być uczciwy, bo łatwo napisać „zaoszczędziliśmy na abonamencie”. Dla jednej strony to nie ma sensu. Własny system zgód to serwer, skaner, baza ciasteczek, aktualizacje przy każdej zmianie przepisów i ktoś, kto tego pilnuje. Przy wycenie założyłem osiem godzin utrzymania miesięcznie. Do tego dochodzi słaby punkt, o którym wiem od pierwszego dnia: skrypt serwujemy z jednego serwera, więc jego awaria dotyka wszystkich stron naraz. Rozwiązanie z siecią serwerów pośredniczących jest w planie, jeszcze nie wdrożone.
Opłaca się to dopiero jako produkt. Przejrzeliśmy strony, którymi się opiekujemy: trzy działają na Cookiebocie, a trzynaście ma piksele albo analitykę i nie ma żadnego banera. To jest prawdziwy powód. Nie oszczędność kilkudziesięciu złotych, tylko kilkanaście stron, które dziś wysyłają dane do Google i Mety bez pytania, i klienci, którzy płacą nam już za hosting.
Co właściwie znaczy „zero zapytań przed zgodą”?
Zacznę od tego, co dzieje się w przeglądarce, kiedy ktoś wchodzi na stronę z Keksitbotem. Skrypt ładuje się jako pierwszy w nagłówku strony, przed czymkolwiek innym. Od razu wysyła do Google sygnał „domyślnie odmowa” dla wszystkich kategorii. Dla odwiedzających z Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Wielkiej Brytanii i Szwajcarii zawsze, dla reszty świata zgodnie z ustawieniem strony.
To jest Consent Mode v2. Działa jak szlaban opuszczony domyślnie. Tagi Google wiedzą, że stoją przed szlabanem, i nie zapisują ciasteczek ani nie wysyłają danych identyfikujących, dopóki szlaban się nie podniesie. Kiedy odwiedzający kliknie „Akceptuj” albo zaznaczy wybrane kategorie, skrypt wysyła drugi sygnał, z aktualizacją, i dopiero wtedy tagi ruszają.
Reszta to rzeczy, których nie widać, a które robią całą robotę:
- skrypty innych firm na stronie są oznaczone jako „tekst”, nie jako kod, i przeglądarka ich nie uruchamia, dopóki odwiedzający nie zgodzi się na daną kategorię,
- filmy z YouTube i mapy Google są zastąpione zaślepką z przyciskiem „Pokaż”, bo samo osadzenie filmu stawia ciasteczka Google,
- opcjonalnie skrypt pilnuje, czy ktoś nie dokleja do strony znanych skryptów śledzących w trakcie jej działania, na przykład wtyczka, o której wszyscy zapomnieli,
- decyzja jest zapamiętana na 12 miesięcy, a jej wycofanie usuwa ciasteczka danej kategorii i przeładowuje stronę,
- każda decyzja trafia do rejestru zgód jako dowód, z datą, wersją konfiguracji i skrótem adresu IP zamiast samego adresu.
Baner żyje w wydzielonej części strony, tak zwanym Shadow DOM, więc style sklepu go nie rozjadą, a on nie rozjedzie sklepu. Cały skrypt waży 27 KB, po kompresji 9,5 KB. Dla porównania: na stronie klienta, o której pisałem wyżej, komplet plików Cookiebota to ponad 180 KB po kompresji. Kilkanaście razy więcej na każdym wejściu, także na telefonie w słabym zasięgu.
Jak to sprawdziliśmy
Nie wierzę w „powinno działać”. Test, który napisaliśmy, otwiera stronę w prawdziwej przeglądarce bez okna i zapisuje każde zapytanie sieciowe oraz każde ciasteczko. Wynik na produkcji z 12 października, ok. 1:15 w nocy: 34 z 34 sprawdzeń zaliczone. Przed zgodą zero ciasteczek i zero zapytań do googletagmanager, facebook, youtube i maps. W warstwie danych dla Google dwa sygnały „domyślnie odmowa” i aktualizacja dopiero po kliknięciu. Do tego osobno akceptacja, odrzucenie, wybór pojedynczych kategorii, wycofanie zgody, zaślepka filmu i zapis decyzji w rejestrze.
Ten sam test złapał dwa nasze błędy. Pierwszy był zawstydzający: publiczne strony naszego własnego serwisu stawiały ciasteczko sesji, zanim ktokolwiek otworzył formularz logowania. Narzędzie do pilnowania ciasteczek samo stawiało ciasteczko bez potrzeby. Poprawiliśmy to tak, że sesja powstaje dopiero przy logowaniu, rejestracji albo zmianie języka. Drugi błąd przyszedł z zewnątrz. Publiczna baza ciasteczek, z której korzystamy do klasyfikacji (ponad 2 200 wpisów, licencja Apache 2.0), uznawała część ciasteczek z YouTube za „funkcjonalne”. Dopisaliśmy regułę: ciasteczko z domeny znanego serwisu śledzącego nigdy nie jest „niezbędne”, choćby baza twierdziła inaczej.
Jak wyglądała jedna doba od wersji 1.0 do 2.3?
Kod w mojej firmie piszą agenci AI, a ja decyduję, co powstaje, oglądam prototypy i odbieram wdrożenia. Działa to trochę jak brygada bardzo szybkich fachowców, którzy w ciągu dnia stawiają ściany, ale kierownik budowy musi odebrać każdą kondygnację, zanim pójdą wyżej. Bez odbioru szybkość zamienia się w szybkie budowanie na krzywym fundamencie. Pisałem już o tym, ile kosztuje zaufanie bez sprawdzania, kiedy asystent AI w 24 godziny cztery razy wypuścił hasło tam, gdzie nie powinien.
Oś czasu z 12 października wyglądała tak:
- Ok. 1:15 - wersja 1.0 na produkcji: skrypt banera, panel, rejestr zgód, skaner stron. Test 34/34.
- Ok. 2:00 - samoobsługa: strona produktu w trzech językach, rejestracja z aktywacją przez e-mail, kreator w czterech krokach i gotowy kod do wklejenia na stronę.
- 7:30 - 8:50 - poprawki po przeglądzie bezpieczeństwa, o którym za chwilę.
- Ok. 16:25 - wersja 2.0: nazwa Keksitbot, domena keksitbot.pl, nowy panel zbudowany według klikalnego prototypu, który wcześniej zaakceptowałem.
- Ok. 18:40 - wersja 2.1: wykrywanie drugiego systemu zgód na tej samej stronie i podwójnie wklejonego kodu (prosto z obserwacji u klienta na Cookiebocie).
- Ok. 19:40 - wersja 2.2: panel zawsze jasny, bo w ciemnym motywie wyglądał słabo.
- Ok. 20:40 - wersja 2.3: cennik na stronie, plany i limity w panelu.
Przed każdym wdrożeniem powstawała kopia bazy i obraz poprzedniej wersji, z którego da się wrócić jedną komendą. Siedem wdrożeń w jeden dzień brzmi jak szaleństwo, ale każde było małe i każde miało drogę odwrotu. To jest ten sam rachunek co przy fakturach: im łatwiej cofnąć, tym śmielej można iść do przodu.
Nie wszystko poszło gładko. Po pierwszym wdrożeniu nie mogłem się zalogować do własnego panelu. Hasło było dobre, skrót hasła w bazie też. Okazało się, że narzędzie uruchamiające kontener traktuje znak `$` w pliku konfiguracyjnym jako początek zmiennej i po cichu przycina skrót hasła do 16 znaków. Godzina szukania błędu, który nie był w naszym kodzie. Szczerze? O pierwszej w nocy takie rzeczy wkurzają bardziej, niż powinny.
Co znalazł przegląd bezpieczeństwa?
Rano, zanim cokolwiek pokazaliśmy światu, osobny agent AI dostał jedno zadanie: znaleźć dziury. Nie ten, który pisał kod. Autor patrzy na swój kod oczami autora i widzi to, co chciał napisać, nie to, co napisał. Recenzent zgłosił 17 problemów potwierdzonych na działającym systemie. Wszystkie poprawiliśmy tego samego ranka i sprawdziliśmy ponownie na produkcji.
Skaner, który dało się nasłać na nasz własny serwer
Najpoważniejszy problem siedział w skanerze. Skaner to przeglądarka uruchomiona na naszym serwerze, która wchodzi na stronę klienta i sprawdza, co ta strona robi przed zgodą i po niej. Klient podaje adres, skaner tam idzie.
Wyobraź sobie kuriera, który jedzie pod każdy adres z listy. Ktoś podaje adres, który po drodze przekierowuje kuriera z powrotem do zaplecza twojego własnego biura, do pomieszczeń, do których z ulicy nie ma wejścia. Kurier jest uprzejmy, wchodzi i robi zdjęcia. Tak to wyglądało u nas: strona klienta mogła przekierować skaner na usługi wewnętrzne naszego serwera, niewidoczne z internetu. Fachowo nazywa się to SSRF.
Naprawa ma trzy warstwy. Cały ruch skanera idzie teraz przez filtr, który przepuszcza wyłącznie publiczne adresy i tylko zwykłe porty stron internetowych, a połączenie nawiązuje z adresem, który sam sprawdził, więc nie da się go oszukać w ostatniej chwili. Przeglądarka skanera działa w piaskownicy. Tu też była niespodzianka: biblioteka, której używamy do sterowania przeglądarką, domyślnie piaskownicę wyłącza i trzeba ją świadomie włączyć z powrotem. Trzecia warstwa to odcięcie procesu skanera od zmiennych z hasłami serwera. Test w kontenerze: 24 próby przekierowania w miejsca, do których skaner nie powinien trafić, i zero połączeń.
Reszta listy, czyli rzeczy mniej spektakularne
Pozostałe problemy były mniejsze, ale żaden nie był teoretyczny:
- dało się zarejestrować cudzą domenę i zablokować prawdziwemu właścicielowi dodanie jej do panelu, dziś domena jest „twoja” dopiero po potwierdzeniu kodem na stronie albo rekordem w DNS,
- konto założone przez kogoś innego na twój e-mail można było przejąć samym linkiem aktywacyjnym, dziś aktywacja wymaga też ustawienia hasła,
- po zmianie hasła inne zalogowane sesje zostawały aktywne,
- globalny limit rejestracji, pomyślany jako zabezpieczenie, pozwalał jednej osobie zablokować rejestrację wszystkim, więc zabezpieczenie samo było dziurą,
- eksport rejestru do CSV mógł przenieść do arkusza formułę zamiast tekstu,
- przełącznik języka dało się użyć do przekierowania na obcą stronę,
- logowanie na nieistniejący e-mail odpowiadało szybciej niż na istniejący, co zdradzało, kto ma u nas konto (po poprawce 147 ms wobec 148 ms).
Morał jest prosty i powtarzam go klientom do znudzenia. AI pisze kod szybciej niż jakikolwiek zespół, z którym pracowałem. Nie widzi jednak własnych dziur lepiej niż człowiek. Dlatego drugi agent sprawdza pierwszego, a ja sprawdzam wynik testów, nie zapewnienia.
Jak to się stało, że produkt nie stał na własnej stronie?
Rano 13 października wszedłem na keksitbot.pl, żeby obejrzeć wszystko na spokojnie, po nocy. Strona produktu, cennik, integracje, demo. Brakowało jednej rzeczy: baneru Keksitbota. Kod skryptu był na stronie, owszem, ale tylko jako przykład do skopiowania w sekcji „jak zainstalować”. Firma, która sprzedaje baner zgód, sama go nie miała.
Formalnie nic się nie działo. Strona nie miała wtedy żadnej analityki ani pikseli, tylko ciasteczko sesji panelu, więc prawo banera nie wymagało. Wizerunkowo to było jak szewc w dziurawych butach. Pierwsze, co sprawdzi konkurent, pierwsze, co sprawdzi inspektor ochrony danych klienta, to czy ten, kto mu sprzedaje zgodność, stosuje ją u siebie. Doba testów, 34 z 34 zaliczonych, siedem wdrożeń i nikt, łącznie ze mną, nie spojrzał na stronę główną oczami klienta.
Poprawka była pouczająca bardziej niż sama wpadka. Mogliśmy wkleić skrypt na sztywno do szablonu i mieć temat z głowy w pięć minut. Zamiast tego założyliśmy konto i zainstalowaliśmy baner tak, jak zrobiłby to klient w naszym panelu: rejestracja, link aktywacyjny, kreator, „Sprawdź instalację”. Jeśli coś na tej drodze uwiera, chcę to poczuć pierwszy, zanim poczuje klient. Skrypt wklejony ręcznie do szablonu niczego by mnie nie nauczył.
I jeszcze jedno, żeby obraz był pełny. Trzy tygodnie później, przy porządkowaniu kont, usunęliśmy stare konto techniczne. W konfiguracji serwisu własna strona była rozpoznawana właśnie po e-mailu tego konta. Przez około godzinę keksitbot.pl znowu działał bez baneru, aż zauważyliśmy to przy rutynowym sprawdzeniu po wdrożeniu. Od tamtej pory przed usunięciem konta sprawdzamy, czy jakieś ustawienie nie wskazuje na jego adres.
Czy twoja strona w ogóle potrzebuje banera?
Powiem coś, co brzmi dziwnie u kogoś, kto właśnie zbudował system zgód: wiele stron małych firm banera nie potrzebuje. Wizytówka bez Google Analytics, bez piksela Mety, bez osadzonych filmów i map nie stawia ciasteczek, na które trzeba zgody. Taka strona nie potrzebuje okienka, które zasłania pół ekranu na telefonie. Sprzedanie jej systemu zgód to sprzedanie czegoś zbędnego, a klient prędzej czy później to zauważy. Opisywałem stronę oddziału turystycznego, którą zbudowaliśmy celowo bez żadnych cudzych skryptów i dlatego bez banera.
Inaczej jest, jeśli prowadzisz reklamy w Google Ads albo w Mecie, masz sklep albo mierzysz konwersje. Wtedy baner jest potrzebny, a do tego Google od 2024 roku oczekuje od reklamodawców z ruchem z EOG sygnałów Consent Mode v2. Bez nich pomiar konwersji i remarketing tracą dane. Tu problem rzadko polega na braku banera. Częściej na tym, że baner jest, a tagi go ignorują, jak w naszym sklepie we wrześniu.
Jak sprawdzić to u siebie w dziesięć minut
Nie potrzebujesz do tego narzędzi ani programisty. Wystarczy przeglądarka na komputerze.
- Otwórz swoją stronę w oknie prywatnym, żeby żadna wcześniejsza zgoda nie była zapamiętana. Nie klikaj w baner.
- Otwórz narzędzia deweloperskie (F12) i zakładkę „Sieć”. Odśwież stronę.
- Wpisz w filtr kolejno: `facebook`, `google-analytics`, `collect`, `doubleclick`. Jeśli coś się pojawia, zanim kliknąłeś w baner, dane wychodzą bez zgody.
- W zakładce „Aplikacja” (albo „Pamięć”) sprawdź ciasteczka. `_fbp`, `_ga` czy `_gcl_au` przed kliknięciem to ten sam sygnał.
- Kliknij „Odrzuć”, odśwież stronę i powtórz kroki 3 i 4. Po odmowie też ma być pusto.
Jedno zastrzeżenie, żeby nie wpaść w panikę. Samo pobranie pliku Tag Managera (`gtm.js`) przed zgodą nie jest jeszcze śledzeniem. To skrzynka z narzędziami, którą przeglądarka przynosi, żeby później wiedzieć, co wolno uruchomić. Liczy się to, czy z tej skrzynki coś wychodzi i dokąd wysyła dane. Na tym rozróżnieniu potykały się zresztą pierwsze wersje naszego własnego skanera.
Jeśli w kroku 3 coś znalazłeś, nie zaczynaj od wymiany banera. Zacznij od kontenera tagów i sprawdź przy każdym tagu, na jaką zgodę czeka. U nas cały problem siedział właśnie tam, a baner był niewinny.
Słownik pojęć
- CMP (system zarządzania zgodami) - narzędzie, które wyświetla baner, zapisuje decyzję odwiedzającego i pilnuje, żeby skrypty uruchamiały się tylko po zgodzie. Cookiebot i Keksitbot to przykłady takich systemów.
- Google Consent Mode v2 - sposób przekazywania tagom Google informacji o zgodzie. Strona wysyła sygnał domyślny (zwykle „odmowa”), a po decyzji odwiedzającego aktualizację. Tagi dostosowują swoje działanie do tego sygnału.
- Piksel Mety - fragment kodu od Facebooka i Instagrama, który zbiera informacje o odwiedzających stronę na potrzeby reklam i mierzenia konwersji. Wymaga zgody na ciasteczka reklamowe.
- Google Tag Manager (GTM) - kontener, w którym trzyma się tagi analityczne i reklamowe strony. To w nim ustawia się, na jaką zgodę czeka każdy tag.
- Shadow DOM - wydzielona część strony z własnymi stylami. Baner w niej osadzony nie dziedziczy wyglądu strony i nie psuje jej układu.
- SSRF - atak, w którym napastnik zmusza serwer do wysłania zapytania tam, gdzie sam nie ma dostępu, na przykład do usług wewnętrznych tego serwera.
Test pokazał coś, czego się nie spodziewałeś?
Jeśli po teście z dziesięciu minut coś ci się nie zgadza i chcesz porozmawiać o tym, jak poukładać zgody na swojej stronie, napisz do mnie na [email protected]. Zanim ktokolwiek dotknie twojej strony, dostaniesz zakres i wycenę. Keksitbot jest na keksitbot.pl, tym razem z własnym banerem. Więcej o tym, jak wygląda współpraca ze mną.
własnej firmie cybulski.ai JC


